Hec Elî li gundê Sincq Xelîl di maleke piçûk de dimîne ku li derdora wê alav û amûrên çandiniyê yên kevnar hene. Hec Elî dibêje ku ev amûr bavê wî di cotkariya xwe de bikar dianîn û wî jî ji ber hezkirina xwe ji van alav û amûran re heta niha wan diparêzê. Hec Elî dibêje, ji bo ku van alav û amûran bi nifşên nû bide nasîn di mala xwe de diparêze.
Hecî Elî dibêje, “ji ber ku evan alav û amûrên kevnar xwedî nirx in û wateyeke wan a çandî ya mezin heye û ji bo ku ez van alav û amûran bi nifşên nû bidim naskirin ez di mala xwe de diparêzim. Ji bo ku çanda kurdî di vî warî de neyê windakirin û hêza afirandinê ya kurdan di çêkirina alavên çandiniyê de ji her kesî re bide nîşankirin. Ez dixwazim jiyana gundiyan a sedsalên borî û rihê komunaltiya wan û hezkirina wan ji hevûdu nîşanî nifşên nû bidim.”
Di biwara girîngiya van alav û amûrên kevnar de û nexasim di vê qonaxa ku herêm têre derbas dibe de Hec Elî got: “ji ber ambargoya ku li ser herêmê ji gelek aliyan ve hatiye ferz kirin û buhabûna sotemeniyê, em dikarin van alav û amûrên kevin niha jî bi kar bînin.”
AMÛDÊ