Şair Hicri İzgören’in bir şiirinin adıdır Kırık Mozaik. “Ne mozaiği, mermer ulan mermer!” diye uluyan faşizmin karanlık sesine karşı gökkuşağından süzülmüş bir renk senfonisidir halklarımızın-kültürlerimizin lirik sesi. Lakin bir yanı direnişteyken bir yanı kırılmışlığın acı feryadıyla inlemekte…
Mozaik kelimesinin kökeninde Yunan-Roma mitolojilerindeki 9 kardeş tanrıçanın adı vardır. Onlara Müz’ler veya Musa’lar denilirdi. Apollon önderliğindeki bir koroda şarkı söyleyip dans ettikleri anlatılır. Şiir başta olmak üzere sanatın, bilimin ve ilhamın perileridirler.
Musa kelimesi Latince “men” kökünden geliyor; akıl gücü ve yaratıcılık anlamını taşıyor. Onların yetenek ve rollerine göre de bu tanımlamalar yerlerini buluyor:
1. Tanrıça: Flüt (müzik)
2. Tanrıça: Korolu-Lirik-Aşk şiirleri
3. Tanrıça: Destan-Epik şiir
4. Tanrıça: Tarih
5. Tanrıça: Tragedya
6. Tanrıça: Kutsal şiirler
7. Tanrıça: Dans
8. Tanrıça: Komedya
9. Tanrıça: Gök bilimi
Müz’lerin kırılması, 9 kardeş tanrıçanın Zeus önderliğindeki zalim tanrıların hizmetine girmesi ve onları eğlendirmesi anlamına gelmektedir. Bu anlamda kırık mozaik, kadın iradesinin kırılmasını temsil etmektedir. Aynı zamanda aklın ve bilimin parçalanması ve egemen düzenin hizmetine girmesini de sembolize ediyor. Günümüzde halkların-kültürlerin parçalanması, dağıtılması ve tek tip faşizan düzen içinde eritilmesi anlamına geliyor.
Kırık mozaik birleşmeden akıl ve yürek, kadın ve erkek, doğa, toplum ve cümle insanlık birleşemez. Önce kırık mozaik birleşmelidir!
Anlamlı çağrışımlarla yeniden okuduğumuz şiiri için kendisine teşekkürü borç bilirken iz ve uzgören tanrıça kültürüne hürmetle arayışımızın derinleştiğini ve kırık mozaiğin mutlaka onarılacağına dair inancımızı ifade edebiliriz.
Bir arayıştır, bir feryattır İzgören şiiri, bir isyandır, bir çağrıdır, milattan bu yana kırılmış kardeş tanrıçaların direniş çığlığıdır. Bakın ne diyor:
“Kör bir kuyuda yitirdim suretimi
Belki bir Ézîdîyim
Bir ceylanın gözlerine akşam çökünce
Sanki yağlı kementler dolanıyor boynuma
Düşlerimde kanlı çocuk kundakları
Delik deşik ağıtlar bin yıllık çıban
Eski bir yalan oluyor Babil söylenceleri
Toprağa ateşe su ve rüzgâra
Kan damlıyor Avesta’nın sayfalarından
Her coğrafyaya bir renk işledim
Belki bir çingeneyim
Kırlarda unuttum desem de düşlerimi
Sönmedi o ateş hep yandı bedenimde
Kondular beni kendine benzetemedi
Her toprakta ölülerim var
Atlaslar parçalar yüreğimi bu yüzden
Ateşten bir ordudur bütün sınırlar
Ertelenmiş bir acıyım
Belki bir Ermeniyim
Ziyaretçisi olmayan bir mezar taşı gibi
Hep tenha oldum nasibimi bilirim
Bütün replikler yanlış şifrelenmiştir
Yüzümün çizgilerinde durur rivayet
Her gün yeniden çarmıha gerilirim
Bir sığıntıyım sanki bu dünyada
Belki bir Süryaniyim
Silmeye çalışmayın anıların izini
İçinde yarım kalmış günlüklerimle
Gümüş işlemeli bir sandık gibi kalayım öyle
Varsın hüzün sözcüğü eşanlamlı tutulsun ömrümüzle
Ben yine her gece kulağına fısıldarım taşların
Yüzümü serin sularında yıkarım
Dicle kirvem olur milattan beri”
Şaire ve direnenlere selamımız olsun kırık mozaik şiiri.
Kör bir kuyuda yitirdiğimiz Ortadoğulu suretimizi direniş içinde bulduk. Bu sayededir ki “Yanmış Beyrut” kokan bir Ortadoğu gerçekliğinden, özgürlük ve direniş adına tüm güzellikleri temsil eden Rojava yıldızıyla aydınlanan bir Ortadoğu aşamasına geldik. Kolay değil, “kırık mozaik” fedai canlarla birleştiriliyor. Bu yüzden paha biçilmez değerdedir ve sonsuz dek korunacaktır.
Raqa ve tüm Ortadoğu şehitlerine saygıyla…