Güneş, hasta yatağında 21 yıldır içinde olduğu ama sadece gökyüzünü gördüğü Amed’i, “Ey yalnızlığımı çoğaltan yoksulluklarımın başkenti Amed” şiiri ile dillendiriyor. Şiirinde Amed’e olan özlemini dile getiren Güneş’in şiirinden bazı bölümler şöyle: Ömrüm ardında bırakırken tüm baharlarını / Toprağına basmayalı  21 yıl oldu / Göğe uzanan dallarımın suyu çekildi / Hiçbir filiz çiçek açmadı uçlarında / Ama köküm toprağın en derinine salan damarlarını.

Yüreğim, umutların en dirisini taşısaydı / Aşkla tutkun aşklarının siyah uzun saçlarını tararken düşlerinde; Tek bir kez uymazdı dizlerimin dibinde…

DIHA/AMED