• “Ailenin demokratikleştirilmesi” demek, aslında “Ailenin komünleştirilmesi” demektir. Yani devlet ve iktidar ailesi değil, komün ailesi olmak gerekir.
  • Katliamlar karşısında alenen suçlanan erkekler tarafında ses bile çıkmıyor. Sessizlik onaylamaksa bu durumda erkeklerin söz konusu katliam suçlamalarını kabul ettiği görülüyor. Oysa bu durumu kabul etmeyen, yani şiddete karşı olan erkeklerin şiddete karşı açıklamalar yapması gerekirdi.

FUAT ALİ RIZA

25 Kasım yaklaşıyor, her alandaki kadın örgütleri peş peşe açıklamalar yapıyor. Tüm kadınlar, kadına yönelik erkek şiddetine karşı mücadeleye çağrılıyor. Bu temelde işlenen kadın cinayetlerine karşı kadınların öfkesi giderek büyüyor. Bu 25 Kasım’da erkek egemen zihniyet ve sistemin daha çok sorgulanacağı, kadına yönelik erkek şiddetine karşı kadın eylemlerinin çok daha büyük ve kitlesel geçeceği anlaşılıyor.

Bütün bunlar karşısında alenen suçlanan erkekler tarafında ses bile çıkmıyor. Sessizlik onaylamaksa bu durumda erkeklerin söz konusu katliam suçlamalarını kabul ettiği görülüyor. Oysa hakikat bu olsa bile zihniyet ve pratik olarak bu durumu kabul etmeyen, yani şiddete karşı olan erkeklerin ses vermesi, şiddete karşı açıklamalar yapması gerekirdi. Hatta kadınların sözlerinde ve öfkelerinde haklı olduklarını söyleyip, kadın katliamlarına karşı erkekleri mücadele etmeye çağırmaları gerekirdi.

Nitekim birkaç ay önce Amed'de böyle bir yürüyüş yapılmıştı. Erkekler eliyle gerçekleşen kadın katliamlarını kınamak için erkekler eylem düzenlemişti. Oysa Amed Büyükşehir Belediyesi Eşbaşkanı, bir yıl içinde kendi kentlerinde 16 kadının bu biçimde katledildiğini açıkladı. Hatta resmi olarak bilinmeyen daha başka katliamların da olabileceğini ekledi. Peki “Demokrasinin Başkenti” olmakla övünen bir kente bu durum yakışır mı?

Belli ki mağdur durumda olan kadınlar gerçekleri görmüşler ve bilinçlenip örgütlenerek kendilerini korumak için mücadeleye başlamışlardır. Köleliğin bir kader olmadığını, tersine zor ve hile ile yaratıldığını anlayıp, bu durumdan kurtulmak için mücadeleye atılmışlardır. Egemen erkeklikten kendilerine bir fayda gelmeyeceğini görüp kurtuluş mücadelesine yönelmişlerdir, ancak korku ve zulüm saçan, suçlu olan erkeklerdir. “Kadın sorunu” denen şey, aslında zihniyeti ve siyaseti ile egemen erkeklik sorunudur. Dolayısıyla suçlanması, sorgulanması ve hatta yargılanması gereken söz konusu erkekliktir.

Kürt Halk Önderi Abdullah Öcalan, kadının etrafında bela gibi dolaşan bu erkekliğin öldürülmesi gerektiğini belirtmiştir. Söz konusu erkekliğin, on beş bin yıldır yarattığı kastik katil sistem temelinde mevcut suçu işlediğini ve bunu günümüzde de sürdürmeye çalıştığını ifade etmiştir. İnsanın insan üzerindeki egemenlik sisteminin bu biçimde erkeğin kadın üzerindeki egemenliği ile başladığını, tamamen yıkılışının da ancak bu temelde olacağını değerlendirmiştir. Bu çerçevede bütün özgürlüklerin temelinde de kadın özgürlüğünün olduğunu ortaya koymuştur.

Bu noktada şu husus belirtilebilir: Erkek egemen zihniyet ve sisteme karşı kadın bilinçlenmesi, örgütlenmesi ve mücadelesi geliştikçe, bu durum erkekleri de etkilemekte, giderek erkekler içinde de bu durumu, dolayısıyla kendini sorgulama eğilimi gelişmektedir. Bunu da inkâr etmemek ve önemsemek gerekir, ancak bu durum çok zayıf ve sınırlı bir düzeydedir. Çok büyük çoğunluk, kadını kendi mülkü olarak görmekte ve bu temelde her türlü baskı ve zulmü uygulamaktadır.

Çok açık ki, on beş bin yıllık kastik katil sistem temelinde şekillenen erkek egemen zihniyet ve duruş, bütün kötülüklerin kaynağıdır. İnsanın insan üzerindeki köleleştirici egemenliği buradan doğmuştur. Özel mülkiyet, sınıflaşma, devlet ve iktidar bu kaynaktan beslenmiştir. Bir hırsızlık sistemi olan, doğayı ve toplumu tehdit eden kapitalist modernite sistemi buna dayanarak şekillenmiştir. Her türlü çirkinlik, gerilik ve gericilik, savaş ve katliam buradan beslenerek var olmuştur. Bu zihniyet ve sistem köklü bir değişime uğratılmadıkça, değil özgür ve demokratik yaşam, varlık sürdürmek bile mümkün değildir.

