Ma erebeya sipîye ra bîme pîya bi musnayîşê Heyderî ma verê xo da çardaxê înan. Keyeyo yewîn o Serdêşt de ez şona. Hînî rast holika yewin a. Ez merex kena. Ez wazena pêro komelê Şengalî nas bikerî. Tenê komelê Şengalî nê komelê Êzdiya nas bikerî.
Ma ke berê çardaxî yê qickek û nizmî ra kewtîme zere, di domanî, panc camêrdî, yew camêrdî kince eskerî guretê pira, kifşo YBŞ yo, yew cinîye û yew keyneka ke kincî şutênê ma pêşwazî kerdîme. Hêrdîşa camêrdan derg, cinîye çîtade samoyî êştbî sereyê xo, ver ra porê cinîke aseyeno, keyneke porê xo yo şanekerdî pey de kerdbî topik. Peyê cû keynekade bîne amayê selam da ma. Keyneka goreyê adetanê êzdiyan nê goreyê nê demî kincî dayê xo ra. Bine de taytî ser de fistanode kilmek û qirmeyîn dayo xo ra. Hurdmîn keynekan eynî kincî dayê piro tenê yew reng siya, yew kî reng sûr o.
Derdêk mi esto ez ziwanê înan ra tam fam nêkena. Kurmanckî qiseykenê. Çekûyî eynîyê la bi lez qiseykenê. Aye ra kî ez fam nêkena. Fonetîkê înan kî zaf cîya yo. Ser ronîştîşê ma ra zaf wext nêvîyart maye, pey cematî de ronîştê şûşeyî şutî çaye kerde pir û daye verê ma. Rind o Şengalijî şekir nêkene çaydankî. Her ke şono ez bena aşînayê qiseykerdîşê înan. Maye tayê bîn zelal qiseykena. Ez qiseykerdîşê aye ra rindêr fam kena.
Çîyo ke tewr zîyade bala mi onceno, keyeyo ke Şengal de şîbî kî bala mi antîbî, cinî zaf rehet ê. Hem cinî zaf rehet ê hem kî cinî û camêrdî yewbîn de zaf rehet ê. Her hal ferqa êzdiyan û mislimanan a tewr diyarkere nawa.
Ez zaf wazena qala terteleyî bikerê. Hetêk ra kî zerreyê xo de vana, acele meke nika qiseybikerê kî ti ziwanê înan fam nêkena. Wa tayê bîn wext şoro ti hînî zîyade ziwanê înan nas bike, o taw qal bikerê. Maye hetêk ra qisey kena hetêk ra kar dana arê. Eke karê xo qedêna amayê duştê ma de ser mînderî nişte ro. Çimê xo verdayî zerreyê çimanê mi, -ez tersena, ez tersena ke vateyanê aye fam mekerî- û vat:
- Par zaf serd bî. Emser zaf rind o. Par roje zaf germ bî şewe zaf serd bî.
Bê hemdê mi fekê mi bî ya û mi pers kerd:
- Şima zaf zehmetî dîy nê?
Lewê xo lerzay. Lewê xo lerzayî la nêberbaye. Seba ke meberbo zaf xo ver ro da. Verê xo da lajê xo Heyderî û va:
- Ez zaf xurte bîya nê. Ez verê pêroyan de bîya.
Heyderî çîyê nêvat tenê pêşmeriya. Senî ke mewazo a dirbete yakero. Mêrdeyê aye kewt mîyan:
- Ma des rojan a geme de mendîme.
Dejî xo da rûyê ey ra. Dejode xedar bî. Mi didanî qirçnayî bê ke ê ferqbikerê.
Maye se ke biwazo ey hewayî vila bikero bi hûyayîşî erzîyê ci:
- Ma û pîyê mi îxtîyarî bî. înan zaf zehmetî ante. Seba ke pîyê mi kalemêr bî yew betanîye bi ma ra estbîye mi dayê pîyê xo. Ez peyê cû poşman bîya. Mi va mi çira dayê pîyê xo, mi bidênê Heyderî. Mi va o kalemêro eke bimro kî tawo nêbeno la Heyder? Heyder hîna gênc o.
A qasê ke dejî rê bihuyo jîhatî bîye.