Kobanê direnişinin sembollerinden biri de Apê Nemir. Kobanê direnişinde savaştığı mevziye gittiğinde o günler yine gözünün önüne geliyor ve Şehit Nefel’i anıyor. Apê Nemir ilerlemiş yaşına ve yaralı haline rağmen devrim çalışmaları yürütüyor.

İki yıl önce mevzi olarak kullandığı ve çetelere karşı direndiği evinin balkonunda o efsanevi direnişin yaşandığı günleri hatırlıyor, yaşanan her bir an gözünün önünde bir bir gidip geliyor.

Savaşın yoğun olduğu günlerde bir gazetecinin kamerasıyla dünyaya seslenirken tanıdı herkes onu. Konuşurken gözünden yaşlar akıyordu. Korktuğundan ya da çaresizliğinden değil, gözünün önünde gencecik insanlar birer birer şehit düştüğü için.

70 yaşındaki Apê Nemir, mevzisinden şöyle sesleniyordu dünyaya: “İnsanlık için, onur için Kobanê direniyor. Kobanê düşmeyecek.” O cesareti ve direnişiyle efsanevi Kobanê direnişinin sembolü olmuştu.

Kobanê’de anılarıyla beraber yaşayan Xelîl Osman (70) namı diğer Apê Nemir, o günlere dair şöyle konuşuyor: “Bugün beni ayakta tutan o günlere dair anılardır. Bu ilerleyen yaşıma rağmen o anılar beni ayakta tutuyor.”

Şehit Nefel ile aynı mevzide…

Apê Nemir önümüzde bizde onun arkasında, çetelerle savaşırken yaralandığı evinin üzerinde bulunan mevzisine doğru gidiyoruz. Evinin çatısına geldiğinde o anlar yine gözünde canlanıyor. Hac Reşid Camisinin yanında, El-Hal çarşısının karşısında yer alan mevzisine geldiğinde Apê Nemir, Şehit Nefel ile yaşadığı anıları şöyle anlatmaya başlıyor: “Burası benim, burası da kızım Nefel’in mevzisiydi. O, BKC kullanıyordu. Bir defasında 8 çete üzerimize geldi. 7’sini indirdik ancak bir tanesi aralarından kurtularak, üzerindeki bomba ile bize saldırmaya çalışıyordu. Ben ve Nefel, o çeteyi kim öldürecek diye birbirimizle iddialaşıyorduk. Çok değerli ve cesur bir kızdı.”

Apê Nemir her bir anısında Şehit Nefel’den bahsetmeden geçemiyor. YPJ savaşçısı Nefel, Bakurê Kürdistan’dan gelerek Rojava Devrimi’ne katılmıştı. Apê Nemir ile beraber çetelere karşı savaşmış ve onun üzerinde büyük etki bir etki bırakmıştı. Apê Nemir, Şehit Nefel’den bahsederken şunları söylüyor: “Ben 70 yaşımda bir ihtiyar, o ise genç bir kızdı. Aynı mevzide savaşıyorduk. Benim gönlümde onun çok aziz ve değerli bir yeri vardır. Onun o gülen yüzü gözümün önünden gitmiyor. O ve arkadaşları biraz rahatlasın, dinlensin diye benim gözüme uyku girmiyordu.”

Tek istediğim şey oraya uçmak


Apê Nemir yoğun bir çatışmanın ardından elinden ve ayağından yaralanmıştı. Yaralanmasını ise şöyle anlatıyor: “Son yaralanmam bu evin üzerindeki mevzide oldu. Elimden, patlayıcı tipte bir mermi ile yaralanmıştım. Yaralandığımda Nefel yanıma koştu başındaki yazmayı çıkarıp elimi bağladı. Beni o mermi yağmurundan kurtardı ve hastaneye götürdü. Yaralanmam benim üzerimde hiçbir olumsuz etki yaratmadı. Çünkü kadın arkadaşlar zılgıtlar çekiyor ve Nefel bana güç veriyordu.”

Mevziden anılarla beraber ayrılarak Kobanê sokaklarını geziyoruz. Kobanê Müzesi’nin sokaklarına geldiğimizde Apê Nemir bize duvarlardaki mermi izlerinden bahsediyor. Kaniya Kurdan mahallesinde bulunan evine doğru geldiğimizde bir bir özgürlük savaşçılarından bahsediyor. Evinin önüne geldiğimizde Kobanê’nin kurtuluşunun ilk anlarından bahsediyor ve şöyle diyor: “Kurtuluş haberini aldığımızda ben ve eşim tedavi gördüğüm yerden sınıra doğru geldik ve Kaniya Kurdan Tepesi’nin karşısında durduk. O esnada oğlum Osman beni aradı ve tepenin üzerine dev bir bayrak dikeceklerini söyledi. O bayrağı gördüğümde tek istediğim şey oraya uçmak ve o bayrağı öpmek oldu. O an gözlerim mutluluktan doldu.”

Yine mevzilerde olmam lazım

Kobanê direnişinin sembollerinden biri olan Apê Nemir, bugün Kobanê’de yaralı haline ve ilerleyen yaşına rağmen meclis çalışmaları ve toplumsal çalışmalarda yer alıyor. Savaş anılarını gözünün önüne getirerek şöyle diyor: “Geçen 2 yıla rağmen ölümsüz direnişçilerin anılarıyla yaşıyorum. Ancak onlara verdiğim sözü halen yerine getiremedim. Şimdi yine mevzilerde olmam lazım. Çünkü ancak bu şekilde Nefel, Alişêr ve bütün ölümsüzlerin yolundan gidebilirim.”

Kobanê’nin doğusundaki Kaniya Kurdan mahallesindeki evinde 2’si kız 6 çocuğuyla beraber yaşayan Apê Nemir, 19 Temmuz Devrimi’nin ilk günlerinde eline silahını alarak yaşadığı bölgenin savunma görevini yerine getirmiş. Kobanê direnişinde 4 oğlu da kentin farklı noktalarındaki cephelerde savaşmış ve Kobanê’yi terk etmemişti. 25 Haziran’daki Kobanê katliamın oğlu Osman çetelere karşı savaşırken şehit düştü. Diğer oğulları ise Fırat’ın çevresindeki savaş cephelerinde devrim değerlerini savunuyor.

Kobanê’de Apê Nemir gibi, tarihin damga vurmuş binlerce direniş ve kahramanlık öyküsü yaşıyor.


ALAN ROJ / ANHA / KOBANÊ