Ancîya zî min bawermendî ya xo Homayî ra nêbirno. La hawarê vîrameyê min o teres, cigêrayîşê roştî ya raya şima na. Vengê min biheşnê û goşdarnê… Demo de wînî bi ke bombeyan ma ser a bi adir, tef û duman varna. Çim çiman nedî. Maye ewladê xo vindî kerd. Ey ra teber çîyek nêno akilê min. Ez a roja sîya û bêkese … Min nêzana ke, ma rê kotî ra û çi amê. Zanayîşo ke ez zana mîyanê demê de kilmekî de bi qirika zuwaye, bê cîf û bê roştîya çiman maye, tewrê de galey o veng ma erd o serdînî sera waraginayî.

Na bobelate de ancîya zî min, zaf dest eşt xo ver ke serê Mihemedê min kemera girde ra nêgino. Bawer bikerê hez û teqata min êdî handê bîye. Ya Homa!!! Rîyê min her tim kibleyê to hetî ser, destê min akerdeyî, şew û roj ez to ver de lawayan da bîya. Min şikir bi hikmetanê “To” ardêne. Dayîna ke “To” daybî min bi vatekan nêamêyne ziwanî ser a. Min debara nanê xo, zereyê hewşa domanan ra qezenc kerdêne. Ê yê ke kewtêne berîkê min êdî handê bî. Min zî gula domananê xo ra war kerdêne. Ked o de helal bî.. La qîmê ameyîşê dergahê “To” yo nazik û erjeyî nêvecîyêne.

Dergahê “To” yo nazik û erje! Kabe…

Cayo ke leminîye ruh û bedenî ra wedarîna. Ca yo ke merdîm estbîyayîşê to, zereyê zerrîya xo de asta tewr corî de vîneno. Min heşnawitîbî, cîranê min şono Hec. Murtiyaka min cîranê min de çînê bî ye. La ancîya zî pirta pirta zerrîyê min bîye. Xwezila min zî sey cîranê xo yew raye biyamêne verê dergahê to yo fîraz û bimbarek, min rîyê xo yo beyomî bi soynênê desanê to yê firazan. Miradê xo yo bêmiradî biwaştêne. La min se bikerdêne. Derfetê min to ayan û sêder bî. Min bi mahçubî û vileçewt verê xo çarna çemê suke. Şipe şipa çemî ya ke dergahê to hetî ser niqitîyêne. Pêl bi pêl pîr û pak. Ez mîyanê pêlan de kewta zerê hewno xêyalan.

Kobeyê çemi de xorî xorî fikirî ya. “Nê! Bi fekî, tika yu dexaletî nêbenê. Vateka fekî, embaza vayî ya. Vayî de fir dana û şona.” Min qerar daya ke nameyeke binûsna.   Ez werişta lingan ser. Min awa çemî ra kellê xo birnê û bi zerr o pak sernamê To, dest bi abdestî kerd. Wa ruh o pak, bedenê pakî ra bibo yew. Bawerî û hêstanê min de qasê serê derzîne xelefe çînebîye.

Min bi ruh û beden o pak verê xo şanit, parka domanan. Zerê hewşe de qij û qija domanan bî nat û dot remênê û kay kerdêne. Ez serê palkursî yo ke verê xo dergahê “To” hetî sera yo, ez ey sera ronîşta. Bi ser namê “To” dest bi nameye (mektube) kerd. Hesret û keser û lawayê xo yew bi yew nameye de rêznayî. Nameya (mektube) min destê min de, ez tewrê de merdîmek vileçewt, min da bi keyberê cîranê xo yo ke şono axa fîraze. Bi mahçubî min ey rê derd û kederê xo niviznayî. Ey zî bi tewrê de merdîmek porsipî û mutevazî goş da min ser.

Yewa min didinêkerde. Nameya min hîrê reyî maçî kerde û da zerê berîkê xo yo ser zerrîya xo. Cîranê min o zerêtenik û zerepak… Demo ke ti biwazî merdîmek bişinasnî, tenîya mîyanê çimanê ey de biewne. Zerê çimanê merdîman, neynik a zerê merdîman a. Min zî wînî kerd. Zereyê çimanê cîranê min ra hesîrî varayî. Êdî şik veng bî. “O do nameya min bibo.” min vat. Min senî salix dabî, cîranê min sey salixdayîşê min, nameya min verê dêsanê dergahê “To”de ronayî bî.

