Ermenice, Kürtçe ve Türkçe'yi akıcı bir şekilde konuşması ve hatta tüm bu dillerde müzik yapıyor olması ise Türkiye'nin mozaik değil de mermer olduğunu iddia eden ırkçılara güzel bir cevap aslında.
Diyarbekir'den 1976 yılında İstanbul'a göç etmek zorunda kalmasını hayatının en acı anılarından biri olarak nitelendiriyor Udi Yervant. Çocukluğunun Dikranamet'ini (Diyarbekir) hep güzel anımsamasının ana sebebi olarak Kürtlerle büyümesini gösteriyor.
Mahallede top oynadığı sırada gole varmak üzereyken arkadan gelen haksız çelme yüzünden yere düştüğünde bile yanına gelip destek olan ve karşı takımın oyuncusuna "Ulan sen bizim Ermenimize vuramazsın" diyerek onun için tekme tokat kavgaya girişen de yine Kürt arkadaşlarıdır.
Müziğe erken yaşlarda darbuka ve keman çalarak başlar Udi Yervant. Medeniyetler beşiği Diyarbekir'de birçok Ermeni hocadan dersler aldıktan sonra 14-15 yaşlarından itibaren Ermeni düğünlerinde cümbüş ve darbuka çalar. Hatta ismi yavaş yavaş duyulduğu için Kürt arkadaşlarının düğünlerine de davetler almaya başlamıştır artık. 1976'da İstanbul'a göç eder etmez Üsküdar Musiki Cemiyeti'ne imtihanla girer. Daha sonraları İstanbul Üniversitesi korosu da dahil olmak üzere çeşitli yerlerde profesyonel ud müzisyeni ve solist olarak müziğini icra eder. Bu tarihlerde Sireli Udıs (Sevgili Udum) ve İm Anuş Mayrig (Benim Tatlı Anam) isimleriyle iki adet Ermenice albüm de çıkarmayı başarır.
Tavernada çalıştığı sıralarda Ermenice şarkı okuduğu için küfür ve tehdit dolu bir saldırının kurbanı olur ve Türkiye'yi tümden terketme kararı alır. Amerika'ya göç eder ve yaklaşık 20 yıldır da orada müzik dolu hayatına devam etmektedir.
Uzun yıllar geçse de gurbette yaşamaya halen alışamamış yüreği. Birgün Diyarbekir'e tamamen dönme hayali kuruyor. Saygıyla bahsettiği arkadaşı yazar Şeyhmus Diken'in yazdığı üç kitapla birlikte CD'leri çıkmış, hatta bunlardan birinin sponsorluğunu da Amed Sur Belediye Başkanı Abdullah Demirbaş yapmış.
Şu sıralar Diyarbekir'den kopup gelen Ermeni yaşlılardan eski Diyarbekir türkülerini derlemekle uğraşıyor. Yervant'ın deyişiyle, Kürtlere olan yakınlığı öncelikle birlikte büyüdüğündendir. Ve de Kürtçeyi iyi bildiğindendir, ya da kavgayı da mertliği de iyi bildiğindendir. Kürtlerle olan bağını ise, "Kürtlerin bana yakınlığı, kardaşlığı ne kadarsa benimki de o kadardır. Ya da benim Kürtlere karşı yakınlığım kardaşlığım ne kadarsa onlarında o kadardır" sözleriyle ifade ediyor.
ÖZLEM GALİP/LONDRA