Li ber çavên dost û neyaran, li ber çavên dîrok û axan, bi çavdêriyên xweza, ajal, giha, çandin û tevahî reng bireng kulîlkan, li ber çavên xort û keçik a hemû ciwanan, li ber çavên cîhan û her rengê çandan, her dîtinê cûda û cûdayan, li ber çavên hemû welat û civakan, ber çavê însanên aştîxaz û şerxwazan, hin deveran li ber çavên dijmin û dagirkeran, welatek ava dibe...

Welatek ava dibe ku ew welat; zext û zordariyên, zilm û tundiyên ku Misriyan ji destê Fîrawûnê Fîrawûnan Fîrawûn Ramses nedîtiye ewqas dijwartir dîtiye, Ereban ji destê “Richardê bişêrdil” çi zilman kişandiye ji wan girantir zilm kişandiye.
Welatek ku ew welat; wek jinikeke dilnizm, wek pîreke emrê wê hezarsalî, wek dayikeke xiredî û zanakî, wek însaneke xwedî zanabûn a êşkişandinê, wek pîreke xwedî mêvanên bêxêr, xwedî mêvanên nezan, bişûm, bêedep, bêpûşil, xwedî erdeke wisa di bin şirretîyê de welatek ava dibe...
Welatek ku ew welat, dehan sal, sedan sal, hezaran sal, di bin zewacekî bizorê de êş kişandiye, wekî ku tevî zilamekî bêkum sedan sal derbas kiriye û çi êş were bîra we ew, çi zilm were bîra we ew, çi xêrnedîti were bîra we ew, çi nezantî, çi bêrûtî, çi rûreştî, çi dek û derew, çi xapandin û bêpîvantî hatiye li ser dinê, hemû êşa wan, wek bi awayekî arîfane, wek bi awayekî jineke aqilbend heya demekî erê kiriye, welateke wisa ava dibe...
Welatek, ku ew welat, wek keçikeke hijdeh salî, xemilî, bedew û biaqil, dîrokzan û civakzan, xwedî nirx û xwedî pîvan, keçikek ku dilê wê berxwedan, sînga wê berxwedan, li bajaran, li gundan, li taxan, li kolan û kûçeyan, li her deran biçek û bipirtûkan, bi salan, bi dehansalan şer kiriye, ber xwe daye û bi zanistî û bi hêstên xweşikiya mirovahiyê re têr û tijî jiyanek afirandiye, welateke wisa ava dibe...
Ew keçik li çiya û li deştan geriyaye, hay ji xwe, hay ji dinyayê, hay ji tevahî mirovahiyê ye, ji avabûna mirovahî bigre heya niha avabûna mirovahî li ser çi esasî meşiyaye li ser vê yekan lêgeriyaye, zanyariya gerdunî kom kiriye. Daneheviya wê ne bi rojek û ne bi çend roj e, bi êşan têgihîştiye, têgihîştina wê, dilop bi dilop li dil, li mêjû niqutiye, aqademiya wê li çiyan e, li ser keviren, di nav gihayan de, li ber çeman runiştiye. Di bin darên ku pelên wan siya xwe didin hemû dinyayê de rawestiye, xwendiye, xwe û civakên xwe qewimandiye, wekî jineke bi vî rengî û ji van wêdetir welatek ava dibe...
Welatek ava dibe, ku sedan sal li dijî bindestiyê, ji bo azadiyê, ji bo azadiya hemû zindiyan bi tiliyên xwe têkoşiyaye, dewsa vê şêwazê ço xwariye, gule xwariye, di bin bombebaranan de maye, erdê wê çilmisiye, şînahiya wê işk bûye, temam xweza darbestên ciwanan veşartiye, peyre dar nemaye, daristan nemaye, mal nemaye, giha nemaye şewitiye, welatekî wisa ku her tim agir pêketiye, dil êşê ve vêketiye, jahr, jahrên mêtingeran li ser wê rijiyaye, bi vî halî sedan sal bala kesekî û tu welatekî nekişandiye...
Li girtîgehan, li zindanan zilm dîtiye, rojek revî, rojek girtî maye, disâ jî ber xwe daye, teslîmî kesekî û tu welateki nebûye, bi diran, bi tilî, bi rih û bi bawer têkoşiyaye, rojên teng dîtiye, rojên fireh dîtiye, xapandinan dîtiye, birakujî jiyaye, şerên navxweyî jiyaye, li hev ketiye, lihev hatiye, şêhîd daye, pirr bûye kêm maye, ji hev veqetyaye, li hev daye, li ser dijmin çûye, li ser xwe çuye, zêdetir jî li ser xwe çûye, xwe rexne kiriye, duvre pê rexnedayînê hesiyaye, kulên ku her zindî nikare bikşîne kişandiye, lê dawiya dawî xwe hesiyaye... Kom bûye, li hev civiyaye, wek welatek, wek axek, wek erdnîgari, wek netewek, wek xwedî rûmet û xwedîmaf warek, stuyê xwe ji ber xwe rakiriyê, çavê xwe li aso gerandiye, dinya ronî, kedê şêhîdan wekî ronahî dîtiye û ji bo avakirina axa xwe ya pîroz ji xewê rabûye.
Û bi vî halî, avabûna welatekî destpê kiriye... Ku bila îro ji dîrokê re bibe ayan, ew welat Kurdistan e...