Nika zî dora min bîye

Mîyan ra zaf dem ranêverîya. Pîzê cenîya min roj bi roj gird bi. Roja xo ameyê rakewte. Nê!!! Na zerreweşîye nesîbe tayê merdîman bena. Ez zî mîyanê ê tayêyan de bîya. Min nameya xo de “To” ra tenîya herînda Şivanî de xo rê gillek waştîbî. Şivan o ke birayê heşt wayan. Bê dem destê min ra vecîyaye. Hesretê min o binê axe. La “To” bi diletê ey wareyê min kewe kerdibî. Ney ra teber do min to ra çi biwaştêne.

Nika zî dora min bîye. Min namêyê “şawene yê To” (Hz. Mihemed) û namêyê nebîyê xo, na laco ke ewîlî amê riyê dinya. “Mihemed” Mihemed merdîm o fîraz û bawermend. Bi name û veng. Namêyê ey bînî zî Ehmed na pa. Wa Ehmed zî binê sîya Mihemedî de bicuwîyo. La peynîye se bîye? Dinya û alemî dî. Serra 16’ê Adarê 1988 de Mihemed kevşingê min de çim gurewte, bi feko şitin û akerde, ma zî serê axa serdinê … Demo derg û dila verê kemera wişke de… Ne tenîya ez û Mihemedî. Ehmed û heşt kêynêyê min, maya domananê min, cîranê min o tobekar û tamamê Helepçe…. Ya Homa! Ti zî şahîda. Şînê şarê ma zaf derg û giran raverîyeno. La binê sîya “To” de kes nêmend ke şînê ma rono. Çewresê ma ravazno. Meş û mor nemend ke wa xêrê ma ra para xo bigê ro.

Merdîmî şit o xav şimito

Mîyanê zulman ra no zî zilmê do giran bî. Cayo ke vateyî bêmanê manenê uca bi.Bobilata ser ma, bi wenêyê min û Mihemedî pêl bi pêl dinya ra vila bîye. Êdî handê…. Lomeyê min merdîmî ra nêbeno. Yêno vacîyayîş ke; “Merdîmî şit o xav şimito. Merdîmî ra bawerîye nêbena.” A yê ra yo, ez lomeyê xo merdîmî ra nêkena. Hêkmetanê to ra perse nêbena. La ruhê min zerê janî de yo. To re zî ayan o. Bi destê tayê xêrxwaza laşê ma kewt binê axe.

Laşê min de edî jan çin o. La janê dirbeta min, serê axe ra dîyar dîyar gêyreno. Dawa min dawa qesas gurewtene nîya. La qey ancîya zilmkarîyê kudêyina.? Merdîm, şar û şaristanî bi nê şawatî hena zî sotiyenê. Hêkmetanê “To” perse nêbena. La belkî ey ra yo, “Dirbeta min a Helepçe hêna hêna dejen a..” Ez Rêya Kajîn. Merdîma ke aşmê ra tepî ya janê to rojnameye de nijadpereste ra musa ya… A ya ke pesîrê xo fekê dergûşa xo de, dergûşa a yê zî şitê zerê pesîranê a yê kilm bi kilm antêne zerê xo, a dem de dirbeta to ya bê derman ê pêhesîya… Ez a ya… Rêya Kajîn. Nîjadperest hena dima qessasan de bî. “Saddamî dersa weşe da SERGERDA ya. Peynîya SERGERDA nîya ya.” Nusnabî. A taw janê dergûşê tî yo şitê pêsîranê min pîya niqitîya gula derguşa min . To, “min bawerîya xo Homay ra nê birna” vana. La çend wisarî, çend serrî mîyan ra raverîya yî hosta yê nûşteyê min. Janê to zerê ganê min da giran ca gurewto. Cira nêvejîno. Gan edî giranîye ra aciz o. Acizîye zî nîşanê nêweşîyo. Haya to bibo. Cigerayîşe raya roştî de, hawarê vîrramêyê to, goşarê goşanê min o. Ti uca dê şad û zerreweş bi.