Batı-dışı dünyanın yeni akımı: K-Pop

ZABEL MİRKAN

Kore Savaşı’ndan sonra kültürel bir kırılma yaşayan Güney ve Kuzey görece iki farklı kutuba savruldu. Güney Kore, görünürde, kültürel sermayesini pazarlamaya daha çok önem verirken; Kuzey, emperyalist ülkelerin tehdidi altında yaşamaya ve kendini savunmaya zorlandı. Bu iki farklı gelişim, iki ülkenin kaderini de devasa boyutlarda değişti. Güney Kore, büyük dünya pastasından bir dilim alırken, Kuzey “üvey çocuk” muamelesi görmeye devam etti. Şu an bir Güney Kore sinemasından ve kendine Akademi Ödülleri’nde bile yer bulabilen filmlerinden bahsedebiliyorsak; Soğuk Savaş sonrası kırılmanın boyutunu asla göz ardı edemeyeceğimizi düşünüyorum.

Güney Kore, sinemasıyla olduğu kadar kendine özgü müzikleriyle de dünya gündemine oturmayı başarıyor. Batı-dışı dünyadaki, özellikle 18 yaş altı dediğimiz ergenlik dönemindeki gençleri etkisi altına alan bir müzik türü hâkim şu an: K-Pop. K-Pop’un hikâyesi, üç genç erkekten oluşan Seo Taiji & Boys adlı grubun 1992 yılında Kore müzik piyasasını sallamasıyla başlıyor. 90’larda esmeye başlayan politik ve kültürel değişim rüzgârını iyi okuyan Seo Taiji & Boys grubunun üyeleri danslarıyla, gençlerin günlük hayatına odaklanan ve bireyi ön plana çıkaran şarkılarıyla müzik piyasasının zirvesine oturuyor. Öyle ki kliplerinde giydikleri giysiler taktıkları eldivene dek moda oluyor. Kısa süre içinde bu yeni müzik tarzının satılabilir bir ürün olduğunu fark eden Güney Kore devleti, bu müzik tarzını ve piyasasını desteklemeye karar veriyor. K-Pop, Güney Kore tarafından şimdi bir turizm ürünü olarak dahi kullanılıyor...

Hiphop, RnB ve Rock

K-Pop; hiphop, RnB ve rock karışımı yeni bir müzik tarzı. En az 4 üyeden oluşan K-Pop gruplarının üye sayısı 10’u geçebiliyor ve üye sayısında bir sınır yok. Bildiğimiz ergenliğin anlamsız çıkışlarının aksine son derece soft kalan sözlere sahip şarkıları, çizgi film karakterlerini andıran sevimli kıyafetleriyle grup üyeleri çok geçmeden fenomen olabiliyor. Üyeler, bir nevi kölelik anlaşmasına tabi tutularak yıllarca bir plak şirketine bağlı kalabiliyor. Bu süreçte isimlerinin herhangi bir skandala karışması yasak. Skandaldan uzak kalmaları ise çok zor değil, çünkü yaptıkları sözleşmelerle bir anlamda iradelerini de teslim ediyorlar bağlı oldukları plak şirketlerine. İlginç bir şekilde ne şarkı sözlerinde ne de giyim tarzlarında cinselliği çağrıştırabilecek bir şey var. Sözleşmelerinde dış görünüşlerine dikkat etmeleri için, örneğin kilo almalarını engellemek için, eklenen maddeler de var.

Politik bağlamları önemsemiyorlar

Ergenliğin sancılı süreçlerinden, ailelerine sığınarak korunaklı bir şekilde geçmeyi planlayan bu gençler kendi dünyalarına çekilmiş; aslında bir anlamda dış dünyadan izole edilmiş durumdalar. Hayran gruplarında, Fan sayfalarında sürekli K-Pop gruplarını, grup üyelerini konuşuyorlar ve kendilerine ait bir dilleri var. Politik altyapısı ise son derece ilginç. Çünkü bu gençler politik bağlamları ve gerilimleri çok da umursamıyor ve müzik sayesinde bir araya gelebiliyorlar. K-Pop, Çin, Japonya, Endonezya ve Tayland gibi büyük bölge ülkelerinin müzik piyasalarını uzun süredir domine etmiş durumdayken, bu rüzgârdan Ortadoğu’da yaşayan gençler de, iyi anlamda, “nasibini” alıyor. Örneğin Filistinli ve İsrailli gençler aynı forumlarda K-Pop tartışmalarına girebiliyor ve hayranı oldukları gruplar, üyeler hakkında birbirleriyle konuşabiliyorlar. Bu sayede tanışan gençler, bir müddet sonra birbirleriyle arkadaş/dost olabiliyorlar. Güney Amerika ülkelerinde K-Pop konser biletleri satışa çıktığı an tükeniyor. ABD’nin de kayıtsız kalamadığı bu akımın etkisi ise tabii ki Batı-dışı dünyada daha fazla hissediliyor. Belki de bu anlamda K-Pop, Batı’nın dışladığı “beyaz olmayan” gençler için önemli bir alternatif ve bu kültürler için önemli bir piyasa.