Beriya çend rojan me 29’emîn salvegera pêngava 15’ê Tebaxê li dû xwe hişt. Bi awayekî giştî gelê Kurd Cejna Vejînê bi rojan pîroz kir. Li her çar beşên Kurdistan û Kurdên li dîasporayê bi awayekî hişmet li Cejna Vejînê xwedî derketin. Gelê Kurd roja 15’ê Tebaxê wekî roja xwedî li îrade û nirxên xwe derketin û wekî serî rakirinekê li hemberî her cure kolekirin û qirkirina Kurdan digire dest.
Di 15’ê Tebaxê de guleya yekemîn tenê ne li hemberî dagirkeriya Kurd heman demî li hemberî her babetê kolekirin û paşverûtiya Kurdan hat avêtin. 15’ê Tebaxê wekî berdewamiya berxwedana 14’ê Tîrmehê derba mirinê li cuntaya faşîst a 12’ê Îlonê da û çarenûsa gelê Kurd a reş bidawî kir. Pêngava 15’ê Tebaxê ruhek avakir. Ev ruh Kurdên ku li ser doşeka mirinê li ber sekratê bû rakir ser piyan û ber bi têkoşîna azadiyê ve bir. Ango vejîna Kurd pêk hat. Pêngava 15’ê Tebaxê di bin berpirsyariya fermandarê mezin rêheval Egîd de destpêbû heya roja me ya îro bi bedelên giranbûha û bi kedeke mezin bê navber berdewam dike. Fermandar rêheval Egîd bi şehîd Erdal û Bedran ve ruhêkî mezin avakirin û li ser bingehê vî ruhî ev 29 salin Tevgera Azadiya Gelê Kurd têkoşîneke bê eman dimeşîne. 
Ev 29 sale kadroyên Tevgera Azadiya Gelê Kurd bi fedakariyeke mezin û bi awayekî fedaî xwedî li doza pîroz derdikevin. Di oxira doza Kurd a pîroz de bi qehremaniya nîşandanin destan nivîsandin û mohra xwe li dîroka têkoşîna azadiya gelan a li ser rûyê cîhanê dan. Û îro qonaxa Kurd gihiştîne ne asteke ji rêze ye. Gelê Kurd astek bi destxist û gihişt gelek destkeftiyan. Elbet di ev 29 salan de gelê Kurd di vê rêyê de kêm bedel nedan. Zarokên vî gelî yên herî delal di ev rêya rûmet û şerefê de bê teredût canê xwe dan. Keç û Xortên leheng çiyayên Kurdistanê  dilop bi dilop xwîna xwe av dan. Gelê Kurd li zarokên xwe xwedî derketin û kolanan kirin qada çengê. Li hemberî tang û panzêran sînga xwe vedan. Tenê bi keviran ma be jî li berxwedan û serî netewandin. Pir caran di van serhilanan de şehîdên ku em wan wekî şehîdên serhilanê bi nav dikin derketin. Ango ev 29 salin gelê Kurd li çiyayên Kurdistanê, li kolanan, li zîndan û li her qadên ku têkoşîn lê dimeşîne şehîd dan û didin. Di her kêliyê ev 29 salan de berxwedaneke bi xwînê hatiye nivîsandin heye. Ango bi xwîna şehîdan 15’ê Tebaxê bû şoreşa vejînê. Heya niha bi gerîla û bi milîsan bi giştî me 20 hezar şehîd dan. Me 20 hezar milîtan û fermandar dan û em wisa hatin vê rojê.

Şehadetên ku nayên hezmkirin


Lê gelek şahadet henin ku me hêj hezim nekiriye. Yek ji şahadetên li me giran tê şahadeta rêheval Erdal (Engîn Sîncer) e. 17’ê Tebaxa 2003’an de rêheval Erdal di pîrozbahiyên 15’ê Tebaxê de ji ber bûyereke wekî qeza şehîd ket. Deh sal berî vê ji bo gerîla gaveke nû birêbixîne nîqaş hebûn. Perspektîfê Rêber Apo hebû, lê li kêleka wê jî nîqaşên teslîmkarî û tesfiyekariyê hebû. 10 salan berî vê ji bo ku HPG peyama; ‘Ez ji 15’ê Tebaxeke nû re amade me’ bide ji bo ku destpêkek çêbike di 17’ê Tebaxa 2003’an de di pêşengtiya heval Erdal de pîrozbahiyeke mezin lidarxist. Di fermandariya heval Erdal de li Qendîlê me toren çêkir. Ev destpêkek bû û peyamek bû. Tenê ne torenek bû. Bi amadekariyên roja pêşbirkên leşkerî pêş ketin. Fermandar Erdal bixwe tevger kir û di nav de bû. Ew pêşbirka yekemîn bû, lê bû ya dawiyê jî piştî wê me pêşbirkên leşkerî çênekir. Em di deh saliya wê de ji bo dilsoziya bi heval Erdal re wekî HPG carekedin em ê 15’ê Tebaxê wekî festîvalan pîroz bikin.

