Tayê însanî estê ke weşîya xo ra zobîna îsonû rê kî(zî) şewk danê. Ê hem ebe(bi) mucadele ya zon û zagonê xo, hem ebe mucadele ya kamîya xo, hem kî ebe weşîya xo ya xususî raver ê. Nê însanû ra jû(yew) kî ronayoxûnê Înstîtutê Ziwan û Kulturê Kirmancî û têmsîlkarê Kovara Vateyî yê Alamanya, hevalê ma wo qedrgiran(hêja), Daîmî Bektaş bî. Daîmî, kitabê “Wextê Huyayîşî yo” de kî fiqrayî nusnayîbî. Daîmî, 4 serrê ra wo ke qenser bî. O tarîx ra hata na dem Berlîn de tedawî dîyene, 17.01.2016 de Berlîn de şî heqîya xo.  

Daîmi Bektaş, 1972yîne de Dêrsim de Pulemurîye-Qeregol de ameybî dîna. Wendexanewo verên û lîsa Erzingan de wenda. Serra 1191yîne de şîyo Alamanya. Uca hetê ra serba debarê(şêlikê) xo gurîyo(xebetîyo), hetê ra kî serba zon û zagonê xo gurîyo. Weşîya(cuwîyayîş) Daîmî de ke nîyada, weşîya Dêrsimîjû kî vejîna werte. Daîmî welat ra belqa kut(kewto) durî, hama(labele) zerrê xo de tenêna virare şîyo ra ci. Çike ey zanito ke însan welat ra çiqaşê dur sono- şêro domanîya xo ra dur nêkuno. Domanîye ya ey de zonê(ziwanê)  dayike bîya. Domanîye ya ey de dostîye, birayîye, şênitîye, vîrameyîşî û yaranîye bîya. Nê semedû ra wo ke îzna xo de jû linga xo Dêrsim de bîye. Daîmî ti vanê zonê xo ra zewejîyayîbî. Hondê serrî kes nêdî ke tirkî qesey bikero. Hem qeseykerdîşê xo de hem kî nusteyê xo de her dem kirmanckî(zazakî) cîa nêverda. “Destê kesî ra çîyê ke nîno qenêbo zonê xo qesey bikerê”, vatêne. Daîmî Bektaş kamîya xo “ez kirmanc îne, hama zerê kirmancêna mi de raa heqîye û kirmancên tê virayê der ê” vatene. Weşîya xo de cayê tayê kesî  qe çîne bîye. “O wo ke zon û zagonê xo ra û kamîya xo ra sermayîno mi ra dur şêro” vatêne. “Destê ma de çike bîbî pêro guretî, jê(sey) pepug welat be welat çerexîme, hama tayê hona haydarê ney nîyê, no mi rê qisaweta “, vatêne. Serba nê girêwu kotî de kî çalakî bivîrajêne uca de bî. Rozê nêweşîya xo manê nêkerde. Alamanya de viraştê xo kêm sayê kerdêne ke îzna de Erzingan û Dêrsim de eke rast ame ucawû ra kî nêvejîyene. 

Heval Daîmî weşîya xo û vateyê xo jû bî. “Dêrsimîjên zor a, çike nêmecet a. Her parçeyê to jû ca der o. Ne tam uca der a, ne kî besekena tam sona ”, vatêne ke tivanê decê ma pêroyîne kî ardêne ra zon. Bira Daîmî zanoyoxê her zordarîye bî, hama qe bêomid nêbî. “Rew bo herey bo kamîya xo cême, zon û zagonê xo raver beme”, vatêne.Hata ke can da, jû dawa xo ra nêvêrd(nêvîyare), jû kî yaranîya xo ra. Kam ke o naskerdo ey ra dima, jû sewdaya zon û zagonê ey vate, jû kî yaranîyekerêna ey. Kam ke ey de qeseykerdo hen zanen ke fiqrayê ey kî gos dê. “Huyayîş ke mebo binê barê na dîna ra çitur  vejîme”, vatêne ke raştîya her hes vatêne. Heval Daîmî zerrê kesî nêsiknêne. Waştêne, vateyê xo gosbidîyê, hama raver ebe xo kî gosdêne. Na semed ra qe zerrê kesî xo ra serdin nêkerd. Merdena ey ra dima naskerdoxî, tayê çekuyû ser de ti vanê jûbîyayîş kerdîbî. “Dosto qedrgiran, rîhuyayî, fedakar, mordemo mutevazî, welatperver û heval bî.”

Her kes helbet mireno, hama merdîşê heval Daîmî ma rê rew ama. Çike o çar serreyo ke duştê na nêweşîya mêrate de mucadele kerdêne. Endî(êdî) ma pêro bawerîya xo ardîbî ke xeleşîno. Belqa hen nêbî, hama Daîmî ma rê dersê girsî dayî. O welatperver bî, Dêrsimîj bî, emekdarê zon û zagon bî, hama ser rê her çî de însan bî. Ey weşîya xo ebe kirmanckî ramite, wesîyetê ey ser o hevalûnê ey kî meyîtê ey ebe kirmanckî dard we. O endî hardo dewres û asmeno kêwe rê meyman o.

Oxir bo birawo delal. Oxir bo hevalo qedrgiran. Îqrarê to îqrarê ma wo…