Mağdurların neler yaşadığını kendilerinden dinlemek üzere çadır çadır dolaşıyoruz. Mikrofon uzattığımız herkesin ayrı bir hikayesi var. Dilleri döndükçe ifade ediyorlar. Kimi annesini, kimi çocuğunu, kimi kardeşini kaybetmiş ölüm göçünde. Her hikayede acı var.

Çadırlardan birinin önünde ağarmış saçlarıyla uzanmış, mavi gözlü yaşlı bir kadına rastlıyoruz. Yüz hatları, bakışı ne kadar da çok şey yaşadığını ele veriyor!
Kendisine doğru yürüdüğümüzde, bizi görür görmez toparlanıyor. Yanına oturuyoruz ve kendisiyle konuşmak istediğimizi söylüyoruz. Tek kelime konuşmadan yüzümüze bakıyor. Anlam veremiyoruz ilkin. Sorduğumuz tüm sorular cevapsız kalıyor.
Yandaki çadırdan gelen bir kadından bizimle konuşmamasının nedenini öğrendiğimiz an yüreğimize kaynar suların yayıldığını hissettik.
Mercan Ana dilsizdi. Yaşadıklarını yüz hatlarına ve gözlerine resmetmişti. Kim bilir neler anlatmak istiyordu daha?
Mercan Ana hakkındaki bazı gerçekleri başka kadınlardan öğreniyoruz.
Mercan Ana, 80 yaşında ve kimsesiz. O da birçok yakınını kaybetmiş. Tek başına dağlara vurmuş İŞİD çetelerinin saldırıları esnasında. Çok zorlansa da asla pes etmemiş. En sonunda karşılaştığı bir grupla birlikte Newroz Kampı’na ulaşmış. Bunlar teknik ayrıntılar... Duygularını ise mavi gözlerine nakşettiği bakışlardan anlıyoruz.


ROZA AMED/ARJÎN GARZAN/DÊRÎK