Karayılan: Halkımız için kendimizi feda etmiş insanlar olarak şahsi kaygılarımız olamaz. Varmış gibi yansıtmak yanlıştır

  • Bizi kaygılandıran; Önder Apo’nun, halkımızın ve Türkiye’nin geleceğidir. Kongre kararımız, attığımız adımlar, yaptıklarımız ortadadır. Buyrun, Önder Apo’nun önünü açın.
  • Güven oluşturacak en büyük şey, devletin Önder Apo’ya, halkımıza ve zindandaki yoldaşlarımıza yaklaşımıdır. Birkaç gün önce zindanda Tuncer Sağlam’ın şehadeti yaşandı. 
  • Peki nasıl kaygı yaşamayalım? Buyursun devlet de samimiyetini göstersin: Barış ve Siyasallaşma Komisyonu ve Önder Apo’nun rolü resmen açıklansın ve başlasın. 
  • İmralı’nın kapıları açılsın. Önder Apo, en azından Türk basınına konuşmalı, kendisi kendini izah etmeli. Madem devlet/iktidar olarak yapmıyorsunuz, bırakın Önder Apo yapsın.

 

Halk Savunma Merkezi Karargah Komutanı Murat Karayılan, ellerinden gelenin hepsini bu dönemde yerine getirdiklerini belirterek, "Türk devletinin adım atması gerekiyor. Ne yapacaklarını görmeliyiz. Önder Apo’nun çalışma koşullarının iyileştirilmesi, komisyonun resmi olarak devreye girmesi; gazetecilerin, siyasetçilerin ve aydınların İmralı’ya gitmesi gerekiyor. Önder Apo’nun süreci yürütebilmesinin koşullarının yaratılması çok önemlidir" dedi. 

Halk Savunma Merkezi Karargah Komutanı Murat Karayılan, Stêrk TV'den Egîd Sîrwan’ın sorularını yanıtladı. Bu akşam yayınlanan söyleşinin bazı bölümleri özetle şöyle:

Sürecin başladığı günden beri birçok adım attık fakat buna karşılık atılan adımlar çok azdır. Güvenin oluşması için yapılması gerekenler henüz yapılmadı.

Demokratik reformlar nerede?

MİT Başkanı İbrahim Kalın, “bu meselenin iki ayağı var; biri silah bırakma, diğeri de demokratikleşme ve demokratik reformlardır” demiş. Ben de “Sayın İbrahim Kalın, bu doğru ama demokratikleşme ve reformlar nerede?” diye soruyorum. Türkiye’de demokratikleşme yönünde değil, tam tersi yönde gelişmeler var. Bugüne kadar demokratikleşmenin olacağına dair umut verecek hiçbir şey gelişmedi. "Önce silah bırakma, daha sonra da reform” diyebilirler. Eğer reform gibi bir niyetleri varsa şimdi de yapılacak birçok şey var ve yapmalılar. “Sen bunu yap, daha sonra ben bunu yapacağım” gibi yaklaşımla olmaz. Önünün açılması gerekiyor. 

Kaygıya yol açan durumlar 

Güven meselesi, önemlidir; sıradan ele alınamaz. Güven verecek adımlar gereklidir. Türk devlet yetkilileri, birçok şeyi kendilerine göre yorumluyor; Önder Apo ve bizim adımlarımızı, kendi başarıları gibi görüp topluma öyle yansıtmaya çalışıyorlar. Güven verecek adımlar şimdiye kadar atılmış değildir. Bu durumu, bizde kaygıya yol açıyor. 

Biz, “Stratejik kararlar aldık ve silahlı mücadeleyi artık gündemimizden çıkarıyoruz. Artık Türkiye ile savaşmayacağız. Demokratik Cumhuriyet’e entegre olacağız” dedik. Demokratik entegrasyonun da amacı budur fakat karşımızdakiler, düşmanlığı bitirmiyor; karşıtlık ve düşmanlık dilini kullanmayı sürdürüyor. Siyaseti ve diplomasiyi bile Kürt karşıtlığı temelinde yürütüyor. “Türk devleti Kürt karşıtlığını bırakmalı” diyoruz ama bu hususta bizde iyimser bir kanaat oluşmadı. Şimdiye kadarki pratiği, bizde bu kanaati oluşturmuyor. 

Acemi veya çocuk değiliz; tecrübemiz vardır. Halkımızın ve Hareketimizin tarihten gelen tecrübesi vardır. Sanki bazı şahsi kaygılarımız varmış gibi yansıtmak çok yanlıştır. Öyle değildir. Böyle bir şeyin olması mümkün değildir. Biz halkımız için kendimizi feda etmiş insanlarız. Hakikat budur. 

