‘Kürt Halk Ozanları’ ve ‘Ünlü Kürt Kadınları’ adlı çalışmaları da yürüten Ezeli Doğanay’ın ‘Halk Ozanlığı Öldü mü?’ adlı kitabı bir süre önce yayınlandı. Yazarın daha önce yayınlanan ‘Güle Kar Yağdı - Rubailer’ ve ‘Gurbet Denen Alıcı Kuş’ adlı kitaplarının ikinici baskıları da Guguk Kuşu yayınları etiketiyle kitapçılardaki raflarda yerini aldı.
Yazar-Ozan Doğanay, ‘Halk Ozanlığı Öldü mü?’ kitabı, dörtlüklü şiirler yazan ozanları çok yakından ilgilendiriyor. Halk şiiri günümüzde kitleler, aydınlar, entelektüeller, düşünce emekçileri ve halk tarafından kabul görüyor mu? Ya da eskisi gibi kabul görüyor mu? Halk Ozanları kitle iletişim araçlarından yeterince yararlanıyorlar mı? Gittikleri toplantılarda, okumalarda, gecelerde ya da konserlerde karşılarında yine birlerce insan bulabiliyorlar mı? Bu sorunların yanıtları olumsuzsa, bu olumsuzluğun sonuçlarını sadece toplumun estetik beğenilerinin değişimine yorumlaya bilir miyiz? Gibi çok sayıda soruyu soruyor ve kitabında yanıt vermeye çalışıyor.
Toplumcu halk şiirinde iddialı bir ozan
Kitle iletişim araçlarını ellerinde bulunduranların keyfi uygulamaları sonucu toplumun dejenere edilişiyle ilgisi var mı? Toplum dejenere ediliyorsa toplumun uyanışına katkı sunmak amacıyla sanat yaptığının iddiasında olan Halk Ozanlarının etkisiz kalmalarını nasıl açıklayabiliriz? Bu kitapta toplumcu halk şiirinin temsilcilerinden Ezeli Doğanay, bu sorunların nedenleri sorgulayarak okura önemli ip uçları vermektedir.
Ezeli Doğanay, ‘Halk Ozanlığı Öldü mü?’ kitabını, ‘Halk Ozanlığı Öldü mü?’, ‘Şiirini Öldüren Şairler’, ‘Yaşamın İkileminde Şiir’, ‘Baharı Teninde Koklayan Ozanlar’, ‘Konuşmalar-Söyleşiler’ ana başlıkları altında toplamış. 190 sayfadan oluşan kitap, toplumcu halk şiiri konusunda iddialı bir profil çiziyor.
Dörtlüklü şiirin dili içten, lirik, kısa...
Ozan Doğanay, sadece şiir ve yazılar yazmıyor, dörtlükler halinde yazdığı şiirler faklı Alevi ozanları tarafından da çalınıp, söyleniyor.
Aynı zamanda bir dörtlüklü şiir savunucusu olan Ezeli Doğanay şunları belirtiyor: “Dörtlüklü şiirin dil gücüne gelince; rahat, yalın, içten, lirik, incelik, kısa ve güçlü anlatımla kendini ifade ediyor. Günlük konuşma dilinden yararlanıyor, dilde alışılmamış bağdaştırmalar yapıyor, kavram karışıtlığından yararlanıyor, ses öğelerinden yararlanıyor, ayrıca en önemlisi ölçü metrumlar ve yenilemelerle ritmi yakalıyor, metin ve dilbilimi açısından da konu bütünlüğü var. Böyle olduğu içinde serbest dizeli şiirler yazan ozanlar düz yazılarında dörtlüklü şiire saldırmakla birlikte aynı zamanda kendilerini dörtlüklü şiirin etkisindende kurtaramıyorlar.”
SONGÜL ÖMÜRCAN