Min û di hevalanê ragihandinê ma cayê înan o corî ra xo vera cêrî da, ma çend deqeyan de reştî me serê cadeyî. Cayê înan xeylê weş o. Weşîya xo berzîya xo ra gêno. Amud ra bigê heta cêran pêroyê Serdeşte aseyena. Xora Serdeşte berz a cayê înan Serdeşte de hîna berz o. Hevalê ragihandinê do şorê keyeyêk. Ey keyeyî de dayîkêk esta vanê şaneyê xo yê pirçî esto, pirç şane kena. Hevalê ragihandinê wazênê şorê nê karî ser o bi aye ra bername bivirazê. 

Ma peyê raywanîyade weşe, peyê xeylê civiranê cadeyî reştîme keyeyê dayîke. Di ciwanikanê ke verê keyeyî de kar û gure kerdenê ma pêşwazî kerdîme. Ma bi germayî pêşwazî kerdîme. Ma silayîyê zere kerdîme. Ma derbazê keyeyo ke di oda û heyatêk ra pêameyênê bîme. Serdeşte de êdî şenik bo kî banê beton û herrênî ênê vînayene. Ma ke keyberî ra kewtîme zere heyate de ciwanika tayê goştin û zerde verê ma da odeya hetê raştî. Ciwanike ca musna ma, ma nîştîme ro. Bi ronîştîşê ma ra panc domanî kewtî zere. Di kênek û hîrê lajekî. Kifş bî domanê keyeyî bî.  

Ma û domanî ma rew kewtîme firekansê yewbînî. Domanî ax domanî. Domanê welatê mi. Hele hele domanê Şengalî! Xezika pêroyê înan bişîyênê pistinê mi, mi ê pistinê xo de bidênê we. Mi ê pistinê xo de bipawitênê. Rindek ê se rindek ê. Ti vana qey heq nîşto ro pêro kar û gureyê xo caverdayo ê viraşte. Û domanê kênekî. Hîna domanîye de tayê qedera înan kifş kenê. 

Azeba keyeyî ma rê çaye arde. Ma hem çaya xo şimenîme hem kî xoşebere kenîme. Domanî dormê ma de nîştê ro bêveng ma goşdar kenê. Nê mabenî de ma pêhesîyayme ke dayîka ke hevalê ragihandinê pê ra bername bivirazê şîya sereweşîye. Merdimade înan emrê heqî kerdo a kî şîya sereweşîye. 

Di kêneke kejê rindekî tam duştê ma de nîştê ro. Mi yewa înan de nîyada û perskerd:

-Rindê nameyê to çîyo?

Bi huyayîşode şermokin va:

-Emîra. 

Mi verê xo da ya bîne:

-Yê to?

Aye kî heman rengî cewabê mi da:

-Semîra.

Hurdmîn kî emrê şiyayîşê mektebî de bî. Mi bi merex pers kerd:

-Şima şonê mekteb?

Hurdmîna pîya va:

-Nê. 

-Qeyî. Şima qeyî nêşonê mekteb?

Uca ra maye erzîye ci va:

-Seba ke kes çîn bî şoro verê pesî, ma ê mekteb ra guretî ruşnayî verê pesî. 

Maye nê vateyî hende rehet vatî ke gonî erzîye mezgê mi. Mi bi pêroyê enerjiyê xo cad da ke ez hêrsê xo nîşanê aye medî. Na rey hevala kîşta mi pers kerd:

-Ma sewbîna kes çîn o. Wa bi dore şorê verê pesî.

Maye:

-Nê wule di lacê mi estê. Xora seba ke lacê mi şorê mekteb, rind biwanê, jîhatî bê mi kêneke mekteb ra gurete kerde verê pesî. Semîra kênaya ape aye ya. Hurdmîn pîya şonê verê pesî.

Yewî helbade awa qerimî serê sereyê mi de veng kerde.