Li welatên wek welatê me bindest, bi giranî zarok û giyana zarokan tên henciqandin. Gelek zelal e ku li gor normên navnetewî herî zêde li welatên bindest mafên zarokan tên binpêkirin. Dema mirov di nava vê çarçoveyê de li rastiya welatê me dinêre, vê kareseta di ser zarokên Kurdan de hatiye, bi hêsanî dibîne.

Bi sedan zarokên Kurdan bûn hedefên gule û gazên jehrîn yên dagirkeran û jiyana xwe ji dest dan. Zarokên hatin girtin jî di êşkenceyan û zîndanan de rastê destdirêjahiyan hatin. Bi sedan jî bi aliyê sihet û tendûristiya bedenî û giyanî ve seqet man.
Tarîqat û komêm mêjîgenî bi alîkariya dewletê zarokên Kurdan ji destên dê û bavan digirin dibîn di dibistanên zebaniyan de serê wan dişon, bi nijatperestriya xwe dadigirin, li dij dê û bav, nirxên Kurdayetî û Kurdistanî wek çekên bêkêr bi kar tînin. Heta ji bo Selefî, El Qaide û komên geniyê din li dij Kurdan bikartînin (di mjiara Serêkaniyê de xuya kir.).
Di vê roja me de li welatên me hê jî behsa bûkên zarok tên kirin, piraniya wan jî dişînin Afyon, Kutahya û cihên wisa genî.  Her çendî yasayên navnetewî yên bo parastina zarokan heye jî, ev li welatê me, ji ber dagirkeriya îslamîstên munafiq û maşeyên destên emperyalîstan bê bandor dimînin.
Dema mirov çavên Ceylanê bîne bîra xwe, mijara Solîna bi nexweşiya Loykemî ya ku dê hatibû girtin, bav li ser axa xwe di nava revê de ye, bîne bîra xwe, mirov bi hêsanî têdigihîje ku rewşa zarokên Kurdistanê çi ye.

Di nava vê rastiyê de Seymûn
Di dîroka me de li pey her kujeriyê li gel destdirêjahiyê, keçên me revandine, wenda kirine. Mijara keçên wenda yên Dêrsimê hê jî di bîra me Kurdan de zindî ye. Heman tişt li Geliyê Zilan jî pêk hat. Bi taybetî jî di mijareyên baweriyê de, hin der û dor di bin navê îslamkirinê de hê cinawirtir tev digerin.
Li hemû welatên şareza û peymana mafê zarokan ya navnetewî pejirandine, salê zewacê hîjdeh e. Ku yekê salmezin destdirêjahiya zarokekê bike, cezayê herî giran digire. Dewleta Tirk di mijara mafê zarokên Kurdan û bûkên zarok de tu tedbîran nagire, heta ji dest were teşvîk dike, tenê di miajar Marko û keçika îngîlîz de ji bo xapandina bala giştî serî li yasaya navnetewî da.
Revandina keçikên zarok, destdirêjahiya li ser zarokan, rasterast cinawirî û dijminahiya herî mezin e. Ji vê re çav girtin jî, hevpariya vê tewanê bûyîne.
Mirov dikane hemû bûkên zarok di ronahiya vê mijarê de di ber çavan re derbez bike. Hin cinawiriyên ku mirov dikin, ajal jî nakin.
Gava mirov li alema ajalan dinêre, hetanî ajalekî mê nekemile û neyê salekê, ajalên nêr nêzîkê ajala mê nabe. Wek mînak ajala herî zêde nêzîkê mirovan şempaze ne. Hetanî şempazeyekê mê nekemile, negihîje salekê, şempaza nêr nêzîkê şempaza mê nabe.  Ango ew mirovên dest davêje zarokan dikin, yan jî zarokan dikin bûk, heşa xwendewanan hê ji ajal, ango heywanan jî wêdetir in.
Li başûrê Kurdistanê kesekî bîstsalî, keçeke yazdehsalî ya Kurdêkî êzidî revandîye. Lê hê jî li dij wî kesî li gor yasayên navnetewî tu tedbîr nehatine girtin. Ev mêjiyê mirovan nagire. Çima wî cinawirî dernaxin pêşberî dadgehê?
Carê ev revandin li gor benda 30 (parastina kêmaran) benda 34. (parastina ji destdirêjahiyê) benda 35 (revandin û firotin) ya peymana mafê zarokan ya navnetewî (Convention on the Righte of the Child) CRC tewan û sûçekî herî mezin e.
Divê ji bo ku parastina zarokan bikane di mêjiyê mirovan de cîh bigire, ev kes bi tevahiya mêr û mezinê malbatê ve, yan jî yên ji wî re bûnin alîkar, bi cezayê herî giran werin cezakirin ku cardin kesekî teşebûsê kirineke wiha dijminî neke.
Em baş dizanin ku di dema dîktatoriya Sadam de bi dehan keçên Kurdan wek pez û dewaran  frotin şêxên ereban. Ji bo bîranîna wan keçan jî be: Banga min li rêveberiya Herema Kurdistanê ev e; ku ew peymana mafê zarokan li wê beşa Kurdistanê têkin jiyanê û pêşî li êş û dilteniyên wiha bigirin. Divê êdî li Kurdistanê jî zewaca zarokan were qedexekirin. Tu eger, tu bone neyên pejirandin. Li gel wê divê mirov rêzikname û yasayên wisa dayne ku ji bawerî û kêmaran re rêz were girtin.