- Kardeşi ve oğlu özgürlük mücadelesinde şehadete ulaşan Barış Annesi Kadriye Gezici, yaşadığı acılara rağmen barış talebinden vazgeçmediğini belirterek, “Bizim davamız barış, özgürlük, dilimiz ve kimliğimizdir” dedi.
Barış Annelerinden Kadriye Gezici hem kardeşi Adil Gezici (Çiya Serhed) hem de oğlu Wetan Gezici (Êrîş Garzan) barış ve özgürlük mücadelesinde şehadete ulaştı. Oğlu Sîdar Gezici (Çiya Koçer) ise hâlâ Özgürlük Hareketi saflarında bulunuyor.
Devlet baskısı, zorunlu göç ve evlat acısıyla geçen yaşamını AW’den Zelal Özkaplan’a anlatan Kadriye Gezici, mücadelelerinin temelinde dil, kimlik ve özgürlük talebinin bulunduğunu söyledi. Kadriye Gezici, barışın yalnızca Kürt annelerinin değil, bütün annelerin ortak talebi olması gerektiğini vurgulayarak sürecin ilerlemesi için somut adımlar atılmasını istedi.
Devlet baskısı hiç eksilmedi
Kadriye Gezici, 1990’lı yıllarda köylerinden çıkarıldıklarını ve bu nedenle yaşamlarının oldukça zor geçtiğini söyledi. Toplum içerisinde birçok hakarete maruz kaldıklarını ve büyük zorluklarla karşılaştıklarını ifade eden Kadriye Gezici, “Bütün bu zorlukların yanında devletin üzerimizdeki zulmü de giderek arttı. Bundan 36 yıl önce köyümüzde hayvanlarımız, evimiz vardı. Daha sonra devlet köyümüzü yaktı ve bizi zorla köyümüzden çıkardı. O dönem şehit oğlum Wetan henüz yeni doğmuştu. Köyümüzden çıkarıldıktan sonra köylülerimiz farklı yerlere göç etmek zorunda kaldı. Devletin baskısı o dönem de üzerimizden eksik olmadı.”
Şehitlerimizin talebi bizlerin talebidir
Kadriye Gezici, kardeşi Adil’in küçük yaşta hareketle tanıştığını söyleyerek, “Şehit olan kardeşim Adil henüz 8 yaşındayken Kürdistan Özgürlük Hareketi'ni tanıdı. Wan’da parti çalışmalarını yürüttü. 19 yaşında İstanbul’da harekete katıldı. Yedi yıl hareket içerisinde yer aldı. Daha sonra 2008’de Digor’da şehit düştü.”
Kürtlerin yaşadığı acıların anlatılmasının kitaplara sığmayacağını dile getiren Kadriye Gezici, annelerin bütün acılara rağmen barış talebinden vazgeçmediğini belirtti: “Bizim acılarımız ve ödediğimiz bedeller çok büyük. Her annenin yüreği yanıyor ama buna rağmen biz annelerin gözü barışta. Biz annelerin davamız çıkar ve menfaat davası değil. Bizim davamız barış, özgürlük, dilimiz ve kimliğimizdir. Kardeşim ve oğlum kendi dilleri ve kimlikleri için direniş kararı aldılar. Halkımız da dilini ve Önderliğini istiyor. Şehitlerimizin talepleri neyse bizim taleplerimiz de odur.”
Kardeşinin ardından gitti
Oğullarının Özgürlük Hareketi'nden nasıl etkilendiğini anlatan Kadriye Gezici, Wetan’ın en büyük isteğinin özgürlük olduğunu belirterek şunları ifade etti: “Büyüdü ve üniversiteye gitti. O dönem harekete katılma isteğini hissettim. Sürekli gençlerle birlikteydi ve örgütlenme çalışmalarında yer alıyordu. ‘Ben ne yapıyorsam kendi düşüncemle ve isteğimle yapıyorum’ diyordu.
