Ne li wênavçeya nehişt ku ez êji gund hatî tér tér zaroktiya bijîm; li gundêQurdîsêçavén min bi wan ket: Her sihar hima ku roj şîrîn dibû, zarokén di temenêmin de, ji vêmalêji wêmalêderdiketin û li yek tûşêdi sikaka ku di ber deriyêmala meta min re serberjérî nava dahlén li newalêdibûn, berêxwe didan bexçeyêli xelaseka kolané, dora wî  bi sinc.  Qewlikek bi stûyêtevan ve bû. Yén hinakan ji cawêspî bi xeqş, yén hinekan jî cawine gul gulî,  rengo rengo bûn …Ji lawêmeta xwe, yêku her sihar  piştî taştêjî bi devûrûyêxwe re dest û piyén xwe jî dişûştin û temberiya li ser eniya xwe şil dikir, û ew qewlik, ew qewlikêku kitébek  tenik di hundirêwêde bû maç dikir û di ser serêxwe re bi stûyêxwe ve dikir; min fam kir ku diçe ber mella. Navêmellayêwan seydayêMele Hesen bû. Yekî xişn î rih bi qasî melkesekêdiréj, serî bi şaşik, ebayek cûnik lêbû.  Di pişt sénca bexçe re min li wan dinerî: Zarokén qûn li ser erdêli péşberî mellayêli ser kulavekî çarmérkî rûniştî, qewlikêdi stûyêxwe de hédîka derdixistin, sêcaran maç dikirin û dataninîn ser serêxwe, û paşêkitéba di hundirêqewlik de derdixistin. Di nava elîfbétka tevan de kaxizeke qesebî hebû. Bi wêkaxiza qesebî a serêwêwekî serêtîrekêtûj, li dû mella herfén kitéba li ber xwe dixwendin: Elîf, bé, té, sé, cîm, hé…
Vêsibehêdi nava kitébén kitébxaneya xwe ya kitéb belawela, dama ku rastî elîfbaya ji wan salan de mayî hatim, min ji xwe re got tu jî çûbûya ber destêMele Hesen te yêjî niha bi hésanî dîwanén ku Maaf Barzanî diyarî te kiribûn; Hecî QadirêKoyî, ya Hémin Mukrîyanî, ya Hejar û Mehwî û Şéx Riza Talabanî  bixwenda.
Ji bilî kesén derçûyêmedreseyan çend Kurdén bakûrî bi qasî xwendina hésan a berhemén bi latînî, dikarin berhemén bi elîfbaya erebî bixwînin?
E min netiwanim, kaka?
Li gorî çavkaniyeke j’ ingilîzî wergeriyayî tirkî, xwendevanêpéşî tacirek bûye. Li gorî heman çavkaniyé, ji ber ku xwendinêne bi xwendina tîpén alfabeyén zimanêdérîn; bi xwendina xézewéneyén li ser kahfikén kilî én lawiran  destpêkiriye. Li ser wan kahfikan sûretêdeh bizin û deh miyan hebûye.
Li ku  lêrast hatim, nayêbîra min: Piştî ku tîp/pît bo zimanekî hatin peydakirin û deng veguherîn nivîsîné, deqnivîserén wêdemé, bo ku qasid û kesén din én ku ‘niviştén kîlî’ nexwînin, ew ‘qahfik’ bi şéweyeke j’ şéweyan seyandine, da ku kesin din nivîsênexwînin.
Gelo bi hatina Roja Pirtûka Cihanêre  tîra xwendewanén Kurdî wekî tîra Borsaya Stenbolêberêxwe ber bi jor ve veke?
Wekî gotina diya min, ‘ xweş xeber e, lêmin jêne bawer e’.
Baweriya min a di derbarê‘çareseriya’ pirsgiréka çaresernebûyî de, de her ku neçar dibe! Lêya we?
Helbet ez jî bi hévî me. Lêmişkêşikêher ku diçe, héviya min a di binêçengêmin êçepêde parastî, dikevéje?
Birézek heftokén di dawa xwe de diréje ser xalîçeya li Qesra Spî raxistî:
Li ser kaxizén fermî yén serjimériya bi destêdewletén dagirker, gelo çend Kurd hene?
Milyonek,du milyon, sêmilyon?
Kurdan gotiye, ‘yek bi sedî ye, sed ne bi yekî’!
Kurdén li her parçeyekî, heke rojekêbigihin hev – xewna gelekan e ev- 30- 40 milyon dikin.
30- 40 milyon Kurdén ku bi sînorêdewletén dagirker hatine parvekirin, di nava xwe de jî ‘xwepahrveker’ in : Alfabe, zarave, siyaseta diya bûkêbavêzave…
Yén ku li ser pişta dahatûya qewmekî dixwazin bi kaban dileyizin( bi taybetî siyasetmedarén ku li bakûr di govenda siyaseta li Ankara’yêde sergovengeriyêdikin û xwe li ber newaya stiran biratiyêdihejînin)  pédiviya wan bi rûxandina sînorén di binhişêwan de hatiye kéşan heye, da ku bikaribin sînorekî deynin ji welatekî re, ji qewmekî re.
Mirovêku xewna welatekî nebîne û  nexwaze welatêwî welatêwî be; heta ku ‘sînor’én muxayeleya wî(téhizirîna wî) çarnikarêaxa Tirkiyeyêbe, sînordaşén Kurdan ne tirk; dêKurd xwe xwe, bi xwe bin!