Kürtler daha güçlü ama... - Yeni Özgür Politika

Türkiye’de AKP Hükümeti’nin, içeride ve uluslararası alanda tüm saldırgan güçleri ve araçları Kürtlere karşı harekete geçirme konusunda kendi açısından bir başarı elde ettiği inkar edilemez. Ancak, Kürtlere uygulanan sıradan faşizan uygulamalara karşı tüm sesler içeride baskıyla, dışarıda ise kirli çıkar ilişkileriyle kesilmiş olsa da, Kürt halkının özgür yaşam çığlığının susturulabildiği ise, iddia edilemez!..
Ne Kürt gerillalara karşı Batı üretimi kimyasal silahlarla yapılan katliamlar, ne yüzlerce insanın yaşamını yitirmesine yol açan Wan’daki deprem felaketinde Türk hükümetinin yardımları engelleyici tutumu, ne siyasi soykırım saldırılar ne de Kürtlere selam veren herkesin tutuklanıp susturulmasının yol açtığı mevcut boğucu atmosfer Kürtlere direniş ve özgürlük taleplerinden geri adım attırabilmiş değil.
İslam soslu bir Batı projesi olan AKP iktidarı içerde ve dışarda gözlere ‘yenilikçi’ bir perde çekmeye çalışsa da, pratikte çoktan benzeştiği öncülleri gibi tüm meşruiyetini yitirdi. Görgüsüz kaba bir zor aygıtı olan gerçek yüzü Kürt direnişine çarparak deşifre oldu...
Faşizan zor, meşruiyeti olmayan güçlerin, iktidarların kendini ifade ediş tarzıdır. Çünkü gayri meşru, halklara yabancı ve halklara rağmen var olduklarından, şiddet içermeyen uygulamalarla toplumları ikna etme kabiliyetinden yoksundurlar.
Bugün demokratik bir çözüm ufkuna sahip olmayan AKP’nin hiç bir dalaveresi Kürtleri artık ikna edemediğinden, o da kendisine yakışan zulmü sergiliyor; katlediyor, tutukluyor, işkence ediyor, hakaret edip susturmaya çalışıyor...
Ama bu zulüm de sökmüyor. Yaşadığı mücadele deneyimiyle özgür yaşam bilinci çelikleşmiş Kürtler, belki bu zulümden dolayı acı çekiyor ama kendisine yaşatılan faşizme teslim olmaya hiç de niyetleri yok.
Hem zulme karşı direniyor Kürtler hem de özgürlük tavrını ortaya koyuyor. Bu konuda hiç bir ikircikli ruh hali taşımıyor. AKP’nin zulmü yılgınlık ve irade teslimiyetinden ziyade özgürlükte ısrarı daha da büyütüyor. İşte; önceki gün Amed’de, kimyasal silahlarla katledilen çocuklarını sahiplenmek için sokağa inen onbinlerin haykırışı ile Avrupa’da dünyayı bu vahşete duyarlı kılmaya çalışan Kürtlerin demokratik tepkileri, Kürtlerin özgürlük idealinden taviz vermeye hiç de niyetli olmadıklarının en bariz ifadesi. Japonya’dan Kanada’ya, Avrupa’dan Avustralya’ya kadar dünyaya savrulmuş Kürtlerin Wan’daki deprem mağduru kardeşlerine yardım için seferber olmaları da Kürtlerde gelişen birlik ve dayanışma duygusunun ulaştığı düzeyi gözler önüne seriyor.
Bunun yanı sıra, özellikle Türk devleti sürekli uygulamaya koymaya çalışsa da, eskisi gibi Kürt’ü Kürt’e kırdırtma politikaları da artık pek para etmiyor. Federe Kürdistan Bölge Başkanı Mesut Barzani’nin Türkiye ziyaretinde, her türden barışçıl çözüm için çalışacaklarını ama Kürtler arası hiç bir çatışma opsiyonuna açık olmadıklarını beyan etmesi, KCK Yürütme Konseyi Başkanı Murat Karayılan’ın da ifade ettiği gibi; „Artık Kürt siyasetinin olgunluk dönemini yaşadığının“ göstergesi oluyor. Suriye’deki dalgalanmada da Kürtler iradelerini dinamik bir demokrasi gücü olarak ortaya koyma çabasında...
Bunlar, zulüm karşısında direnişle şekillenen yeni Kürt realitesi. İnkar ve imha politikasında çakılıp kalanların saldırganlıkları, faşizan uygulamaları acı veriyor; doğru! Ama kendi kimliğiyle özgür ve adil bir yaşam için çekilen bu acıların bir bedel olduğunun da bilincinde artık Kürtler.
Öncekiler yaptı; şimdi yoklar. Onların yolunda yürüyen AKP de onlar gibi miadını dolduruyor; miadını doldurdukça da saldırganlaşıyor.
Buna karşı Kürtler ise, daha bilinçli, daha inatçı...
Yeterli mi? Değil elbet!..
Daha fazla birlik, daha fazla örgütlülük...