Elî Ehmed (Egît İdaniy), 1991 yılında Kobanê’nin İdaniy Köyü’nde tarım ile uğraşan 6 çocuklu bir ailenin üçüncü çocuğu olarak dünyaya gelir. Henüz küçük yaştayken Suriye’deki Baas Rejimi’nin Kürtler üzerindeki baskılarından nasibini alır. Bir kimlik sahibi bile olamamanın acısını yüreğinde taşıyarak büyüyen Ehmed, 15 yaşına geldiğinde ablasının PKK saflarına katılması ile kendisi de aktif olarak siyasi çalışmalarda yer alır. Aileye ekonomik olarak katkı sağlamak amacıyla bir yanda tarım işçiliği yapan, diğer yandan siyasi faaliyetlerine devam eden Ehmed, Rojava Devrimi’nin başlamasından sonra YPG/YPJ saflarında tüm Rojavalılara verilen siyasi ve askeri eğitime dört kardeşi ile birlikte katılır. Aldıkları eğitimden sonra kardeşlerden Mistefa Ehmed YPG saflarına katılırken, aralarında YPG’li Ehmed’in de bulunduğu diğer 3 kardeş ailelerinin geçimlerini sağlamak için geri gönderilir.
Artık burada kalamazdı
Çetelerin Kobanê’ye yönelik saldırıları başlaması üzerine Kobanê’den ayrılmak zorunda kalan Ehmed ve ailesi, Adana’nın Ceyhan İlçesi’ne yerleşir. Burada da Kobanê’de yaptıkları gibi tarım işçiliği yapmaya devam ederler. Ehmed, kardeşinin çetelerin saldırısı sonrası ağır yaralanarak, tedavi olmak üzere Türkiye’ye gönderilmesi üzerine Ceyhan’da daha fazla kalamayacağını söyler. Kobanê üzerindeki çete saldırılarının yoğunlaşması ile birlikte Ehmed, YPG’ye katılma kararı alır. Ailesine yaralı olan kardeşinin silahını yerde bırakmayacağını söyleyen Ehmed, annesi Zeynep Hammad’a “Anne bu saatten sonra namus, şeref ve mutluluk sadece Kobanê’dir, bu saatten sonra adım da Egît’tir” der ve yaralı ağabeyinin silahını omuzlamak için 24 Eylül’de Kobanê yolunu tutar.
Dayısı anlatıyor
Ehmed’in Rojava üzerinde devam eden saldırılar nedeniyla sürekli üzgün olduğunu belirten YPG’li Ehmed’in dayısı Adnan Hammad, şunları paylaştı: “Kendisine mutsuzluğunun sebebini sordum ve isterse evlendirebileceğimi söyledim. Ancak Heval Ehmed mutsuz olmasının sebebinin evlilik değil, Kobanê üzerindeki saldırılar olduğunu söyledi. Kardeşim yaralı olarak geri geldi, ancak onun yerini dolduracak kimse yok, silahı yerde kaldı. Benim mutluluğum bu saatten sonra sadece halkımın özgürlüğüdür, benim mutluluğum Kobanê’nin özgürlüğüdür, dedi.”
Yaralı olarak getirilen Kardeşi Mıstefa Ehmed ise Ehmed ile kardeşlik ilişkisinin ötesinde bir yoldaşlık bağının olduğunu belirterek, “Hareket ve mücadele söz konusu olduğunda yoldaşlık çizgisinden asla taviz vermeyen biriydi” dedi.