Şampiyonluk değil, bir duruş

• Bu zafer, sadece bir üst lige çıkmak değil. Bu, bazılarına rağmen bedel ödeyenlerin, hafızasını taşıyanların kazandığı bir duruştur.

BENGÜL YAĞIBASAN

Sahada 11, tribünde bir halk.

Şampiyonluğun Sesi: “Şampiyon, şampiyon, şampiyon… Amedspor!”

Bazı sözler vardır, sadece söylenmez; yükselir, yayılır ve insanın içine işler. Tribünlerde yankılanan bu ses, bir şehrin değil, bir halkın yıllardır biriktirdiği nefesin gökyüzüne bırakılmasıydı. Bütün Kürdistan bu zaferle coşarken bazıları yine sevince bile mesafe koydu. Kendine “Kürdistani” diyen ama bu toprakların acısını, bedelini ve direncini görmezden gelenler, yine anlayamadı. Üstelik sadece anlamamakla da kalmayıp bu sesi küçümsemek, değersizleştirmek, kendi köklerinden koparmak için büyük bir çaba harcadılar. Kendi halkının sevincine yabancılaşan, kendi gerçeğine sırtını dönen, kendi değerlerine küfreden hiç kimse bu sesi anlayamaz.

Amedspor, bir kimlik ve bir duruştur. Onun için de Deniz Naki hâlâ burada, kolundaki Azadî dövmesiyle susmayan bir yerde.

Şehmus Özer, sahada kaptandı ama asıl kaptanlığı yüreğindeydi. Ergani’nin o tanıdık sıcaklığını taşıyan sessiz, derin bir güç gibi… Bir trafik kazasıyla eksildi aramızdan ama gitmedi, çünkü bazı kaptanlar ölmez.

Esmer yüzlü çocuklar, ona verdikleri sözü tuttu. Her tezahüratta, her şampiyonluk haykırışında vardır Şehmus Kaptan.

Bu zafer, sadece bir üst lige çıkmak değil. Bu, bazılarına rağmen bedel ödeyenlerin, hafızasını taşıyanların kazandığı bir duruştur.

O ses artık daha gür yükseliyor: “Şampiyon, şampiyon, şampiyon… Amedspor !”