Vicdanlarını kış uykusuna yatıranlar uyanın. Bahar yakındır, vicdanları uyandırma zamanıdır. Önce sağınıza, sonra solunuza ve hatta önünüze ve arkanıza da bakın. Bu kadar fazla bakmayı, bakmadığınız günlere sayın.
Evet evet bakın ki kaç kitap toplatılmış? Kaç muhalif susturulmaya çalışılmış? Kaç gencin canı yanmış? Kaçı toprağa düşmüş? Kaç ananın gözünde yaş kalmamış?..
Siz kış uykusunun tatlı rüyalarında iken sayısını unuttuğumuz kaç bin insan tutuklanmış?
Kış uykusu öyle uzundu ki…
Küçük çocuklar küçük taşlar attılar diye dört duvar arasında büyüdüler. 12 yaşında 13 kurşun yedi Uğur, Ceylan’ın kara gözleri ürkek kapandı, ardından ağlamak anasına kaldı, poşi taktı Cihan, sonra Şerzan, Baran…
Üşüdük o halde Van’dık, ısındık yeniden uykuya daldık.
Katır sırtında taşındı bedenleri 34 gencin, hangi sınırda saklasak, şaşakaldık…
Zor zamanlardan geçtiğimiz günlerdeyiz. Türk’üne de Kürd’üne de zor zamanlar. Milletlerin kutuplaştığı, acıların her yürekte aynı yaşanmadığı, gözlerin kör, kulakların sağırlaştığı, soğuk havaların insanlığımızı da dondurduğu zamanlar.
Öyle ki; “Vatan’a millet’e bu ülke’ye zararlı olacak çocuklar yürümeden yok edilsin” diyen bir eğitimci ile karşı karşıyayız. Hangi çocuklar hangi vatan’a ve milllete zararlıdır? Bunun kararını kim nasıl verebilir? Ortadan kaldırmak nedir? Dahası bırakın bir eğitimci kimliğini, insan olarak birisi, bu cümleyi kurup arkasında nasıl durabilir?
13 kişinin tecavüzüne uğrayan çocuk için rızası var diyen savcı ile karşı karşıyayız. Katledilen çocuğunun fotoğrafını taşıyan anneye örgüt üyeliği suçlamasıyla karşı karşıyayız. Ölen evladının fotoğrafını taşımasına tahammül edemeyenin zihniyet ile nasıl ortak yol bulunur? Vicdanlarına nasıl dokunulur?
Ağlayanın hep ağladığı, “Gülen”in kendini padişah sandığı zamanlar. Bu zamanlar zor zamanlar, telaşlı zamanlar.
Kış biter bahar gelir. Çiçekler açar umutlar yeşerir. Bahar bizlere güzel günler getirir mi bilmem ama, diyeceğim o ki; vicdanlarını kış uykusuna yatıranlar uyanın, bahar yakındır, vicdanları uyandırma zamanıdır.