• TC tarihinde zaman zaman “yasa” çıkararak, zaman zaman hile ve manipülasyon yoluyla, zaman zaman da açıktan zora dayalı bir biçimde kaynakları zimmetine geçirmek mübahtır.
  • Rejim, tarihsel olarak Müslüman olmayan tebaanın ve kamunun malını paylaşmayı bir yöntem olarak uygular. Ankara rejiminde yolsuzluk, bir iktidarda kalma biçimidir.

HEVAL TAHA

Barış ve Demokratik Toplum Süreci'nde üzerine düşen siyasi sorumluluğu yerine getirmekte ayak direyen AKP’nin bu esnada neye yoğunlaştığı ortalığa saçılıverdi. Devletin derin mahfillerinden YENİ Parti’ye sızdırılan belgeler, Fatma Betül Sayan Kaya’nın üzerinden bir hırsızlık şebekesini ifşa etti. Fon ve borsa vurgunu etrafında somutlaşan bu yolsuzluğun, başka hangi alanlarda ve ne aşamada olduğu henüz ortaya çıkmadı ya da henüz sızdırılmadı.

Son günlerin en çok konuşulan konularının başında gelen “Fon krizi"nin bugüne özgü bir yolsuzluk, arsızlık ve hırsızlık düzeninden kaynaklı olduğunu söylemek, meseleyi gerçek veçhesiyle kavramayı imkansız bir hale getiriyor. Öncelikle şunu belirtmek gerekir ki; bu devlet olanakları ile kamu kaynaklarını talan etme, AKP iktidarının keşfettiği bir yöntem değil. Bu, devam eden bir devlet geleneğidir. AKP ve temsil ettiği çıkar lobisi de bu denli fütursuz davranma cesaretini, bu geleneğin bir parçası, devamı olmaktan alıyor. Demek istediğim; AKP ve onun etrafında kümelenen çıkar gruplarının bugün ortaya saçılan hırsızlıkları bir sonuç.

1920’de toplanan 1. Büyük Millet Meclisi içinde peyda olan ve iktidarı zapt eden birinci grubun önde gelen üyelerinin o tarihten itibaren servetlerindeki hareketlilik bugüne kadar araştırılmış mıdır? Uzun yıllardır devam eden savaşlar sonucunda yoksulluktan kırılan geniş halk yığınlarına karşılık kimisi banka ortağı olacak kadar zenginleşen bu siyasi elitin servetlerindeki artış, incelenmesi gereken bir husustur.

Üretime dayalı bir ekonomik sisteme sahip olmayan Osmanlı, ekonomik olarak her sıkıştığında Müslüman olmayan tebaanın malına çökerek “aştı” bu krizleri. İktidarı ele geçiren İttihat ve Terakki’nin vakit kaybetmeksizin Ermeni Soykırımı'na girişmesinin bir sebebi de bu servet transferidir.

Kurulamayan Cumhuriyet, 1915’te yaşanan soykırımla çökülen işte bu Ermeni sermayesinin üzerinde yükseldi. Bir buçuk milyon insanın katledildiği, milyonlarcasının toprağından koparılarak sürgüne yolladığı süreçte kadim Ermeni halkının mallarına ve birikimlerine çöken kimler “sanayici”, kimler “toprak sahibi” oldu. CHP’nin tek parti iktidarını yerelde bu insanlar temsil etti. Ermeni Soykırımı sonrası kurulan yeni ekonomik düzen ardından inşa edilen tek parti iktidarı da Osmanlı gibi Müslüman olmayanların mallarına çökmeyi bir hak olarak gördü.

Bu “yeni” rejimin 1942 tarihli Varlık Vergisi, katliamdan geri kalan az sayıdaki Müslüman olmayan tebaanın malına çökmenin bir başka yöntemiydi. Varlık Vergisi'ni bir “devrim” olarak nitelendiren dönemin Başbakanı Şükrü Saraçoğlu, konuya ilişkin olarak  yaptığı konuşmada, “Bu kanun, aynı zamanda bir devrim kanunudur. Bize ekonomik bağımsızlığımızı kazandıracak bir fırsat karşısındayız. Piyasamıza egemen olan yabancıları böylece ortadan kaldırarak, Türk piyasasını Türklerin eline vereceğiz. Bu memleket tarafından gösterilen misafirperverlikten faydalanarak zengin oldukları halde, ona karşı bu nazik anda vazifelerini yapmaktan kaçınacak kimseler hakkında bu kanun, bütün şiddetiyle uygulanacaktır” diyerek bu çökmeyi alenen savunuyordu.