Güven oluşturacak adımlar

Bizi kaygılandıran; Önder Apo’nun, halkımızın ve Türkiye’nin geleceğidir. Önder Apo bu halkın önderidir ama hâlâ zindandadır. Bunu nasıl düşünmeyelim? Bazı endişelerimiz vardır, bu doğrudur. Kongre kararımız, attığımız adımlar, yaptıklarımız ortadadır. Buyrun, Önder Apo’nun önünü açın ki süreç daha hızlı yürüsün. Bu olmadan, elbette hızlı yürümeyecektir. Her zaman şunu söylüyoruz; süreci Önder Apo’nun yürütmesi gerekiyor. Eğer önü açılmazsa süreç böyle yürümez. Bazıları sürecin ağır işlemesini farklı yorumluyor, ancak sebep budur; devlet, güven oluşturacak adımlar atmıyor. Güven oluşturacak en büyük şey, devletin Önder Apo’ya, halkımıza ve zindandaki yoldaşlarımıza yaklaşımıdır. 

Birkaç gün önce zindanda Tuncer Sağlam’ın şehadeti yaşandı. Kanser hastalığı vardı, bırakılmadı, şehit düştü. Ne suç işlemiş? Örgüt propagandası yapmış. Örgüt kendini feshetmiş, ateşkes var, dostluğu geliştirme çabaları olması gerekirken, bir Kürt siyasetçisi “Örgüt propagandası yaptın” adı altında tutuklanıyor, o zalimlikle bırakılmıyor ve şehit düşüyor. Açık ki; faşizan zihniyet hâlâ devrededir. Peki nasıl kaygı yaşamayalım? Sadece söylemler var ama pratik lazımdır. Biz pratikleştirdik. Bakın söylüyorum; biz şimdi de pratik yapıyoruz. Buyursun devlet de samimiyetini göstersin: 

Komisyon ve Önder Apo

* Barış ve Siyasallaşma Komisyonu’nun bugünlerde harekete geçeceği gündemi var. Tabii bunun devlet tarafından resmi olarak tanınması gerekiyor, yani devletin açıklaması lazım. Önder Apo’nun bu komisyondaki rolünü açıkça dile getirmesi  ve resmi olarak çalışmalarına başlaması gerekiyor. 

* Bir diğeri; İmralı’nın kapılarının açılması gerekiyor. En azından Türk basınına konuşmalı, kendisi kendini izah etmeli. Madem devlet/iktidar olarak yapmıyorsunuz, bırakın Önder Apo’nun kendisi yapsın. Biz süreci ilerletmek istiyoruz. Bu yüzden, Türkiye kamuoyunun da hakikati görmesi ve hazırlanması gerekiyor. Hakikatin açıklanması için bu önemli bir konudur. 

Ne yapacaklarını görmeliyiz

Elimizden gelenin hepsini bu dönemde yerine getirdik. Türk devletinin adım atması gerekiyor. Ne yapacaklarını görmeliyiz. Önder Apo’nun çalışma koşullarının iyileştirilmesi, komisyonun resmi olarak devreye girmesi; gazetecilerin, siyasetçilerin ve aydınların İmralı’ya gitmesi gerekiyor. Yani Önder Apo’nun süreci yürütebilmesi gerekiyor. Bu koşulların yaratılması önemlidir. HABER MERKEZİ

***

PDK ve YNK’nin değil, Kürt halkının meselesidir

III. Dünya Savaşı koşullarında Kürtlere gerekli olan ulusal birliktir; en azından ulusal bir strateji etrafında hareket etmektir. Başûrê Kurdistan’da ise bunun tam tersi bir durum yaşanması bizi hiç memnun etmiyor. Güçlerin kendi arasında çelişkiler olabilir, farklı fikirleri olabilir, siyasal mücadele yürütmeleri de çok doğaldır ama bazı kırmızı çizgiler vardır. Nedir bunlar? Ulusal çıkarlardır. Şimdi hangi ülkede farklı klik ve partiler olsa da hepsinin ekseni, kendi ülkesinin ulusal çıkarlarıdır. O eksende birbirleriyle mücadele yürütürler ama şimdi Başûr'da gelişen krizin önü alınmazsa çok tehlikeli bir duruma doğru gitme ihtimali vardır. İki parçaya bölünmesi, Kürt halkının kazanımlarına dönük tehlikeleri büyütür. Bu yüzden böyle bir şey olmamalıdır. 

Esasen Önder Apo, bundan bir sene önce hem taraflara mektuplar hem de heyetler aracılığıyla sözlü mesajlar gönderdi. Başûrê Kurdistan’da bir hükümetin kurulmasını, demokratik birliğin oluşmasını istiyor. Seçimlerin üzerinden iki yıl geçmesine rağmen meclis toplanmamış, hükümet kurulmamış ve bir taraf meclisi topluyor, diğer taraf ise "ben çekiliyorum" diyor. Bu, aşılması gereken bir durumdur. Bu mesele, yalnızca PDK ve YNK’nin meselesi değildir; Kürt halkının meselesidir. Bu kardeşlerimiz lütfen bu gerçeği göz önünde bulundursun. Yalnızca kendilerinin ve Başûr'un durumunu değil, tüm Kürtlerin durumunu dikkate alsınlar.

