Kesê ke şer de mirenî, xo dima hîkayeyê dejinan verdenî. Taxê şerî de cuyê dejinî hende zaf î ke bi vatiş û qiseykerdişan nêqedîyenî. Hîkayeya Edîbe Dîebe zî înan ra yew a. Heleb de bombe gineno keyeyê Edîbeye û teqayîş de bira, mêrde û keynaya aye mirenî. Edîbe û domanê ci hêrişan ra dima nêeşkenî Heleb de bicuyî û koçê Reqqa û Amed kenî.
Babete ser o Edîbe Dîebe qisey kerde.
Seba cuyêka newe têkoşîn dana
Edîbe Dîebe ya ke seba debara keyeyê xo bi domanê xo yê 17 serreyî plastîkan pêser kena, qiseykerdişê xo de bale ante zehmetîyê cuye û wina va: “Ez seba cuyêka newe vera zexmetîyan de têkoşîn dana. Eybê xebate çin o. Eksê ci bêkarî eyb a. Ez destê xo şarî ver de nêakena û muhtacê ti kesî zî nîya. Ez payanê xo ser de vindena. Ez veng dana heme cinîyan; ma muhtacê mêrdeyî nîyî. Şer de cinîyî zehmetî û deje ancenî. Her cayê dinya de cinîyî şîddet vînenî. Cok ra ganî ma pîya hereket bikerî û têkoşîn bidî.”
Edîbeye qiseyedişê xo wina qedênaye: “Hêzê kurdan, ma zulmê DAIŞî ra xelisna û kurdî her tewir hetkarî dayî ma. Heme dinya êdî kurdan şinasnena û êdî nêeşkenî kurdan înkar bikerî. Hêzê kurdan qet tirkmen, ereb û kurdan yewbînan ra cîya nêkerd û seba heme şaran têkoşîn da.”
ŞÛJIN / AMED