• Rojava'dan göç ederek Bismil'e gelen 50'den fazla aile aradan geçen 13 yıla rağmen çadırlarda yaşamını sürdürüyor. Elektrik ve temiz suya sınırlı erişimle hayatlarını sürdüren aileler, tarlalarda çalışıp para biriktirerek yeni bir yaşam kurmayı ve topraklarına dönmeyi bekliyor.

BARAN DESTAN/AMED

Bismil'in hemen yanı başında, 2013'te Rojava'dan gelen aileler yıllardır çadırlarda yaşıyor. Toplam 47 çadırda 50'den fazla aile barınıyor. Çadırlarda elektrik yok, temiz suya erişim sınırlı. İnce çadırlarda yaşayan 40'tan fazla çocuk, yırtık kıyafetlerle ve ayakkabısız dolaşıyor. Kadınlar küçük tüplerle yemek pişirmeye çalışıyor, çamaşırlar çadır iplerinde kurutuluyor.

Çadırlarda yaşayanlar fotoğraf çektirmek istemedi. Kimi dini sebeplerle, kimi güvenlik kaygısıyla kamera karşısına geçmedi. Her çadırda hoş karşılanmak da mümkün değildi. Dışarıdan bakıldığında ince çadırlar, elektriksiz geceler ve ayakkabısız çocuklar görülüyor. İçerideyse ağır çalışma koşullarına rağmen geçimlerini sağlamaya, para biriktirmeye ve kışa hazırlanmaya çalışan aileler var. Çadırlardaki yaşamı, eski imam Ferhan D. (58) ile konuştuk.

Tarlalarda çalışıyorlar

Ferhan D., 2013 yılında akrabalarıyla birlikte Halep'ten geldiklerini, aralarında Reqa ve Şam gibi kentlerden gelen ailelerin de bulunduğunu belirterek şunları söyledi: “Burada tanımadıklarımız da oluyor, çok kişiyiz. Hepsi tarlalarda çalışıyor. Burada, yanı başımızda pamuk, mısır, patlıcan ve biber tarlaları var. İş yükü ağır ama yevmiyeden memnunuz. Günlük kişi başı 3 bin TL alıyoruz. Bazen tarlalardan boruları çekeriz, bazen pamuk toplarız, patlıcan, biber toplarız. Tarla sahipleri bizi tanır, ailecek gideriz.”

Yeni bir hayat için

Elektrik ve su bulunmadığı için ihtiyaçlarını kendilerinin karşılamak zorunda kaldıklarını belirten Ferhan D., bu zorluklara para biriktirmek amacıyla katlandıklarını ifade ederek şöyle devam etti: “Bismil'e çok yakınız, bir kilometre var. Arabalarımız var. Burada araban olmalı, araban yoksa perişanlık. Çarşıdan yağı, bulguru, ne lazımsa alırız. Su da öyle. Elektrik yok. Tüp alırız ya da ateş yakarız, yemeğimizi öyle pişiririz. Akşam olunca tabii karanlık çöküyor. Benim iki oğlum var. Burada 7 çocuğu olan da var, kardeşleriyle beraber yaşayan da var, daha kalabalık aileler de var. Ama herkes para biriktiriyor, ev almak ya da iş kurmak için. Herkesin hemen hemen derdi bu. İnsanın evini yurdunu bırakıp gelmesi kolay mı? Savaştan kaçtık, hâlâ savaşıyoruz. Aradan 13 yıl geçti. Burada doğan çocuklarımız oldu, evlenenler oldu, ölenler oldu. İnşallah her şey yoluna girer, döneriz.”

Şehirde iş yok, burada çalışıyoruz

“Çocukların eğitimini, sağlık sorunlarını nasıl hallediyorsunuz?” sorusuna Ferhan D. şu yanıtı verdi: “Bir rahatsızlık olduğunda sağlık ocağına gidiyoruz, ilgileniyorlar. Okul için şu an aileler bile müsait değil. Ama burada elimizden geldiğince bildiklerimizi öğretiyoruz. İş bitene kadar buradayız. Şehirde iş yok, burada çalışıyoruz, en azından elimize para geçiyor, aç kalmıyoruz. Kış için yorganımız, döşeğimiz, sobamız var. Bu durumlara hazırlıklıyız.”