Çünkü; ha deyince tutacakmışız gibiyken, barışı yine onlarca yıl geriye itmek sevdasında iktidar. Ölen askerler, gerillalar, siviller, sınır ötesi berisi operasyonlar, bombalar, savaş uçakları gündemimizde başköşeye yerleşti. Yeni anayasa, demokrasi, o, bu her şey silahların gölgesinde kaldı bir kez daha. İktidarın pişkin, aymaz, kana doymaz tutumu ile midemiz bulandı.
Çok kızgın birçok insan gibi “topsa top, tanksa tank, cevaplarını alacaklar, bir can değil mi vereceğim” deyiveriyorum.
Sonra gözümün önüne beyaz başörtüleri ile barış anaları geliyor. Bir de bir söz; “ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar” diyor ağır ağır, derinden…
Bir kez daha dalıyorum düşüncelere... Kuzularını kaybeden anneler geliyor karşıma, çaresizce akıttıkları hiç dinmeyen gözyaşlarıyla...
Kaybedilenin boy boy fotoğrafları ile avunmaya çalışan anneler. Yüreklerinde hep bir yas havası ile yaşayan anneler, mutlulukları hep eksik anneler.
Öyle ya, acıyla feryat eden anneler suskun babalar ülkesi olduk ne zamandır.
***
Bir anne sadece kendi yavrusuna mı yanar?
Bir annenin sadece kendi yavrusuna değil, bütün yavrulara yanacağını gösteriyor Barış Anneleri. Evlatlarını öldürmek üzere orada bulunan askerler için de gözyaşı döküyorlar. Onlar için de istiyorlar barışı, akan kanın durmasını... Analık dersi veriyorlar, yüreğinin sesine kulakları kapalı tüm analara.
Barış Annelerinin Çukurca’ya yaptıkları yürüyüş ve askerlerin öldükleri yere bıraktıkları beyaz örtüleri bunun en büyük kanıtı.
Aynı davranışı asker annelerinden bekliyorlar. Biz de bekliyoruz. Biz de barış için kadınların savaşa karşı ittifakına ihtiyaç olduğunu görüyoruz.
Hangi yalan, hangi korku, hangi kandırılmışlık tuttu onları, neyle örtüldü yürekleri, gözleri; bugüne kadar bilmiyorum. Ama asker anneleri de görüyorlar gerçekleri. Koklamaya doyamadıkları evlatlarının nasıl bir sayıya dönüşerek mezarlara girdiğini, bu savaşın anlamsızlığını görüyorlar. İhtiyaçları olan şey biraz cesaret. Sadece, anne yüreğinden biraz cesaret aslında.
***
Anneler kin tutmaz mı? Tutar elbet.
Oğlu gerilla bir barış annesinin dediği gibi; "kimse ölsün istemiyoruz, askerler de ölmesin. Savaş bitsin, barış olsun istiyoruz. Biz her gün yanıyoruz evlatlarımız için. Başka kimse yanmasın diyoruz. Asker anneleri de gelsinler, savaşı çıkaran devlete karşı birlikte duralım. Devletten soralım çocuklarımızın hesabını…”
Anneler kin tutmaz mı? Tutar elbet.
Savaşı, işkenceyi halka reva gören devlete, iktidara karşı kin tutulmaz mı? Hem de, analı kuzulu tutulur.
Bazı sloganlar vardır, meseleyi gözünden vurur, severim. Ah dilde kalmasa diye iç geçiririm öte yandan. Mesela; “Katil devlet hesap verecek!”