Savaşta ısrar çürütür, savaşta ısrar bitirir, insani değerleri ayaklar altına alır da insanı kendi yüzüne dahi bakmaktan utanır hale getirir. Dünyanın bütün savaşlarında kaç bin kez bu durumu özetleyen durumlar yaşanmıştır ve de fotoğraflara konu da olmuştur. Son otuz yılda muhalif basının manşetlerinden sadece birkaçını hatırlamak dahi buradaki durumu özetlemeye yetmekte:
Yer: Cizre, 1992: Öldürülen zeka engelli gencin cesedinin panzer arkasında sürüklenmesiyle ilgili: İnsanlık sürükleniyor!
Yer: Lice. 1993: Çatışmada yaşamını yitiren kadın gerillalar, geride kalanlar “hadlerini bilsinler” diye köy meydanlarında panzerlerle, tarktör römorklarının üzerinde çırılçıplak vaziyette teşhir ediliyorlar. İnsanlığın bittiği nokta!
(Bu arada, bugünün, bu manşetleri atabilmenin ve halka doğru haber sunma hakkını sağlamanın bedellerinden birini ödediğimiz bir gün olduğunu da unutmayalım: Sevgili Apê Musa’nın katledilişinin 20. yıldönümü bugün. O ve O’nlar, gerçekler karanlıkta kalmasın diye yaşamlarını ödediler; bugünkiler de zındandalar. Aradan 20 yıl da geçse değişen bir şey yok demek ki!)
…Savaşın çürüttüğünü gösteren başka binlerce örnek vermek mümkün. Uzuvlarından koleksiyon yapılan, başları gövdelerinden ayrılan gerillalarının parçalanmış naaşları önünde “poz” veren askerler! Hemen burada, Avrupa İnsan Hakları  Mahkemesi’nin, Sivas kırsalında çatışmada öldürülen PKK gerillası Ali Ekber Kanlıbaş’ın cenazesine işkence yapılmasından dolayı 2002 yılında Türkiye’yi mahkum ettiğini de hatırlatalım.
Peki bugün, Hükümet sözcüsü Bülent Arınç’ın, “biz karşı tarafın ölü sayısına bakarak övünecek değiliz” demesiyle aynı saatlerde aynı kabinenin başı ve Başbakanın “80 şehidimize karşı 500 terörist öldürdük” açıklamasına ne demeli?
Ölülerin çetelelerini tutarak hangi barış sağlanır?
Dahası naaşların önünde hatıra fotoğrafı çektirerek? Yerde yatan parçalanmış 8 cenaze ve de arkalarında hatıra fotoğrafı çektiren 40 Türk askeri. Yazık, hem de çok yazık…bu fotoğraf, tükenişin, çürümenin, bitişin, insani değerlerin ayaklar altına alınışının resmidir. Bu pozu verenler, sevginin, vicdanın, insani değerlerin bittiği bir kalple nasıl yaşar? Onların bedenlerinde taşıdıkları artık bir “yürek” değildir; sadece fiziken yaşatan bir kalptir. Yüreği bitmiş biri de hayatının geri kalanını büyük ve derin bir mutsuzluk içinde yaşamaya mahkum olur.
Gerillarla karşılaştığı yerde selamlaşan kadın milletvekilleri için, egemen erkek zihniyetiyle iğrenç bir tanımlama getiren “sözde” profesör Toktamış Ateş de tıpkı o askerler gibi acınacak halde. Üniversitesini, ailesini, gençliğini, herşeyini bırakıp yönünü dağa çeviren gençleri anlaması zaten kapasite itibariyle mümkün değil ancak; geleneksel erkek dilini bu kadar ucuzca kolaylaması da son derece iğrenç. Binlerce kez söylendi: bu gençler uzaydan gelmedi; bu toprakların çocukları diye. Dolayısıyla böylesi bir selamlaşmayı, kucaklaşmayı militer erkek diliyle tanımlamak tam da T. Ateş gibilerin yapacakları bir şey olurdu; nitekim öyle de oldu. Yazık, çok yazık!
Yine 30 yıllık savaşın 29 yılında Parlamentoda olan ve bugün de aynı Parlamentonun başkanlığını yapan birinin, ölümü engellenemeyen her bir genç için halka hesap vermesi gerekirken çıkıp da, toplumsal cinsiyet bakış açısını özetlercesine “örgütün 1/3’i kadın. Dolayısıyla bunları eyleme göndermezlerse kadın-erkek ilişkileri bakımından önünü alamazlar; örgüt de çöker” demesini neyle açıklamalı? C. Çiçek, üstelik de bunu, artan eylemlerin nedenleri arasında sıralıyor ki akıllara ziyan!
Acizliğin ifadesi olan bu açıklamalar yerine, oturup birkaç dakika düşünsenize savaş ne kadar çürütür diye…