Kendisinden küçük kardeşi Sîdar, 16 yaşında saflara katıldı ve Wetan üzerinde büyük bir etki bıraktı. Wetan, ‘Saflara katılacaktım ama kardeşim benden önce katıldı. Burada kalamam, peşinden gideceğim. Ondan uzak yaşamaya içim elvermiyor’ diyordu. O dönem Kobanê savaşı başlamıştı. Kardeşinin yaralandığı haberini aldıktan sonra o da yerinde durmadı ve saflara katıldı.”
Yoldaşlarından uzak kalamadı
Wetan’ın bir süre sonra yakalanarak tutuklandığını anlatan Kadriye Gezici, oğluna ulaşabilmek için eşiyle birlikte İstanbul’da haftalarca arama yaptıklarını söyleyerek, şunları ekledi: “Eşimle birlikte İstanbul’a gittik. Ne Türkçe konuşabiliyorduk ne de yazabiliyorduk. Üç hafta boyunca aradık ama bulamadık. Sonunda bir cezaevinde olduğunu öğrendik. Dokuz ay cezaevinde kaldı. Tahliye edildiğinde benden ayrılmamasını, gitmemesini istiyordum. Ona, ‘Sana ihtiyacımız var’ diyordum. Ancak o, ‘Anne, beni bağlasan bile arkadaşlarımdan uzak kalamam’ diye cevap veriyordu.”
Oğlunun şehadetini hissetti
Oğlu Wetan’ın şehadetini öğrendiği anı anlatan anne Kadriye Gezici, “Sekiz çocuğum arasında onun yeri benim için farklıydı. Bu nedenle ondan çok etkilenmiştim. Çok cesurdu ve benim üzerimde de büyük bir etki bırakmıştı. 2021’de bir gece Oranis köyünün bombalandığını gördüm. O sırada yüreğime ağır bir his çöktü ve Wetan’ın şehit düştüğünü hissettim. Eşi o gece Wetan’ın şehadet haberini benden sakladı ama ben biliyordum. Cenazesini oradan alarak Bitlis’te toprağa verdik” diye konuştu.
Yas tutmadı, yüreğinde yaşattı
Kardeşi Çiya’nın mezarını ziyaret ettiğinde kendisine bir söz verdiğini anlatan Kadriye Gezici, şöyle devam etti: “O gün kendime, yas tutmayacağımı söyledim. Çünkü o benim yüreğimde yaşıyordu. Onu yüreğimde yaşatacaktım. Mücadele gücümü şehitlerimden alıyorum. Hayatın her alanında onlar benimle birlikte. Onlardan sonra Barış Anneleri içerisinde yer aldım. Kendimi evde tutamıyordum. Bugün bazı annelerin yanında şehitlerimiz olduğunu söylemeye utanıyoruz. Çünkü bazı aileler çok ağır bedeller ödedi. Birçok insan hem çocuklarını kaybetti hem de evsiz, yurtsuz kaldı.”
Ankara’ya gidiş onurlu barış içindi
Kürt annelerinin çok ağır bedeller ödediğini vurgulayan Kadriye Gezici, barışın sağlanması için bütün annelere ortak mücadele çağrısında bulundu: “Biz Kürt anneleri çok büyük acılar çektik. Ödenen bu bedeller olmasaydı bugün bu aşamada olmazdık. Biz anneler barış istiyoruz. Kürt Halk Önderi’nin ve özgürlük tutsaklarının özgürlüğünü istiyoruz. Biz özgür olursak Türk halkı da özgür olur. Bütün anneler ellerini bizim ellerimizin üzerine koysun ve barışı birlikte gerçekleştirelim. Barış olursa hiçbir anne acı çekmez. Ankara’ya gidişimiz de onurlu bir barış içindi. Onlar da ellerini taşın altına koysun, gerekli adımları atsın. Artık annelerin gözyaşları akmasın.” WAN