ŞEYDA ASMÎN

Şodir o. Şodirêde payîz î. Aşma êlule. Vayê wareyan hîna nazdar nazdar êno. Êno porê çinaran şane keno. Çinarî mest û sermest. Zerrîya ma vilêneno. Serê şodirî ne zaf serdin ne kî zaf germin o. Hende weş o ke qet pers mekerê! Dereyo ke koyanê berzan ra dest pêkeno, xo resneno awa Lolan her ke şono awa xo bena zêde. Germê hamnanî de herra ke zîyade bîyênê têşan, awe sipitênê we awe kêm bîye. La nika êdî hewa honîk o û awe zêdîya. Ma nê dereyî de binê sîya çinaran de ca dayo xo. Xo tê de sitirnenîme. Perê galimê teyareyan bî. Vizêrî kî gurme gurma hewanan bî. Perê ra têpîya ez rew wuşta ra verê verkan mi mal û dawarî de nîyada. Ka mal û dewar hîna der û dorê ma de yê ya nê. Eke mangayî dora ma de axme bî zerrîya mi bîye rehet. Mi hevalan ra vat:

-Şima dî wareyî hîna nêşîyê.

Tawo ke galimê teyareyan bî ma tersayme ke wareyî, şarê wareyan biremê şorê. La ê hîna nêşîyê. Wareyî bi înan şên ê. Eke ê şorê wareyî bibê xan û xirabe.

No şodir êdî ez, a verêne nêbîya. No şodir şanikêk ez gureta zereyê xo zereyê xo de tehnanaya. Ez tehnanaya û newe de elawita. Beno aşmêk û nêm ma pîyayî me. Ez a kore mi se a şanike çimanê aye de nêdîbî. A şanika pirrîdej, pirrîxem, pirrîpozxînîye. A şanika ke bi mordemî dana vatene; “Ax heqo heqo ti destê mi kewtênê mi ti weş a weş biwerdênê. Ax heqo heqo ti qey hondayê neq a.”

A şanika ke zereyê ma de bena balyoz orsê zereyê ma kuyena. A şanika ke welatê ma de zaf cuyîya. A şanika ke linge eşta verê şarê ma û domena. Şanika dişmenê harî û ya şarê ma. O dişmeno ke heq kîşto, peyxamber ruşnayo seyrane.

Şodir o. Sey her şodirî mi zerrîya xo daya verê tilsimê koyan dirbetanê aye kewênena. Bi vayê koyan, awa koyan, berzî û heybetê înan dirbetanê xo kewênena. Vayî ez caverda û şî. Awa zelale bîyê lêl. Pelê çinaran bî murizin fek huyayîşî ra vera da. Dar û kemer zîba.

“Ez hîris û panc serrî ya va. Ez hîris û panc serrî ya la yew domane zereyê mi de yewendes serrî de menda. A domane qet pîl nêbena. Tim serê ê pêlikan de nîşta ro pawa ya.

Pîyê mi hîna doman o. Şiwane yo. O taw koyan de înan nas keno. Zerrî dano înan. Ê ye ke hetê ma de ci ra vajîyênê talebe. Eke gerîlayan nas keno êdî beno welatperwerêde peht. O û maya mi zerrî kenê yewbînî. Pîyê mi çarês serrî yo, maya mi yewendes serrî. Zewecînê. Dewe de înan rê ca û cangeh nêmaneno. Seba ke pîyê mi hetkarîya gerîla keno der û dor rehetîyê nêdanê înan. O kî wurzeno ra maya mi gêno û şonê Îstanbûl. Şonê Îstanbûl la ma welatê şarî beno welatê însanî? Ma welatê şarî însanî qebul keno?”

Ez fam kena ke nê persan xo ra persena. Ez bê veng manena. Çimanê xo zîyaderî verdana zereyê çimanê aye yê şalênan û qickekan. O taw vînena ke bijangê xo çiqas rindekê. Ver va cor oncînî resenê burîyan.   

“Xora nîyetê pîyê mi kî çîn o ke ey welatê xerîbî xo rê bikero ca û cangeh. Laşa xo ey welatî de fetelîna la zerrîya xo welatê xo der a. Her ke şono eşqê welatê xo zerrîya xo de hînî zîyade keno girs. Û aşiqê maya min o. O û maya mi welatê xerîbîye de benê çalakwan. Sey di gêncanê gonîgerm benê çalakwanê welatê xo. Pîyê mi cigêrox o, rew raver şono. Beno berpirsîyarê herêma Marmara. Eke reyêk surgun dest pêkerd, êdî peynîya xo çîn a. Surgun maro çeqer o. Defê ke pilosîya vileyê to ra êdî to ranêverdano. Rojêk mi hew dî ke pîyê mi maya mi ma caverdayme şîyê. Şîyê kotî? Qey şîyê? Pîyê min o ke hende ma ra hes kerdênê. Pîyê min o ke royê xo ma rê şîyênê, o pîyê min o ma rê pemeyî ra nermêr kamta şîbî? Çi rey ma ra hêrs nêbîyênê. Tenê tawo ke ma keye de tirkî qisey bikerdênê ma ra hêrs bîyênê.

Peyê heşt aşman ma Edena de resayîme yewbînî. O taw roşana mi bîye. Heta a roja kambaxe. Heta roja ke travmayêda nimitkîye zereyê mi de naye ro. Heta a roja ke ê amay. Ê amay û dinya ser sereyê mi de rijnaye û şî. Înan pîyê mi guret û berd.

Hevalî bi apê mi ra xebere ruşnenê ke pîyê mi vecêrê bibê cayêde sexlem. Apê mi keweno qontrolê dişmenî. Cendekê apê mi Kirklarelî, mîyanê birrî de vecîya. Zimelê ey birnaybî. Pîyê mi ra ma reyna xebere nêgurete.

Birayê mi tawo ke qale kerdênê berbênê. Berbenê û vatenê:

“Aba ez qic bîya. Qama mi nêreştenê ci ke ez ey ra dî. Tawo ke dakile nîşte ro û ey hînî perna dakile ser dakile ra va wurze ra. Ti se duştê dozgerî de nîşena ro. Waştîşnameye gurete dirnaye eşte rîyê dakile û va: “Ez to rê mêrdê to kotî ra bîyarî.”     

Tawo ke zimeltujî û çimçeqerî ênê pîyê aye benê maya aye dicanî ya. Di aşmê xo bîyê. Lacê xo yê qicî gêna, waştîşnameye nusnena şona hetê dozgerî ke aqubetê mêrdeyê xo pers bikero. Seba ke dicanî ya hîrê xo şono. Seba ke megino war o cayê xo de nîşena ro. O taw dozger o ke kewto dilqê însanî perneno aye ser û heqeret bi aye keno. A vana:

“Na zaf zora birayê mi şîbî. Birayê mi de hêrsêde girs viraştbî.”

Çimê xo mi ra çarnay. Duştan de nîyada. Tayê hînî mende. Hînî dejin, hînî hêrsin. Ruyê xo çarna mi dewam kerd:

“Ez nika mîyanê têkoşînî de ya. Rastîya dişmenî nas kena û hemverê ey têkoşîn kena. La a domane hemverê dişmenî çiqas bi hêrs a hemverê heval û hogiran kî hende hesas a. Pawadar a.”