• Savaş, kahramanlarını bulmuş; onları doğdukları toprakların kadim teniyle buluşturacaktı. Sular yer altına çekildiğinde tüm bakışlar da rüzgârlara rengini veren kızıl sabahlara karışacaktı.

RUŞEN TUTKU

Bir daha kalkış ve başkaldırı zamanıydı; kuytularda kendi vaktini kollayan. Artık yarım, yıkık ve kimliksiz yaşamanın bitiş, kendi diyarında başkalaşma olacağı bilinci başlamıştı. Hep çaresizliğin dili, korku ikliminde yaşanan fısıldaşmalar olmayacaktı. Korku, bir gölge gibi her köşe başına sinmişti; kentler ve köyler, hem geçmişin yükü hem de geleceğin belirsizliğiyle amansız bir sınavdan geçecekti. İnsan; kendisiyle, başkasıyla, cesur ve korkak olanla biriktirilmiş yarım kalmış hayallerde buluşmanın sonsuz koşusundaydı. Kimin bu fırtınalı denizin dev dalgalarında kürek çekeceği bilinmez, bir kere kabarmıştı sular. Durmak nihai bir ölümdü; soluksuz kalacak, damarlarda kan susacak ve göğsün kafesinde sonlanacaktı kalp atışları.

Her arayış, kendi hakikatine gebeydi ve her düş, ölümle bir sınamaydı; cesurla ve korkakları bir daha ayrıştıran çetin bir yol olacaktı. Belki ışığı çoktan sönmüş, karanlığa gömülmüş toprakların, imtihanla sınanma günleri yeniden başlayacaktı. Zifiri bir karanlık, tüm evreni bir sarmaşık gibi kuşatacak ve belki de güneş bir daha göstermeyecekti yüzünü.

Tarihle ve güncelin acımasız gerçeğiyle sınanmak ağır bir kâbus gibiydi; adeta amansız bir takipteydi maceracıların peşinde. Hangi kapıya dayansalar, hangi pencerenin hüznüne yaslansalar, o buz gibi korku iklimi, ruhların en derin sızısına dolacaktı. Tüm iklimler, ansızın zemheriye durmuştu; akışkan bir soğuk, buzdan bir perde gibi dolaşmaya hazırdı yorgun göz kapaklarında.

Uykusuz geçen uzun geceler, gölgeler gibi durmadan kaçak dolaşanlar; coşkun suları geçip bir evin tanıdık sesine sığınma arzusu. Ne yazık ki tüm çalınan kapıların yıkık hali, duyulmayan o iç karartıcı, sessiz feryat, viran olmuş zamanların kalıntılarını hatırlatacaktı. Yorgun bakışların dilsizliği, sonra geceye karışıp yok olma serüvenine dönüşecekti. Yüzlere kapanan, açılmayan kapılar, zifiri gecelere neyi anlatabilirdi ki?

Büyüyen, dilden dile bir uğultu gibi ses bulan ve sonra her kapının eşiğinde derin bir yankı bırakan çığlıklardı gecelere karışan. O çığlıklar konuşacak; yıkık zamana ve amansız yenilgiye meydan okunacak, unutulmuş anıların ortak dili olacaktı. Kırılan pencerelerin ahşap kanatları, pas tutmuş tencerelerden sızan o kırık koku yüzlere oturacak; dünden kalan soğumuş yemeklerin kokusu bir anlığına burun kanatlarına değip geçmişi fısıldayacaktı.

Dağ kaçaklarının sevdası dokunduğu her yere sinerken; yangına yenilen asırlık ağaç köklerinin evrene yayılan dumanından genizleri yakan bir öfke ve biraz da çaresizlik tütecekti. Sonra öylece, yol kenarında kırık bir ayna parçasına rastlayacak ve o cam kırığında birilerinin unutulmuş yansımasını görecekti. Belki de çocukların son çınlayan gülüşlerinde kendi kayıp çocukluğuna karışacak; o gülüşleri hafızasında canlanan çocuklardan kimileri kavgaya, isyana karışmış, kimileri de hayata küskün çıkmaz durakların mahallesinde kaybolup gitmiş olacaktı.

Savaş, kendi kahramanlarını çoktan bulmuştu; onları aşkla, sarsılmaz bir sevdayla doğdukları toprakların kadim teniyle buluşturacaktı. Bu büyük kalkışta; iyilerin içinde birinci olanlar yüreklerde unutulmaz bir şarkı gibi dil bulacak, kabaran göğüslerde özgürlüğün çığlığı olacaktı. Suların çekilip yer altına gizlendiği o demlerde, tüm bakışlar rüzgârlara rengini veren kızıl sabahlara karışacaktı.

Dağların derin yaralarını, viran olmuş kimsesiz köyleri, masalları bıçaklanmış dillerin ve ömürleri çalınmış insanların ahı, hâlen kendi sesi için kavgalı olması bundandır. Nerede kaybedilmişse umut ve tam da aynı yerde yeniden buluşulacaksa eğer, Cûdî’nin gururlu gözleri Tanrı katına yakın durup yukarıdan bakacaktı dünyaya. Bir kavmin kadim gücü ile yok oluşun getirdiği o tedirginlik, aynı dağın haşmetli zirvesinde başarının en yaman, en sert vuruşmalarına tanıklık edecekti.

Kendisiyle hesaplaşıp buluşan, inandıkları uğruna yoldaşlar topluluğunu birer isyancı kılan o kudretli dildi işte kendi ata topraklarıyla kucaklaşan. Şimdi ve sonrasında geçilen her durak, biraz soluklanma, belki de ufukta beliren yepyeni çıkışların ve gür seslerin ışığı olacaktı.

Rüzgara karışıp kanatlananlar, rengini bulmuş, kimlikleşerek tüm kapıların ve pencerelerin sesi, kayıp çocukluğuna bağrışlarını bırakmıştır.