Hayata yeniden merhaba ve bu arada kalındığı yerden yazılara devam edeceğimi duyurmak üzere kısa yazacağım, bugün…
Hep söylenir, yazarla okur bir ailedir diye. Ben bunu yaşadım. Bu rahatsızlık vesilesiyle büyük bir ailem olduğunu görüp, yaşadım.
Sıcacık bir ilgiyle yıkadım ruhumu. Mutlu oldum.
İçim yelincecik oldu.
Yüreğim şükran borçlu kaldı.
Öbür yanıyla dostları üzdüğüm için, üzgünüm…
Kimsenin haberli olmasını da istemezdim. Ama duyulmasını önleyemedim.
Hastaneye, daha sonraki aşamada rehabilitasyon klinliğine gelen, telefonla arayan herkese sonsuz teşekkür ediyorum.
Ama dünyanın dört bir yanından gelen elektronik posta mesajlarına cevap veremediğim için ayrıca üzgünüm.
Mesajlara cevap yazamadığım için bağışlayıcı davranacağınıza inanıyorum. Hepsiyle başa çıkamam, en azından birilerini ihmal ederim endişesi ve ortası bulunsun, haksızlık olmasın düşüncesiyle çok özel olanların dışında kimseye cevap yazmadım.
Lütfen, kabalığımı hoş görüp, buradan toplu teşekkürlerimi kabul edin….
Ve, yeniden başlangıca merhaba dostlar…