Burada dikkat çekmek istediğim bir başka husus da yine Saraçoğlu’nun, 5 Ağustos 1942'de okuduğu hükümet programında "Biz Türk'üz, Türkçüyüz ve daima Türkçü kalacağız. Bizim için Türkçülük bir kan meselesi olduğu kadar ve lâakal o kadar bir vicdan ve kültür meselesidir. Biz azalan veya azaltan Türkçü değil, çoğalan ve çoğaltan Türkçüyüz. Ve her vakit bu istikamette çalışacağız" sözleri ile bugünkü “tek milletçi” iktidarın “Türklük, Türkçülük” anlayışının birebir örtüştüğüdür.

Aralık 1942 ve Ocak 1943'te İstanbul'da Müslüman olmayanlara ait binlerce taşınmaz mülk el değiştirdi. Bu çökme sonucunda İstiklal Caddesi'ndeki yapıların büyük bir kısmı el değiştirdi. Müslüman olmayan halklara ait bu mülkler, iktidar yandaşı Müslümanların eline geçti. “Satılan” mülklerin yüzde 67 kadarı Müslüman Türkler, yüzde 30 kadarı resmi kurum ve kuruluşlar tarafından alındı. 21 Ocak 1943'ten itibaren İstanbul'da Müslüman olmayanlara ait olan binlerce ev ve işyerleri haczedilerek haraç mezat satıldı.

İstanbul Defterdarlığı görevine 12 Eylül 1942'de atanarak bizzat Varlık Vergisi'nin uygulanmasını sağlayan Faik Ökten, Nebioğlu Yayınları’ndan çıkan “Varlık Vergisi Faciası” kitabında, “İzmen’in (İrat ve servet vergileri müdürü Mehmet İzmen’i kast ederek) teklifi üzerine cetveller M ve G diye ikiye ayrıldı M Müslüman grubu, G gayrimüslim ekalliyetleri temsil ediyordu. Bilâhare bu harflere dönmeler için D, ecnebiler için E harfleri katılacaktır” diye anlatıyor.

Buna göre; Başbakan Saraçoğlu, “Piyasamıza egemen olan yabancıları böylece ortadan kaldırarak, Türk piyasasını Türklerin eline vereceğiz” derken iktidarın, Müslüman olmayan vatandaşlara karşı takındığı düşmanca tavrı ifade ediyordu. Burada sarf edilen “Ortadan kaldırma” fiili, 1915 soykırımının 1942’de de devam ettiğini açıkça gösteriyor.

Nitekim yine 1955’teki 6-7 Eylül Pogromu, bunun bir devamıydı. Devlet kontrolündeki olaylarda binlerce ev, iş yeri, kilise, okul, sinagog ve manastır hedef alındı. Resmi rakamlara göre; 4 bin 200'den fazla ev, bini aşkın işyeri ile onlarca kilise ve okul saldırıya uğradı veya yakıldı. Bu, devlet eliyle mala çökme saldırılarının ardından başta Rumlar olmak üzere İstanbul’un kadim halkları topraklarını terk etmek zorunda kaldı.

Kamu kaynaklarının iktidar odakları tarafından kendi aralarında pay edilmesinde, 1960 askeri darbesi de bir başka yöntemle karşımıza çıkıyor. Dönemin Başbakanı ve bakanlarını idam ederek siyasi iktidarı tamamen ele geçiren Türk ordusu, ekonomiden aldığı payı da artırarak 1 Mart 1961’de Ordu Yardımlaşma Kurumu'nu (OYAK) kurdu. OYAK, sıradan bir yardımlaşma kurumu olmaktan öte bir holding olarak örgütlendi. OYAK Holding, 1969’da da Fransız Renault Grubu ile Yapı ve Kredi Bankası ortaklığıyla OYAK Renault’u kurarak otomobil üretimine başladı. Uzun yıllar devletin başta İçişleri Bakanlığı olmak üzere hemen tüm resmi makam araçları bu firmadan alındı.

Bugün de devletine ve AKP iktidarına organik ve inorganik olarak bağlı, bağımlı bir çetenin faaliyetleri deşifre oldu. Siyasetçi, bürokrat ve finans çevrelerinden isimler tarafından oluşturulan bu şebekenin, borsa başta olmak üzere tüm finans kuruluşlarını manipüle ederek büyük miktarlarda haksız para elde etmesi, bu düzende bir ilk değil. Bu gelenekte zaman zaman “yasa” çıkararak, zaman zaman hile, manipülasyon yoluyla, zaman zaman da açıktan zora dayalı bir biçimde belli kaynakları zimmetine geçirmek mübahtır. Bu rejim, tarihsel olarak Müslüman olmayan tebaanın ya da direkt kamunun malını kendi arasında paylaşmayı bir yöntem olarak uygular. Ankara rejiminde yolsuzluk, bir iktidarda kalma biçimidir.