"Toprağımızdan vazgeçmeyiz. Burası bizim anılarımızın kenti. Anılarımızın aşkıdır, bizi burada tutan. Eski bir aşktır, Kobanê bizim için. Ondan vazgeçemeyiz."
Ön cephede ilerlemiş yaşına rağmen çetelere karşı savaşan 67 yaşındaki Xelîl Osman'ı (Apê Nemir) okuyucularımız da hatırlıyor. En ön mevzilerde Kobanê için savaşan Apê Nemir, kolundan yara alınca Suruç'a kaldırıldı ve tedavisi sürüyor. "Silahımı emanet olarak bırakıyorum" diyen Apê Nemir, sağlık durumu düzelince tekrar Kobanê'ye gelip direnişe katılacağını belirtiyor. Apê Nemir'in silahını emanet alan iki oğlu Kobanê'de onun direnişini sürdürüyor. Bir oğlu ise yine çetelerin attığı havan mermisinden yaralanarak, tedavi altına alındı. Apê Nemir'in oğulları Osman Xelîl ve Hesen Xelîl, Kobanê'nin Kaniya Kurda Mahallesi'nde büyümüşler. Sadece toprakları için değil büyüdükleri kentte anıları için de mücadele ettiklerini belirtiyor Apê Nemir'in çocukları.
'Şimdi durum daha iyi'
Beş çocuğu olan Osman Xelîl, çocuklarını Kuzey'e yerleştirdikten sonra, oradan Kobanê'ye baktığını belirtiyor ve o an yaşadığı duyguları şu cümlelerle dile getiriyor: "Kobanê'ye bakınca gelen havanları görüyordum. Tahammül edemedim ve ağlamaklı oldum. Ondan sonra da Kobanê'ye tekrar geri döndüm. İki aydır da görevimi yerine getiriyorum. Eskiden durum çok çetindi. Şimdi durum daha iyi. YPG/YPJ'deki hevallerimiz vuruyor onlara. Çok gerilettik. İnşallah sonlarına da az kaldı."
Apê Nemir'in tek isteği
Babası Apê Nemir'in elinden ve ayağından yaralandığı belirten Osman Xelîl, "Eli sakat kalabilir. Biraz önce de benimle konuştu. Kobanê'yi sordu. Bizler de iyi olduğunu söyledik. O da 'inşallah bunları Kobanê'den atacağız' dedi. Bana, 'evi avluyu istemiyorum, sadece bunların Kobanê'den çıkarılmasını istiyorum' dedi. Onun istediği tek şey DAİŞ'in Kobanê'den çıkarılması" diyor.
'Kobanê'yi unutamıyorum'
Kobanê'de sadece bir göz odalarının ve bir avlularının olduğunu aktaran Osman Xelîl, "Oraya havan değmiş ne olacak değmemiş ne olacak. Bizler yoksulluğa alıştık artık. Hep fakirlik ve yoksulluk gördük. Ama toprağımızdan vazgeçmeyiz. Kobanê'yi düşününce gözüm ne evi görüyor ne de çocukları. Beş çocuğumu da unutabiliyorum ama Kobanê'yi unutamıyorum" diye belirtiyor.
'Bizim bir şeyimiz yok ama...'
Kobanê'yi terk edenlere topraklarına dönme çağrısında bulunan Osman Xelîl, şunları dile getiriyor: "Bizim Kobanê'de fazla bir şeyimiz yok, ama göç edenlerin birçoğunun evleri, toprakları, dükkanları var. Niye bunlar böyle kalsın. Bakın, bizim bir şeyimiz yok ama biz bu topraklar için, bu ülke için, bu millet için buradayız. Burası bizim anılarımızın kenti. Küçücük bir çocuk iken Kaniya Kurda'da büyüdük. Buradaki anılarımızın aşkıdır bizi burada tutan. Eski bir aşktır Kobanê bizim için. Ondan vazgeçemeyiz. Çocuklarımdan vazgeçebilirim ama Kobanê'den vazgeçmem."
Gelin bayrağımız dalgalansın
Apê Nemir'in oğlu Hesen Xelîl'in de üç çocuğu var. Hesen Xelîl, şunları dile getiriyor: "YPG/YPJ'nin arkasındayız. YPG/YPJ ilerliyor. Bizler de burada Asayişte görev alıyoruz. Daha çok sivillerle ilgilenip onların güvenliğini sağlıyoruz. Babamız da yaralandı. O Kuzey'de. Kardeşimiz Mihemed yaralandı; havan değdi. O da şimdi Kuzey'de, artık kulakları duymuyor. Bütün Kobanêlilere sesleniyorum: Gelin toprağınızı, malınızı mülkünüzü savunun. Biz Kürt halkıyız. Gelin bayrağımızı dalgalandıralım ve köylerimizi, kentimizi yeniden inşa edelim."
ERSİN ÇAKSU / İBRAHİM ASLAN / DİHA/KOBANÊ