Çixalo çû zozanan, pezê xwe çêrand. Mêrga lê mêrgeke xurt bû. Berxê xwe kir beran, berindirê xwe kir beran, kavirê xwe kir beran. Heçî pezê guran û dehbeyan xwarî, çû bi xurtî pezek anî kire nav pezê xwe. Pezê xwe temam kir. Şeş mehên wî qediyan. Koçer ji zozanan vegeriyan. Çixalo jî pezê xwe ji zozanan daxist. Êdî rojek û deh roj bûn, pez li axayê xwe vegerand. Axayê wî jî got:
-Naxwe em biçin serekî li pezê xwe bidin, ka em bibînin pezê min çawa ye.
Qederê bîst mêran bi xwe re rakirin û birin. Dema çûne nav pez, nêrîn, maşella ji xwedê re ne zanin berx kîjan e û ne jî zanin beran kîjan e, hemû bûne beran. Mîh bi xwe jixwe mîh in. Vegeran hatin mal, bavê Sitiyê zanî êdî mesele meseleyeke hêsan nîne, ji bo ku ji soza xwe venegere û Sitiyê ji Ferxo nestîne ji Çixalo re got:
-Tu dizanî, min keç hene ji bilî Sitiyê, tu kîjanê bivî ezê bidim te.
Çixalo guhê xwe nedayê, got:
-Nexêr ezbenî. Min tu keçê din navê ji bilî Sitiyê.
Bavê Sitiyê hingê şert danî ber Çixalo:
-Heke tu heft salan şivantiya min bikî, ezê hingê Sitiyê bidim te. Heke ku bi vî terzî pezê min xwedî bikî, berxa bikî beran, kaviran bikî beran, berindiran bikî beran, heta heft salan bi vî awayî pezê min xwedî bikî, ezê Sitiyê bidim te.
Çixalo razî bû, gotiyê:
-Ez benî min qebûl e. Û heke tu rast dibêjî, bila Sitiyê cilûbergên min ên qirêj bişo!
Bavê Sitiyê bang li kurê xwe kir, got:
-Lawo, herin bibêjin Sitiyê, bila sibe biçe bal avê. Heke Sitî biçe bal avê, bila Ferxo pêre neçe.
Çûn cem Sitiyê, berê xwe danê ew û Ferxo li bal hevin û yariyan dikin bi hev re. Jêre gotin:
-Bavê te got, bila biçe bal avê û heke tu biçî bila Ferxo bi te re neçe.
Sitiyê got:
-Qenc e!
Ferxê Avdel xem girtin, got:
-Îcar wê çawa çêbe? Sebr û tebata min nayê, gaveke bi tenê jî te nebînim, ez dimirim.
Sitiyê got:
-Naxwe em weha bikin. Em biçin, tu jî paşê hêdî hêdî were.
Rabûn cilûbergên qirêj têxistin teştan, kar û barê xwe kirin. Sitiyê ji her du xwîşkên xwe re got:
-Hûn herin sîtilê bidin ber avê, tijî av bikin, êgir li bin bikin. Ezê rabim bêm.
Her du xwîşk çûn ber avê, kuçkê xwe çêkirin, agir kirin, sîtila xwe tijî av kirin û deynan ser kuçkî. Agirê xwe xweş kirin. Her du xwîşk li wir rûniştin. Çixalo jî cilûbergên xwe ji xwe kirin, li stiriyekî pêçan, avêtin pişt xwe û li dûv xwe kişkişand. Heçî ferxo û Sitiyê ne, ew dîsa gihan hev, destên xwe avêtin stûyê hev. Heta ku gihiştin ber avê stran ji hev re gotin, ketin kêfê. Çawa gihiştin, Sitiyê ji Ferxo re got:
-Tu here li bin siya darê rûne, ji xwe re hinekî binive, raze heta ku em balava xwe bikin.
Ferxo çû, li binê darê rûnişt. Sitî tevî her du xwîşkên xwe, ew jî rûniştin li balava xwe. Sitiyê bi xwe tu xilmetê nake. Ferxo dibêje û kun bi xwe kar dike:
Kun e ji kunên ji tûr e,
Tijî ji ava xabûr e,
Xwezî li şûna te bûyame ser tiliyê hungustîre.
Kun e ji kunên bijin e,
Tijî ji ava mezin e,
Xwezî li şûna te bûyame ser destê bazine.
Ferxo wisa bendan dibêje, îcar kun bi xwe tijî bû û çû xwe di mencelê de vala kir. Çixalo ji wê ve hat, nêrî kun bi xwe tijî av dibe û diçe bi xwe di mencelê de xwe vala dike. Hingê Çixalo fêm kir, got:
-Heyho, ev bi vî rengî be, weha be, nabe. Diyar e Ferxo hazir e, benda vî kunî gotiye. Ma ne wisa be çawa ye, çawa dibe ku kun bi xwe tijî bibe û bi xwe vala bibe?
Wê bidome