Cizre’yi, Cizre'nin direnişini kim, nasıl anlatabilir ki...
Yüzlerce tank, top, zırhlı araçla, binlerce asker ve polisle abluka altına alınmış, haftalardır kesintisiz bombalanan bir kenttir Cizre... Devletin özel timi, bordo berelisi, SAT komandosu, Özel Hareket polisleri, generalleri, paralı askerleri, korucuları ile kuşatılan Cizre boyun eğmedi, eğmiyor...
Unutulmuyor direnenler... Ancak günlük ölümlerin çetelesi tutulmuyor, gösterilmiyor yaşanan acılar... Murathan Mungan "Unutmadık" şiirinde Kürdistan ülkesindeki acıları dizeleriyle dile getirmişti. Ve şimdi o dizelerle Cizre’yi düşünüyoruz...
"… Orada bir coğrafya yağmalanıyor
Orada gazetelerin ofset baskısı
Orada yeniden yazıyorlar 835 satır
Ve umudunu kaybetmeyen şehirler
Gökyüzünün karanlık kefeniyle örtük
Yıldızların delik deşik ettiği ölüleriz
Adsız ölüleriz
Adları bir coğrafya ile yan yana yazılan
Gövdelerinizi unutmadık, unutmadık hiç birinizi"
Evet, Kürdistan’ın gözbebeğidir Cizre. Direnişlerle anılır. Bilinen en eski ismi ‘Kardu Gazarta'da Kürdistani bir ahenk vardır. Sonra ismi Cizîra Botan, sonra değiştirip adını Ceziretuşşeref demişler. Dicle nehrinin kentin içinde dolanarak geçmesi ile ortaya çıkan görüntüsü ile Arapça adlandırılmış ve "ada" anlamına gelen "cezire" de denilmiştir. Kim hangi ismi verirse versin Cizre onuru, şerefi, özgürlüğü sembolize etmiştir.
Büyük Tufan’ın sonlandığı, Nuh’un gemisine son durak olmuş, insanlığın kendisini yeniden diriltmek istediği coğrayadır Cizre... Dicle nehrinin bereketi, Cudi Dağı’nın asaleti, Botan’ın kalbi olan Cizre, Mem û Zîn’in aşkının da mekanıdır. Bilgelerinin de mekanıdır, hakikat sahibi inançlı insanların da... Direnenlerin ise kalesi, Kürdistan’ın ise kalbidir Cizre. Boyun eğmez gençleri, kadınları ve bilge insanları vardır.
"…
Aynı kanlı tarih her defasında
Bir biz kaldık bu kadar içindeyken hayatın
Ölüme yakın duran
Bir de on binlerin korosunda haykıran
İntifada intifada intifada
İki güzelliğimiz vardı bizim
Ufkumuzdan inen
Ve bir daha geri dönmeyen iki güzelliğimiz
Birini kurşunlar, ötekini ofset baskılı resimler aldı"
Şimdilerde Cizre denildiğinde kesintisiz serhildan şehri akla gelir. Boyun eğmeyen çocukların kentidir orası. Yakılıp yıkılsa, bombalanıp talan edilse de yoksulluğundan bir halka onur inşa edenlerin memleketidir.
Direne direne kazananların mekanı Cizre...
"…
Anda gizlenen zaman
Ateşin avesta dili
Bitkiler, otlar, kökler
Dağlanmış dil, narin rengi
On binlerin dönüştüğü uğuldarken
Doğunun yeni defteri
Topraktan çobanyıldızına değin
Her yer her sey karanlık bir pusuda
Yazının, tekerleğin, tarihin
İlk çocuklarından
Ey büyük mezopotamya
İki bin yıllık gece
Dön geri bak
Kardeşlerim ölüyor kalbimin doğusunda"
Boyun eğmeyen Cizre'nin çocuklarını vurdular.
Kadınlarını katlettiler. Gençlerini kurşuna dizdiler. Yaşlılarını ölümlere hedef hale getirdiler.
Ağır yaraladılar Cizre'yi… Yaralı gençleri ölüme terk ettiler... Aç kaldı Cizre, susuz kaldı... Ama direnişinden ödün vermedi. Onurun timsali oldu. Direne direne kazanmanın karşılığından ölümüne direnmenin özgürlük olduğunu biliyorlardı.
Yıkıntılar arasındaydılar. Top ve tank mermilerinin hedefindendeydiler. Bir an olsun ikircikli olmadılar. Gerektiğinde "yaşamı uğruna ölmesini" bilendi Cizre...
Ve direnenlere umut olandır... Hakikatin kendisidir şimdi...