Önder Apo’yu dinleselerdi böyle olmazdı. Herkes bilmelidir ki; biz bu meselede tarafsızız. Önder Apo da görüşmesinde bu konuya işaret edip "Bu, çok önemli bir meseledir, tarafsız olmalıyız, bu sorunun aşılması için üzerinde durmalıyız" demiştir. 

Başûrê Kurdistan’da tüm siyasi tarafların katılacağı bir birlik platformu veya konferansı toplanmalı. Bu tartışmanın sonucunda sadece iki tarafın değil, Başûr'daki tüm siyasi tarafların katıldığı demokratik, ulusal ve müşterek bir hükümetin kurulması için herkes çabalamalıdır. Herkes sorumluluklarına sahip çıkmalıdır. Samimi çağrımız, temennimiz ve umudumuz budur. 

Hareket olarak bizden ne istenirse hazırız. Aracı olabiliriz, destek verebiliriz, kardeşlerimizin bir araya gelmesi, tüm Başûr siyasetinin ortak tartışma yapması, nerede eksiklik ve yanlışlıkların olduğunun tespit edilmesi, bunların aşılması için ulusal çıkarlara uygun kararların alınması ve bu temelde demokratik ve ulusal bir birlik hükümeti kurulması için yardımcı olabiliriz. Tekrar ediyorum; bize düşen ne varsa buna hazırız. 

***

Ölüm döşeğinden masaya

Amed’in Licê ilçesine bağlı Fîs köyünde 27 Kasım 1978’de alınan karar, aslında ulusal direniş kararıydı. Kürt halkının varlığı için güçlü bir direniş gerektiği belliydi. Bu yüzden 1. Kongre’de ilk olarak 'ulusal direniş' kararı’ alındı. Direnişin yürütülmesi için bir partiye ihtiyaç vardı ve böylece PKK kuruldu. Bu yüzden 27 Kasım, 'Ulusal Direniş Günü’dür; 'Ulusal Direniş Bayramı' olarak karşılanmalıdır. Geçen 48 yıl, bir kahramanlık destanı gibi yaşandı. Bugünkü süreç, halkımızın tarihine altın harflerle yazılan direniş sayesindedir. PKK, ölüm döşeğindeki Kürtleri ayağa kaldırıp diyalog masasına getirdi. Bun birkaç yönden açalım:

* Ulusal anlamda; 48 yıllık direniş, Şark Islahat Planı çerçevesinde Kürdistan üzerinde uygulanan soykırımı durdurdu. Böylece Kürt halkının varlığını garantiledi; artık kimsenin inkar edemeyeceği biçimde gündeme getirdi. 

* Toplumsal anlamda; Kürdistan’da bir rönesans geliştirdi; yüzlerce yıllık geride kalmışlığı ortadan kaldırdı. Adeta bir düşünce devrimiyle toplumsal değişim ve yenilenmeyi sağladı. Kendinden vazgeçmiş ve umutsuz halktan, ayağa kalkıp umutla mücadele eden, üstelik çağın özgürlük ve demokrasi direnişini yürüten bir halk seviyesine erişti. Kadın Devrimi’ni geliştirdi, kadın iradeleşmesini ortaya çıkardı. 

* Siyasi anlamda; Kürt davasını çözüm masasına getirdi. Kürtler daha önce yalnızca dağlarda savaşırdı, siyaset alanı ise adeta sömürgecilere bırakılmıştı. Farklı yol ve yöntemlerle Kürt siyasetini yarattı. Devletin kendisine yarattığı zeminde siyaset yürütme geleneğini geliştirdi. Bu konuda da önemli gelişmeler sağladı. 

* Ulus ruh ve bilinç anlamında; Kürdistan’ın dört parçasını etkileyerek, sınırları anlamsızlaştırarak, ulusal ruh ve bilinç yarattı. Her parçadan insanları bir araya getirdi, aynı davada birleştirdi.  

* Enternasyonal anlamda; çok önemli gelişmeler yarattı. Daha kuruluşundan itibaren enternasyonalizm var; Haki ve Kemal arkadaşlar kuruluşunda yer aldılar. Bu fikir, tüm dünyada tanındı. Bugün Arap, Türk ve hatta diğer halklardan birçok kadro var. Evrenselleşti. Artık enternasyonal çalışma için zemin oluştu. Bu da bir düzeydir. Kapitalist Modernite’ye karşı kadın özgürlüğüne dayalı demokratik ve ekolojik paradigma, yani Demokratik Modernite, dünyaya dağıldığı kadar etki ve umut yarattı.