23 yıldır eşinin kemiklerini bulmak için mücadele yürüten Nezire Baran, “Her akşam kapının çalınmasını bekliyordum ama artık toplu bir mezar açıldığında belki bizim kemiklerimiz de oradadır diye heyecanlanıyoruz” diyor.

Amed’in Çınar ilçesine bağlı Aktepe köyünde 1994 yılında hayvanlarını otlatmak için evden çıkan Ömer Öner, bir daha evine geri dönemedi. Aile günlerce çevre köylere giderek Öner’i arar; ancak bir haber alamaz. Bir müddet sonra Çınar’a giderek karakola kayıp başvurusu yapan eşi Nezire Baran, yaşadığı zorlu süreci şöyle anlatıyor: “Aylarca çalmadık kapı bırakmadık. O kadar çaresizleştik ki bulan, gören kişiye para vereceğimizi bile duyurduk. Sonraları Savur’a bağlı olan Taşlık (Cirzê) köyünden haber geldi ve o gece yolunu kaybeden bir traktörün köylerinden geçtiği söylendi. Köylüler, ‘Akşam karanlık olduğu için köyden olmayan o motorun yolunu kaybedeceğini düşündük. O yola gittiler ve bir daha geri gelmediler’ dedi. Traktörün girdiği yol tarafında o dönem devlet tarafından silahlandırılan kontraların köyü olduğunu söylediler. En son aldığımız haber de bu oldu.” 

8 ay dolduktan sonra askerler, Amed merkeze bağlı Tavuklu köyünde eşinin o gün kullandığı traktörün bulunduğu haberini verir. Kurşunlanan traktör, köyden uzak bir yere bırakılmıştır. 

Zaten eşini kaybetmenin acısını içinden atamayan Baran, asker baskısından dolayı Amed’e göç eder. Baran, geçinebilmek için terzihane açar. Baran, “Bazen bir lokma bile ekmek yemezdim yeter ki çocuklarım okusunlar. Bugüne kadar da bir gün olsun devlet kapısına gitmedim, onların yardımlarını kabul etmedim. Çevremde olan kadınlara öncülük etmeye çalıştım. Onlar da benim gibi çalışarak evlerinin geçimini sağladı” diye anlatıyor.


Kaybın tesellesi yok

Eşi kaybedildiğinde küçük kızı 3 aylık, büyük kızı da 2,5 yaşında olan Baran,devam ediyor: “Bir kişi ölürse bir müddet üzülürsün, yas tutarsın ama kaybın tesellisi yok. Ben her gün ‘birazdan gelip kapıdan girecek’ diyordum. Her akşam kapının çalınmasını bekliyordum şimdi de toplu bir mezar açıldığında belki bizim kemiklerimiz de oradadır diye heyecanlanıyoruz. Her yeni bir mezar açıldığında o ailelerin acılarını içimde taşıyorum.” 

Nezire Baran, hem dışarıda hem de evde çalışmanın yarattığı yorgunluk olsa da ne çocuklarına bakmaktan ne de eşini aramaktan vazgeçiyor. Her hafta Amed’de yapılan kayıp eyleminde yerini alıp “Kemiklerimizi istiyoruz” diye haykırıyor.


DİCLE MÜFTÜOÐLU/DİHABER/AMED