Berfin BAÐDU


* Şehit Şoreş (Abdulkadir Atilla) anısına…


Geceleri saç tellerimin arasında gezinen sessiz yanım benim,

Beklentilerimi hatırlatma! Sus sadece ve dinle içimde olup bitenleri.

Benliğini kaybettiği yerde arayan bir insan olarak, kendi kalp ritimlerini dinleyen yüreğime sor.

Toprağın kokusunu içime aldığım ellerime, 

Üzerinden geçmeye bile kıyamadığım ama yine de çiçeklere değen ayaklarıma sor!

Gözlerimde taşıdığım ve cevaplanması gereken sorulara sor kaybettiğim bensizliğimi.

Sus, benim sessiz yanım;

Bu defa ben koşacağım kendime kavuşmak için, nefeslerim yetmese de, dizlerimin gücü tükense de yapacağım bunu.

Çocuk saflığındaydı yitirdiklerim ama bulmak istediklerim daha da masum yitirdiklerimden.

Özlemlerin, gerçekleştirilemeyen hayallerin peşine düştüm, hakikati istedim.

Ben hayallerimde; düşleri gerçekleşemeyenleri düşündüm, elleri dağların yamacına dokunamayanları ve sessiz çığlıklarla 

özlemlerini dile getirenleri düşledim ve özüme teslim olmaya geldim.

Çatlayan dudaklarıma su oldu peşinden geldiklerimin özlemi ve gözlerimde sonucunu muhteşem göreceğim bir gelecek…

Seni küllerinden sorsam bu defa, küllerine kavuşsam, küllerinle yaksam ateşi, bir nebze olsun toprağıma ulaşsam seninle…

Meğer ben sendeymişim, yitirdiğimin başlangıç noktası ve kavuşacaklarımın ta kendisiymişsin sen!

Gözyaşların söylemek istediğin cümleleri çaldı senden, denize döktü ve topladım.

Rüzgarlar çocuk samimiyetindeki duygularını çaldı, rüzgarlara kafa tuttum ve geri aldım. 

Sorma üzerinde yürüdüğüm ayaklara nereye götürdüğünü beni.

Demiştim sana, kaybettiklerini bulmaya çalışan bir insanım ben. 

Bedeninden önce ruhunda yaktığın alevlerden soruyorum seni,

O kendini aradığın yerdedir dediler bana.

Tamamlanmamış düşlerinde boğulduğum nefesim benim, kollarında alevdeydim ben, yüreğindeki alev sana ait…

Kaybettiğim yer burasıymış, alevlerinmiş. Kendimi aradığım yermiş burası.

Ülkemin yitik özlemli yanı, gözlerinin buğusunda topladığın acıların yansımasıysa gözbebeklerin, ben sana gitme diyecekken, sen çoktan gitmiştin bıraktığım yerde seni.

Ellerinde biriktirdiğin baharlar çoktan alevler içindeydi, yanıyordu yeşilimsi canlı doğa.

Ruhumun sonsuzluğunda kül olmuş gerçeğim benim, 

Ben senin hayallerine geldim, senin hayallerinde buluştum özlediklerimle,

Ne kadar da benzermiş sevdiğimiz şeyler, ne kadar da özlem doluymuş yüreğimiz.

İşte ben senin adım atamadığın, bir tepesinde haykıramadığın, ateşiyle türküye duramadığın Kürdistan’ın özgür dağlarındayım.

Ateşte külün hiç bitmedi, adın hiç silinmedi bu dağlardan.

Genç ve cesur yürekli dağların çocuğu;

Sen dağlar olmuşsun, dağlar sen olmuş.

Ben sana dağların selamını iletmeye geldim.

Tut onları elinden, bırakma ve sorma!

Bil ki, her zerresinde sen varsın bu dağların.


* Abdulkadir Atilla (17) adlı Arap genci 15 Mart 2012’de Kürt Halk Önderi Abdullah Öcalan’a uygulanan tecridi protesto etmek için Adana’da bedenini ateşe vererek yaşamını yitirdi.