• Kadın katilleri, toplumdan mutlak anlamda tecrit edilmelidir. Onlara cesaret verenler ve yanında duranlar da onlarla aynı muameleye tabi tutulmalıdırlar.

HATİCE TURHALLI

Her 25 Kasım vesilesiyle kadına yönelik şiddet konusunda farkındalığı artırmak için yapılan eylem ve etkinlikler, ne yazık ki kadına şiddetin azalmasını sağlayamıyor. Kadına yönelik şiddet, toplumun yarısından fazlasının şiddete maruz kaldığının bariz göstergesidir. Bu şiddet, neredeyse bütün toplumlarda gözlemleniyor. Birçok devletin anayasalarında da kadın hakları yazılmış olsa bile şiddet devam ediyor.

Bu sorun, yasalarla, kanunlarla çözülebilecek bir sorun değildir. Oldukça ağır, tarihi ve derin kökleri olan bir insanlık sorunudur. Erkeğin, kadını tahakküm altında tutma ve zorla hükmetme zihniyetinden kaynaklanıyor. Neredeyse insanlık karşıtı bir kültür haline dönüştürüldü. Kadına şiddet, toplumun en küçük kurumu olan aileyi bir zulüm cenderesine çevirmiş durumdadır. Toplumlar da ailelerden müteşekkil olduğundan teknolojik olarak gelişse de vicdani, ruhi, manevi ve adaleti elde edemiyor. Şiddet gören kadın oldukça toplumlar ve aileler, huzurlu bir yaşama kavuşamaz. İnsanoğlu, kendi eliyle oluşturduğu talihsiz sonuçlardan kendisini kurtaramaz.

İslam adı altında kadına şiddeti meşrulaştırıp dini söylemlerle izah etmeye çalışanlar ve bu zihniyetleri oldukça din adına herhangi bir kemalet de sağlanamaz.

Hz. Muhammed'e (s.a.v.) tabii olduğunu söyleyenler; iftira edip kadına şiddeti O’nun söylemlerine dayandırarak, bu uygulamalara sebep olanlar, Peygamber ve İslam’a en büyük haksızlığı yapanlardır. Hatta Ebu Cehil ve o dönem Mekke müşriklerinin Müslümanlara vuramadıkları darbeyi, kadına şiddet uygulamalarıyla İslam’a en büyük kötülüğü günümüzde ve yaşadığımız asırda yapmayı başarabiliyorlar.

Halbuki Hz. Muhammed (s.a.v.) “Hanımını döven, Allah’a ve Resulüne asi olur; kıyamette onun hasmı, ben olurum“ demiştir. Bu hadise baktığımızda kadına şiddet uygulayanların, sadece yaşarken değil, ahirette de hasım olduğu nettir. Peki Peygamber Efendimizin düşmanı olanlar; nasıl ümmetinden olduğunu söyleyebiliyor?

Kendilerini 'İslam ümmeti' diye isimlendirenlere baktığımızda, (istisnalar hariç) yoğunluğunun kadına şiddeti benimseyip sıradanlaştırdığını görüyoruz. İstatistikler ve güncel olaylar, bu hakikatleri her gün yüzümüze çarpıyor. Şii veya Sünni fark etmeksizin dini kendi iktidarlarına alet edenler, kadına şiddet ve kadına hükmetmekle dini yaşamlarını sürdürmeye çalışıyor.

Biz Kürtlere gelince; yaklaşık 50 yıldır Kürt kadını, bu tahakküme ve bu zorbalığa karşı canını dişine takarak mücadele ediyor ve bunu sürdürüyor. Dünya kadınlarına mal olan “JIN JIYAN AZADΔ sloganının sahibi olan Kürt toplumunda da üzülerek belirtmeliyim ki; kadına şiddet hâlâ devam ediyor.

Almanya’nın göbeğinde dahi Kürt kadınları vahşice katledilebiliyor. Kadını katletmenin önüne geçmek, insaniyetten nasibini almış her insanın birincil görevi olmalıdır. Bu katiller, toplumdan mutlak anlamda tecrit edilmelidir. Onlara cesaret verenler ve yanlarında duranlar da onlarla aynı muameleye tabii tutulmalıdırlar.

Bu sorun; oldukça ağır, toplumsal ve insani bir sorundur.

Hud Suresi 113. ayette, “Sakın zulme meyletmeyiniz sonra ateş sizi de yakar” buyruluyor. Toplumun yarısından fazlasını oluşturan kadın zulüm görüyorsa bütün toplum yanıyor, demektir. Bu, böyle anlaşılmalıdır.

Acı olan ise toplumun diğer yarısını oluşturan ve kadına zulüm eden erkeğin, bunu görememesi ve anlayamamasıdır. Bu nasıl bir vahşettir ki; bir kadının emeği, gözyaşı ve büyük fedakarlıklarıyla büyüyen erkekler, kendi kız kardeşlerine, eşlerine ve hatta annelerine şiddet uygulayabiliyor!

İnsanlık huzuru elde etmek istiyorsa kadına şiddetin önünü ivedilikle almalıdır. Kadına şiddetin ve kadını eksik görmenin, insanlığın içerisinde debelenip durduğu bu zifiri karanlıktan çıkaramayacağı, herkes tarafından anlaşılmalıdır. Kadına şiddetin ve kadın katillerinin olmadığı sabahlara uyanmak dileğiyle…