Göç etmek zorunda kalan çok sayıda aile sanayi kenti olarak bilinen Dîlok'a yerleşti. Sanayi kültürünün ağır çalışma koşullarını omuzlamak ise savaş mağduru çocuklara kaldı. 10 yaşındaki kardeşiyle birlikte dikiş atölyesinde çalışan 13 yaşındaki Xatîce Gulê’nin yaşamı, savaş mağduru çocukların yaşadıklarını gözler önüne seriyor.
Sabah 7'de uyanmak zorunda
Saatlerce çalışan ve haftalık kazandığı 60 lira ile ailesinin geçimi sağlayan Xetîce, ailenin en büyük çocuğu olduğunu bu yüzden çalışmak zorunda olduğunu belirtiyor. "Kobané'nin Dölek Köyü’nde yaşıyorduk, orada arabamız, evimiz, tarlamız vardı. Savaş başladı, Türkiye'ye geldik" diye özetliyor hikayesini. Altı kişi yaşadıkları evin geçimini sağlamak için sabah 7.00'de uyanıp işe gittiklerini söyleyen Xetîce, "Burada geçim zor, geçimimizi sırtımızdan sağlıyoruz" diyor.
Okula gidemiyor
İki aydır çalıştığı atölyede parça taşıma işini yaptığını belirten Xetîce, kendilerine eğitim verecek bir okul olmadığından okula gidemediğini söylüyor. Tek isteğinin kendilerine eğitim hakkının sağlanması olduğunu dile getiren Xetîce "Burada okula gidemiyoruz, çünkü okulumuz yok. Kobané'ye gitmek istiyorum" diyor.
JINHA/DÎLOK