Fermandarê çalakiya Oremarê


Ev 10 sal ji ser şahadeta heval Erdal derbasbû, lê me hêj jî hezim nekiriye. Heman demî şahadeta rêheval Hûseyîn (Kadîr Çelîk) jî wekî şahadeta heval Erdal me hezim nekiriye. Ango şahatedeta heval Hûseyîn jî û ya heval Erdal jî bi rastî mirov nikare hezim bike. Ev deh sal ji ser şahadeta heval Erdal derbasbûye me hêj jî hezim nekiriye. Şahadeta heval Hûseyîn jî wisa ye. fermandarekî wisa bi salan gihiştiye tabî dikarîbû ji vê tevgerê re gelekî fêyda xwe hebûya. Heval Hûseyîn digot ku; ‘ Ez şehîd bikevim jî dîsa wê partî jê fêydê bigire.” Herî dawî şehîdê ku me vê dawiyê îlan kiriye heval Hûseyîn Mahîr (Kadîr Çelîk) e. Heval Hûseyîn fermandarê çalakiya Oremarê di vê têkoşîna me de mohra xwe li gelek çalakiyan xistiye.
Hevalê Hûseyîn ji bo ku rêveberiya partiyê îkna bike ku ew biçe Garzanê tam salekê xebîtî. Li ser hevûdu rapor dinivîsandin. Lê partî ne dixwest heval Hûseyîn bişîne Bakur. Heval Hûseyîn bixwe jî Endamê Meclîsa PKK’ê bû, Endamê Konseya Rêber a KCK’ê bû. Berê jî Endamê Konseya Leşkerî ya HPG’ê bû. Lê em wilo ne. Ji bo yek ji me biçe erkeke divê em hemû qebûl bikin. Li ser hev name, îzahat û rapor dinivîsand. Lewma bi îsrareke mezin hewldanên wî hebûn. Heta di raporek xwe de Heval Hûseyîn wisa dibêje: “Çima partî vê erkê nade min. Ez şehîd bikevim wê partî cardin jê îstîfade bike. Wê her partî bi ser bikeve. Ez şehîd nekevim jî ez ê xebateke mezin ji partiyê re bikim. Ez li wir eşîran nasdikim û eşîra min li wir e, ez li wir kesayetan nas dikim. Ez li herêmê de ma me. Teqez ez ê herim û ez dikarim biçim. ”

Rêhevaltiya Erdal û Huseyîn


Gelek taybetmendiyên heval Erdal û heval Hûseyîn ên dişibin hev hebûn. Her du heval jî bi hevûdure pir girêdayîbûn. Wexta ku heval Erdal şehîd ket heval Hûseyîn jî li kêleka heval Erdal bû. Jixwe yê destpêkê dibîne heval Erdal birîndar bûye heval Hûseyîn e. Xwestiye heval Erdal rabike heval Erdal ji wî re dibêje; ‘ez nikarim rabim.’ Heval Erdal û heval Hûseyîn pir bi hev re girêdayî bûn. Demê berê her du bi hev re berpirsyarê Mardîn û Gabarê bûn. Piştî me heval Erdal defin kir ji torenê şûnde hat ji min re got: “Heval ez çeka heval Erdal dixwazim.” Xwest heval Erdal temsîl bike. Hevalekî wisa fedaî bû. Gelek heval bi nêz ve bi hevalê Erdal girêdayî bûn û yek jê hevalê Hûseyîn bû.
Me di vê rê de nêzî 20 hezar şehîd dan. Gelek fedaiyên mezin û qehreman hene. Ji endamê meclîsa PKK’ê, Konseya Rêveber a KCK’ê û endamê meclîsa HPG’ê me şehîd dan. Gelek şahadet û berxwedanên mezin çêbû. Li hemberî êrîşkariya dagirkeriya Tirk, êrîşê NATO, li hemberî êrîşkariya rejîma Îran û îro jî li hemberî êrîşkariya Ereban berxwedan heye. Berxwedana Egîdan heye, berxwedana leşkerên 15’ê Tebaxê heye. Wisa ev doza pêşketiye û wisa têkoşîn birêketiye. Ango ji şahadetê Şîlanan heya yê Rûsteman, Çîçekan, Alî Şêran û wekî din gelek hevalên ku bi şahadetên xwe destan avakirine wekî Rûbar Mardîn, heval Baz, heval Simko her şahadetek bi şopa xwe destanek ava kiriye. 

Ji bo em layiqî şehîdan bin...


Ez niha wisa difikirim; ev hevalana şehdî ketin êdî ji bo me jiyaneke taybet nîn e. Sekna heval Hûseyîn jî wisa bû. Di sekna heval Hûseyîn de jiyana taybet nîn e. Em ji bo şehîdan henin û ji bo layîqî bîranînê wan bin jiyan dikin. Em ji bo azadiya gelê Kurdistan û Rêber Apo hene. Ji bo doza Kurdistan serbixînin em henin. Şehîdên me yê salê pir in. Me wekî sembol navê Mehmet Goyî, Rojîn Gewda, Nûman Amed diyar kir. Û wekî sembola Fedaiyan jî heval Jîn, Êrîş û Andok me diyar kir. Wekî din bi sedan qehreman hemû fedaî ne. Ev tevgera wisa meşiyaye. Li hemberî dagirkeriyakî pir xwînxar û dijwar em têdikoşin. Dagirkeriya li ser Kurdistan dagirkeriya navnetewî ye. Ne ku dagirkeriyakî çar welatan e. Dagirkeriyake kûr e. Ji bo vê xebata me bi salan ajot, lê her sal jî bi helkehelk derbas bû. Bi şehîdan em gihiştin vê nuqteyê.

Dijmin nikarîbû gerîla bi sere derî bikira êrîşî Serokatî kir. Serokatî êsîr girt. Ev 15 salin Serokatî êsîr e û niha têkoşîna gerîla hatiye qonaxa Serokatî azad bike. Elbet têkoşîn ne tenê gerîla ye. Ev gela hemû têkoşîn dike. Lê gerîla hêvan e, navend e. Gerîla rol û misyonekî dileyze. Hebûna gerîla hêz dide civakê. Di navbera xwe û neyar de hevsengî çêdike û wisa şert û mercê têkoşîna siyasî û demokratîk ava dike. Ji bo vê yekê jî têkoşîna gerîla bingeheke esasî ye. Pêngava 15’ê Tebaxê wisa li Kurdistanê pêlek pêş xistiye.


MURAT KARAYILAN