Peki egemen erkeklik bu durumu bilmiyor mu? Biliyor elbette, kendi yaptıklarını ve yaşadıklarını hiç bilmez mi?! Biliyor ama bir yandan da bunları yapma hakkını kendinde görüyor ve de kendini bunları yapmaya mecbur hissediyor. Yani bu durum oluşmuş bir kültür, bir psikoloji, ruh hali, bir tür gelenek! Adeta hastalık gibi bir durum. Kadına yönelik baskıdan adeta zevk alanlar bile var. On beş bin yıldır egemen erkekliğin yaratmış olduğu sonuçlar bunlar.

Olayın en çok irdelenmesi gereken bir yanı da tüm bu yapılanların “Sevgi” sözcüğüne bağlanmasıdır. Kadın üzerindeki erkek şiddeti, en çok kadına en yakın olan erkeklerden gelmektedir. Sevgili, eş, baba, kardeş tarafından söz konusu şiddet uygulanmaktadır. Buna ev içi, aile içi şiddet de deniyor. Dolayısıyla kadın için en güvenliksiz ve korkulu yer evi oluyor, kendi yakını olarak gördüğü erkeklerin yanında kadın bu durumu yaşıyor. Egemen erkekliğin kadına yaşattıklarının bir benzeri başka bir yaşamda yoktur.

İşte 25 Kasım’la ifade edilen şey böylesi bir şiddet olmaktadır. Dolayısıyla da esas itibarıyla bundan sorumlu olan erkeklik kendi “Cani ve sadist” durumunu sorgulamalıdır. Aslında kadınlar, söz ve eylemleriyle erkekleri böyle bir sorgulamayı yapmaya çağırmaktadır. Dahası erkeklerin bu durumdan kurtulabilmesi için her türlü eğitici yaklaşımı göstermektedirler. Bunların etkisi şimdilik sınırlı olmakta ve bıkıp usanmadan söz konusu çabayı sürekli göstermeyi gerektirmektedir.

Kadınların bu noktada çözüm için önerdikleri ve tartıştıkları önemli bir kavram “Ailenin demokratikleştirilmesi” olmaktadır. Bundan kastedilen, aslında egemen erkek zihniyet ve duruşunun değiştirilmesi, egemen zihniyeti aşarak erkeğin demokratik bir zihniyet ve duruş kazanmasıdır. Peki on beş bin yıllık pratik içinde adeta kangrenleşmiş olan erkek egemen zihniyet ve sistem aşılabilir mi? Elbette aşılabilir, ancak çok ciddi ve uzun süreli bir eğitim ve mücadeleyle gerçekleşebilir.

“Ailenin demokratikleştirilmesi” demek, aslında “Ailenin komünleştirilmesi” demektir. Yani devlet ve iktidar ailesi değil, komün ailesi olmak gerekir. Demokratikleşme ancak komünal yaşam içinde gerçekleşir ve devam eder. İktidar ve devlet sisteminin bireyciliği, maddiyatçılığı, özel mülkiyetçiliği, dolayısıyla kadını erkeğin mülkü, sahibi olarak görme anlayışı ancak komünal yaşam içinde aşılabilir. Birçok aileyi bir araya getiren komünal yaşam, her aile içinde de demokrasiyi geliştirip, özgür ve eşit ilişki düzeyini ortaya çıkartır.

Peki günümüzde adeta tüm kötülüklerin kaynağı konumunda olan ailede böyle bir değişim yaşanabilir mi? İktidar ve devlete bu kadar bağlı olan, adeta devletin gözeneği konumunda bulunan aile komünleşebilir mi? Elbette söz konusu değişim yaşanabilir ve aile komünleşebilir. Evet günümüz koşullarında aile, devletin ve iktidarın gözeneği olarak her türlü baskı ve adaletsizliğin kaynağı konumundadır. Ailenin tek boyutlu olmadığını da bilmek gerekir. Yani devlet ve iktidar yokken de aile vardı. Anacıl klan toplumu aslında bir aileydi ve de komünaldi. Erkek avcı kulübü ve bundan oluşan kastik katil sistem komünal klan ailesini yararak kendi devletçi toplumunu ortaya çıkardı. Böylece devlet ve iktidara bağlanan aile de komün karşıtı egemenliğin kök hücresi haline geldi.

Kısaca aile iki boyutludur, içinde hem komünaliteyi ve hem de devletçi sistemi taşır. Bu durumda hangi özellik etkili kılınırsa aile ona göre şekillenip hizmet verir. Eğer komünal değerler canlandırılırsa o zaman aile komünleşebilir ve komünal toplumun bir parçası haline gelebilir.

25 Kasım kadına yönelik erkek şiddetine karşı mücadele günü dolayısıyla bunları düşünmek ve tartışmak, bu temelde zihniyet olarak derinleşip özgürleşmek elbette önemlidir. Özellikle de erkeklerin bunu yapması, derin iç sorgulamalar yaşayarak kendini egemenlik zihniyeti ve tutumundan kurtarıp kadınla yaşamı eşit ve özgürce paylaşmaya hazır hale gelmesi önemlidir ve de en büyük devrim anlamına gelir. Çağrımız tüm erkeklerin böylesi bir devrimci sorgulama içine girmesine ve de başarmasına yöneliktir.