Yew şewa hamnanî û hewa zî zaf germo. Kes nêeşkeno ke zerreyê banan de bivindero. Heme cînîyanê dewe verê beranê xo de ronîştêne. Taye camêrdan zî amebî pêser, serê damî Xal Hûsê de çay şimitêne. Çend hebî cînîyan zî amebî pêser û berê teberî Xalê Nazê de qalkerdêne. Cînîyan qalî qicanê xo û mêrdeyê xo kerdêne û hem vatêne hem zî huyayêne. Wext zaf bibo erey, hewa zî bine bi wenik û qicanê hurdî zî verardê dadîyanê xo de şîbî hune.
Hîna wexta vilabîyayiş ameya wa Xalê Nazê û hama qalê xo nêqedînay bî, ke yew cîrane înan bi tirnefes ame hetê cînîyan. Na cîrane înan diganî (hemîle) bî û bade yew aşme qicê xo ardêne dinya. Heme cîranî tersay û vatî ke belka ha qicê xo ana. Cînîyek rasa înan het û binek arasîya la tersê xo ver nêeşkana qalê xo bikero. Çend deqa ra pey sereyê xo ard verê cînîyan, vengê xo ke nizm û bi ters bi va “Qicanê koyî kewtî dewa ma.” Heme cînîyan ewnîyê yewbînan ra çewî ra veng nêvejiya. Xalê Nazê veng da ci û pers kerd ke “Çend hebî qijî kewtê dewî” û bi qerqîlîyayiş persa “Gelo dormaleya dewe de esker esto?” Ez tersena dewlet yena hem ma hem zi qicanê koyî kîşena.” Hama qalê êy fekê êy de bî di hebî kenaya rindîyer bi qincê eskerî koşeyê banî ra vejîyê şî vane (leyê, hetê) cînîyan û înan ra vatî “Şewa şima bixeyr bo; sima senîn î?” Heme cînîyî wariştî we û bi yew fekî ra vatî “Homa razî bo şima bixeyr ameyî dewa ma. Hela bîyerî vane ma de ronîşî. Yew kena êy bîn ra binena pîl bî aye va; “Nê ma nêeşkenî ina hel bironişî, ma tena nêyî embazê ma zî estî. Ma qayîlî şima û heme dewijan reyde qal bikerî, gereka ma paweyê heme cîrananê şima bikerê. Nika ma heme keyeyî geyrenî û vendenî. Şima zî bi qijanê xo bîyerî verê camîyê dewî.” Keneke qalê xo qedîna û bi embazê xo vîyera şi keyeyanê bînan.
Xalê Nazê va; de warzî ma zî şîyerî? Heme cînîyan qicanê xo girewt vere xo û şî hetê camî; Vere camî de yew hetî de camêrdî kom bî û yew hetî de zî cinî. Qican zî tersî ra xo eştîbî verarê dadîyanê xo. Çunke zaf qicanê dewî, qicanê koyî eşnawîtî bî la hema newe vînayî. Winî aseno ke xeylek qicanê koyî kewtîbî dewe. Labelê êy ke amebî mîyanê dewîjan çahar kesî bî. Di kena û di camêrdî bî. Ê bînan dormaleya dewe de asayîşê embazanê xo girewtî bî.
Di tenî ra yew camêrd verê dewîjan de vindertêne, ê bîn zî vernîyê şarî de qiseykerdişê xo destpêkerd bî. Bi venga qerarîn û berzîn ra hevêr nasnameye partîya xo û sereke partîya xo da sinasnayîş. Bade cû derheqê armance û waştişê partîya xo ser o nêzdîye hîrê saet qal û îzehet kerd. Bado ke qalê xo qedêna, dewîjan ra pers kerd û va “Mi qalê xo qedîna ez bawer kena ke şima hemeyan mi fehm kerd. Nika zî ma şima goşdarî kenî.“ Hevêr dewîjan ra veng nêvejîya, di deqeyan ra dima çend hebî dewijan ser rewşe partîye, qewimyayîşê peynî yê Kurdistan û halê têkoşînî ser o fikrê xo ardî ser ziwan û persê xo pers kerdî.
Qicê koyî heme persan rê cewab day û reyna va “Zewbîn persê şima esto? Yew kenaya qicik ra veng vejîya û pêrokîn çimî açaryay hetî aye ra. Ewnîyayî ke na kena kenaya Apê Husî Zelal a. Zelal nêzdîyê hewt serre ya. Çîmanê aye hewze, porê aye zî zerde bi. Yew kênaya zaf rindek û delalî ya. Goreyê vatişanê dewîjan zî goreyê emrê xo zî zaf bi aqil bî. Zelal şî vane (hetê) qicê koyî ke qisey kerd û va; “Ez qayila to rê çiyeke pers bikera. Heme dewîjî şima rêi vanê ‘Qicanê koyî’, la mi fehmnêkerd şima qey (çima) qicê koyî yî? Koyî, welatê ma, dadî û babîyê şima yo? Ez ina zaf meraq kena.” Verba persê Zelalî heme dewijî û qicê koyî yew fekî ra huyayî. Zelal şermîya û sereyê xo kerd verardê dadîya xo, xo nimite. Ey camêrd ame vane Zelalî û Zelal girewt verarê xo, Zelal maçî kerd. Goşê Zelalî de va; “Zelal dadî û babîyê ma heme esto û keyeyê ma zî esto, la welatê ma binê destê zalimîn de yo. Na ridî ra ma koyan de cuwîyenî û verba zaliman têkoşîn kenî, semedê welatê xo û semedê şarê xo. Ma nêeşkenî sey şima keyeyê xo de bivinderê, cunke eke zalimî cayê ma bizanê yenî ma tepişenî û kişenî. Na sebebî ra ma koyan de vindenî. Koyê welatê ma, sey dadî û babî ma pawenî. Cok ra nameyê ma zî mîyanê şarê ma de qicanê koyî yo.”