Kürtler Türkiye içinde en politik toplum kesimidir ve bugüne kadar tüm zorluklara rağmen siyaset yapma yollarını zorlamışlardır.

Buna rağmen silahlı çatışma ortamından çıkılmasının ortaya çıkaracağı sinerji, yeni buluşma olanakları elbette son derece önemlidir. Siyasetle tanışma değilse bile yeni tarz siyaset yapma ihtiyacı gün geçtikçe güçlenecek ve yaygınlaşacaktır. Farklı aidiyet ve kimlikleri siyasal tutum ve tercihlerinde öncelikli yer edinmiş olan Kürtler için yeni dönem yeni tercihleri beraberinde getirebilir. Kendini önce Alevi sonra Kürt, önce dindar ama aynı zamanda Kürt, hisseden ve bu nedenle Kürt siyaseti dışında konumlananlar için, yeni ortam son derece cesaret verici olacaktır.
Kürtlerin Türkler ile birlikte ve demokratikleşme zemininde ortak siyaset yapabilmesinin gerçekçi ara gücü bu Kürt nüfusudur. Kürtlerin Alevilerle siyaset yapabilmesini kolaylaştıracak olan Kürt Alevilerdir. Kürtlerin İslami çevrelerle siyaset yapabilmesinin ara kadroları Kürt İslami çevreleridir. Bu aracı, kolaylaştırıcı işlev üstlenebilecek kesimler tam tersi tepkiler verdiğinde, buluşma zemininin kurulması kolay olmaz. Elbette bu kesimlerin siyasete katılımının koşulları, bugüne kadar Kürt siyaseti içinde kendini ifade edenlerden farklı olacaktır. Yeni adresler ve parçalı cazibe merkezleri inşa etmeye yönelmenin doğuracağı sonuçlar herkes tarafından iyi okunmalıdır.
Eski siyasi kadroların daraltıcı, dışlayıcı, sahiplenici yaklaşımları yeni açılımları zorlaştıracağı gibi yeni siyasal çatışma denklemlerinin de önünü açacaktır. Siyasette toplumsal muhalefet dinamiklerinin güç kazanma yolu birlikte çalışabilme becerisinden geçer.
Yeni katılımların güç katmak yerine koltuk paylaşma sendromuna dönüşmesi ciddi bir risktir. Savaşın zorluklarına  göğüs germiş bir halkın siyasal zeminde vereceği sınav, elbette sadece Kürtlerin kaderini değil bölgedeki tüm halkların geleceğini etkileyecektir.
Ortadoğu’da yeni bir ortak yaşam hukukunun inşası, alternatif siyaset yapma biçimlerinin gelişmesi ile söz konusu olabilir. Siyaset sürecinin yeniden inşası, toplumsal yaşam koşullarının yeniden dizaynını doğurması beklenir. Aksi taktirde toplumsal katılım ve siyasal çözüme yönelik kitlesel beklenti ciddi darbeler alacaktır. Bu kadar ağır bedeller ödemiş bir halkın umutlarını tüketmemek, onları hayal kırıklıkları ile baş başa bırakmamak  için her zamankinden daha fazla sorumlu davranmak gerekir.
Çözüm sürecinin bir tasfiyeye dönüşme riskini sadece silahsızlandırma bağlamında değil siyasal yozlaşma ve siyasal çatışma boyutunda da ele almalıyız.