• Hareket, objektif ve subjektif şartları dikkate alarak silahlı savaşa, devletin demokratikleşmeyi kabul edeceği sözünü vermesi karşılığında son verdi. 
  • Yeni çözüm stratejisi olarak “demokratik entegrasyon ve yerellerin Türkiye’nin tüm idari yapısı bakımından özerkleşmesi" hedefini benimsedi.

VEYSİ SARISÖZEN

Türk devletinin tarihi, yüzyıllık bir dönemin tarihidir. Bu tarih içinde 1923-1950 arası, “tek parti” dönemidir. 1950-1960 arası iki CHP fraksiyonundan oluşan “sözde çok partili” ama gerçekte “tek parti"nin “yeni dünya durumu"na adapte olma dönemidir. O günden 15 Temmuz 2016'ya kadar yaşanan dönem ise darbeler ve her darbeden sonra daralan nispi demokrasi dönemidir. Şu anda ise rejim “seçimli otokrasi”dir ve önlenemezse “seçimsiz diktatörlük” olacaktır ama önleme ve demokrasiye geçiş imkanı vardır.

Bu imkan, özellikle yarım yüzyılda oluşan Kürt halkının uluslaşma ve özgürleşme sürecinin sonucunda meydana gelen Kürdistan Özgürlük Hareketi gibi devrimci-demokratik bir faktörün varlığına dayanıyor. Yarım yüzyıllık savaşın sonunda daha şimdiden Kürt ulusunun varlığını ve dilini inkar, hukuken değilse de fiilen yenik düştü; Kürt halkı, defalarca yerel iktidarın eşiğine gelerek kendi kendini yönetme iradesini gösterdi ve şimdi Kürt sorununu çözmek üzere devlet ile müzakere masasındadır. En önemlisi; demokratik devrimci süreci “yarım süreç” haline getiren faktöre karşı Kürdistan merkezli “kadın devrimi”, Türkiye’ye, oradan bölgeye ve dünyaya yayıldı. Bu olgular, demokrasinin önündeki en büyük engel olan Kürt sorununda çözümsüzlüğe son verme imkanını ortaya koydu.

Türkiye’de “demokratikleşme imkanı"nı sağlayan diğer olguları birer cümleyle sıralayalım:

* Türkiye işçi sınıfı ve komünist hareket, kendini yenileme ve Kürt Özgürlük Hareketi ile çeşitlilik içinde birleşmenin eşiğindedir.

* Parlamenter demokrasi geleneği, 1908'den beri çarpık da olsa Türkiye siyasi yaşamında kökleşti.

* Türk devleti, tepeden inme karakterine ve giderek zayıflamasına rağmen anayasal olarak laiktir.

* Modern Türk burjuvazisinin önemli bir kesiminin Avrupa ile organik ve çelişkili ilişkisi vardır.

Bütün bunlar, Ortadoğu’da ve tüm İslam dünyasında Türkiye’yi demokratikleştirme imkanı bakımından önde gelen ülke durumuna getiriyor. Kürt halkı adına Öcalan, işte bu imkanı gerçekliğe dönüştürmek için Kürt sorununda Türkiye gerçekliğine en uygun çözüm stratejisini formüle etti. Bu strateji, devletin yüzyıllık oligarşik aşırı merkeziyetçi, ulus devlet yapısını, bu yapının demokratikleşme imkanının diğer parçaların yer aldığı devletlerden çok daha fazla olduğu gerçeğini de hesaba katıyor; bu da Kürt sorununu Türkiye’de diğerlerinden farklı biçimde çözümünün mümkün olduğu sonucunu veriyor.

Aynı zamanda bu şartlar, nelerin mümkün olmadığını da gösterdi:

* Oligarşik ulus devlet yapısı ve Türkiye’nin diğerlerinden farklı olarak NATO üyesi olması, hem silahlı mücadeleyle ayrı devlet, federasyon ve bölgesel-idari özerklik çözümüne gitmeyi imkansız kıldı hem de silahlı mücadele bu devletin önüne koyduğu inkar ve imha stratejisini sonuçsuz bıraktı. Söz konusu Apocu strateji, bu “denge” durumu da dikkate alınarak hazırlandı.

* Oligarşik ulus devlet iktidarını bir demokratik halk devrimiyle yıkma perspektifi de Türkiye işçi sınıfının ve Türk çoğunluklu sol güçlerin zayıflığı nedeniyle ve bu devrimi Kürt halkının tek başına gerçekleştirme imkanının bulunmaması yüzünden en azından stratejik bir dönem boyunca alternatif strateji olmaktan çıkardı.

Hareket, işte bu ve buna eklenecek olan objektif ve subjektif şartlarda silahlı savaşa, devletin demokratikleşmeyi kabul edeceği sözünü vermesi karşılığında son verip yeni çözüm stratejisi olarak “demokratik entegrasyon ve yerellerin merkezden etnik temelde değil, Türkiye’nin tüm idari yapısı bakımından özerkleşmesi" hedefini benimsedi. Böylece Kürt varlığını ve dilini inkar eden Türk ulus devlet rejiminden vazgeçilmesi karşılığında Türk devletinin “üniter yapısı”, yani toprak bütünlüğü ve sınırlarının dokunulmazlığı Kürt tarafınca kabul edildi. Türk tarafı ise bu hakkaniyetli ve gerçekçi çözüme karşı ayak diremeyi şimdilik sürdürüyor.

Aynı zamanda “demokratik entegrasyon” kavramının Türkiye ve bölge şartlarında Kürt sorununda çözümü hedeflediğini kavrayamayan kimi dogmatik sosyalist çevreler ve kimi Kürt çevreleri, bu stratejiyi ‘teslimiyet’ ve hatta ‘ihanet’ gibi kabul edilemez ifadelerle karalıyor.

O halde sormak gerekiyor: Kürt sorununda çözüm ne demektir?

Bu sorunun cevabını da gelecek yazıda verelim.

Devam edecek...