Di despêka dawiyê de navê xwe hil dabû. Serboriya, jiyînê ye,
Wexta bêm, antîk bibe, peykerên peyvên min
Xwe bidim, xwe bibim, şevbihurkên xerîbiyê, bayê bê deng,
Zimanê xwe di sifreya şaristaniyê de gez dikim. Peyvên, hundirê xwe jî di ser hev de tînim,
Neçar im, hundirê xwe bi dara guvîşê, diguvêşim,
Dîsa bi palaskayê, di şikefteke pîr de çayekr tarî bi tifingê vedixwim,
Rêwiyê rêya, xeyalan im ez
Dêmên xwe di ser çiyayan de diborînim, ma! çi ji min kêm e, esman ez im, xweda bibe, wextên dawerivandinê,
Navê xwe
Li rêka kê dikim, di hêviya çiyayan de
Çiya koçbar nabin, hêvî didin, bi beza xezalan,
Helbestvanekî, Dengbêjekî, ji veqetandina çiyayan, bi tehm dimîne, ew lênûsa li ser dinivsînim, qala min nake,
Qala şevê bike,
Şev,
Kâbuseke dirêj e.
****
Homeros
Berê min ne li Misrê ye, ne li Smyrnayê û ne jî li navdeşt û xewna okyanusan, bang dike,
Wezê navê mij û moranan bi navtenga xwe delinga xwe bi bilindahiya esmanan li vir bihêlim, barê pişta min barana şevê ye. Xapînok, derew, di paşguhên dinyayê de dihêlim, berî xwediyên min li van deveran, li van çiyayan, bimrin, bi baruta tifingê, xwe diwestînin, bi dara hejîrê, neynikeke bi dara hejîrê, bi dara çinarê çêdikin, Şevê di çiyayekî de diwestînin, Saeta li ser destê min ne Casio ye, tiliyeke min di nav êgir de di rojeke Şemiyê de piçek dişewite,
Homeros
Di çerxerêya çiyayan de
Markeya pêlava min jî ne Adîdas e.
Êşlikê qirmiçî bi çenteyên payîzê û bi xwe re dibim. Bê wan bê ger û geşta dirêj, çarberên, çiyayan, wekî berî
Bê wan awiran nadin.
****
Homeros,
Li ser bilindahiya kevirên tûjik, xezalên stewir, dîsa tenha dimînin, keviyên berfê şil dibin.
Pêdikeve
Çiruskên firiyan, bê êgir xwe li ba nakin, ti kes deriyên çiyayan, vira xêz nake, vira xezalên stewir tenha nin.
Xwe dihejînin.
Homeros
Di hundirê min de jinên kuştî hene bi biskên xwe bar dikirin. Pelaşên payîzan li ser êşa xwe giriyan. Ev demsala kêjan rojê ye, bi bêjînga hişk, di bêndera evînê de li ber xaniyên, pencereyê re nadim lorandin. Hinek xwediyên min mirin, hinek jî bi merama çiyayan ketine. bapirên bavê xwe di gola Xatunê de di hêviya biharê de nav û neviyên navika xwe
Ji mêrga jor re
Didim nav şovan,
Ji dayikbun,
Xembariya bi mat bibe, li ber avekî pêl û bi pêl biçe,
Û mirina sar, bê tehm bê sicirandin, di çiyayên maziyan de min diwestîne
Vira
Kêzik, kereng, qirşik, tûzik, di cemaeta xwe de
Ji kîse xwe
Bila biçe,
Di çiyayên xwe de bi eşqa stranekî xwe diwestînim.
Homeros
Lêva min di kaşê zagrosan de dicemide, di keviyên berfê de qeşa digre û tenha ye.
Ti kes di xeyalê min de di berwarên hêviyê de bi şaneşîna qehweyan û di rondikên kêvjalan de xêz nake, awiran, agahdar nake.
Homeros
Wexta çiya ber bi şevê ve biçin
Şevên
Tenê jî
Esmanan agahdar nake,
Bi kâbusekê
Jê re
Ne dûr in…
Enes YILDIZ