- Bırakılan mumlar; sadece birer ışık buketi olmayacak, kelimelerin kifayetsiz kaldığı yerde derinden sarsıcı, kendi sızısını dudak uçlarına bırakan sessiz feryat olmayı bilecekti.
RUŞEN TUTKU
Bir düşün kabarışı, gerçeklikle buluşma arayışı ve durmadan ama zamanla yarışma heyecanını taşıyan isyanlı ellerin öfkesi uzanacaktı dağlara. Ayak izleri patikalara, mola sancıları kavşaklara, göz temasları hep zirveleri bilecekti. Oradaydı Kandil'in ulu ve direngen ruhu. Kavganın dili, var olmanın geçişlerinde her iklime renk veren aşk haykırışı. Yıldızlaşanların durağı, hüzünlü ve nemli kirpiklerin sıcaklığı, gururla bakmayı deneyecekti. “Sana geldim” der gibi dağların güneşini içine alacak, teni kırışmış bir yaşlının ömrüne yaslanmayı bilecekti. Orada durmayacak, kavga bilenler mumların gözyaşlarını avuçlayıp öfke kuşanacaktı. Öyle başlamıştı direniş. Zindanın en koyu karanlığında önce ışık parlayacak, Mazlum Doğan Newroz'un gecesine karışıp belki sönmeyen mumun gözyaşlarında dağlara uzanacaktı. Bir kere yol almıştı kervan ve Eruh'un suskunluğuna Egîd'in ayak izleri düşecekti. Ağustos böcekleri yeniden kanatlanacak, her dağın zirvesinde mum parlayacak, gözyaşları birikip ırmaklara akacaktı.
Zamanın yavaşça taştığı, hüznün toprakla kucaklaştığı o sessiz diyarda; mermer taşların gölgesinde soluklanan bir kalkış nöbeti başlayacaktı. Zirvelerden bakacak, rengini bulmuş suların akışkanlığına bırakacaktı içindeki saklı duran çocukluğu. Gece, siyah kanatlarını usulca mezarların üzerine örtecek ve belki karanlığı delen tek şey, adanmış alevlerin cılız titreyişi olacaktı. Orada, soğuk taşların başına bırakılan mumlar; sadece birer ışık buketi olmayacak, kelimelerin kifayetsiz kaldığı yerde derinden sarsıcı, kendi sızısını dudak uçlarına bırakan sessiz feryat olmayı bilecekti.
Her mum, sonsuzluğa gözlerini kapatan bir ömrün toplamını geride bırakan anıların toprağa serpilen ışığı olacaktı. Alev, belki zamanın acımasız rüzgarına karşı direnecek, içten içe gözlerin ferinde hep canlı durmayı bilecekti. Fitilin ucundaki o titrek kor, sanki evrene bırakılan yarım kalmış bir vedanın son çırpınışının kendisi olacaktı.
Her şehadetle mum erimeye başlayacaktı göz çukurlarında. İsyanlı ruh, ateşin ve güneşin çocuklarından aldığı meşaleyi koşunun birincisine teslim etmeyi bilecekti. Durmak yok, olmayacaktı yorgunluğun damarlara sızma hali. Eridikçe hemen orada süzülüp birikecek ve gözyaşlarının ritmini yanakların deltasında canlandıracaktı. Belki yorgun düşecek ve belki yavaş yavaş boynunu bükecek, sonra mezar sessizliğine rengini verecekti. Akıp giden her damla, toprağın altında yatanlara duyulan özlemin, kelimelere dökülemeyen hasretin ve içteki yangının bir anlatımı olacaktı. O dirhem dirhem eriyen mumlar, gecenin karanlığında donup kalan gözyaşları, duygunun kabarışındaki şarkıyı besteleyecekti. Hangi kalkışın dili orada biçimlenecek, notaların ahenginde ses bulup sabahların mahmurluğuna değecekti?
Gözyaşı ki; insan ruhunun en derin dip dalgası olacak, süzülen ve hiçbir anlatımla dil bulmayan nefes olacaktı. Mezarlıktaki mum, toprakla buluşanların yareni ve belki sırdaşı olmayı başaracaktı. Hakiki, yoldaşça ama bir insan gibi ağlayacak; belki tuzsuz gözyaşları olmayı bilecekti. Her damlası taşın üstüne düşecek, sessizce donup kalacak, acının yürek uçlarında kabuk bağlayıp birer abideye dönüşmesini bilecekti.
Alev küçülecek, boynu bükülecek, eridikçe azalacaktı mum. Tıpkı gidenin ardında eriyen ömürler gibi gölgesini bırakacaktı. Belki hiç sonlanmayacak, sessiz ağlayış devam edecek, tan yerinin ağarmasıyla ışığı gözlerde silinecekti. Her gidişin kayan yıldızı, sonra geceyi yırtıp gidecekti. Geride anılarla kalan ama yüreklerin başında durmayı bilen birer bembeyaz hüzün heykeli kalacaktı.
Belki bir daha bazı gözyaşları olacak ki; sessizliğe bürünecek, kelimelere sığmayacak, sadece bir mumun eriyen teninde hayat bulacaktı.
Belki de bugün ve yarın her Kürt'ün kalbi orada, şehitlerin baş uçlarının taşlarına kazılan künyelerinde özgürlüğün ve kavganın dilini duymak isteyecekti. Mumların gözyaşları kime, neyi anlatacak bilinmez ama destan yaratanların sevdası toprağın bağrında filizlenmeyi bilecektir.
Rüzgar ve yaprakların, hüznün ve taşların soğuk yüzü kimin, hangi kalbin titreyişinde yarınlara anı gibi değecek bilinmez, mum ışığı aşkı bilenlerin dik duruşu olacaktı. Belki biraz kederli ya da romantizmin solmayan yüzü olmayı denemenin sancısı olacaktı.
Yasakların, kendi topraklarında illegal gezmek ve ölüp vurulmak mumun gözyaşlarında saklı, isyanlı belki. Saklı durma şehitliklerin anlattıklarında. Mehmet Karasungur ve yoldaşları mumların gözyaşlarında yağmurunu biriktirecek, su olup kabaracak, durmadan akıp ummana akacaktı. Kendi topraklarının en yaman, arayışları sonlanmayan gözleri mumun gözyaşlarında kaleler oluşturacaktı.