Biz ölümü gördük

Yedi çocuğuyla birlikte 5 kez göç etmek zorunda kalan Horiyê Reşîd Şêxmeqsûd ve Eşrefiyê’de tanık olduklarını anlattı:

• Sokaklar cesetlerle doluydu
• Akan kanlar üzerinde yürüyerek hastaneye ulaşabildik
• Korkudan cenazeleri alamıyorduk
• Çocuklarımız gözlerimizin önünde şehit düştü
• Sütü kesilen bebeklere aç kalmasınlar diye şurup verildi

Horiyê Reşîd (47), işgal altındaki Efrîn’in Bilbilê nahiyesinden. Horiyê, 7 çocuğuyla birlikte 5 kez göç etmek zorunda kaldı ve her seferinde kadınlara, çocuklara, yaşlılara yönelik zorluklar ve suçlarla karşılaştı.

Horiyê’nin göç yolculuğu, Halep’de başladı ve o zamandan beri sürekli göç halinde. Horiyê, Halep’teki savaş nedeniyle kentten ayrılarak Efrîn’e giderek uzun bir süre ailesiyle birlikte orada yaşıyor. Ancak onun en acı dolu göç yolculuğu, Efrîn’den ayrılması oluyor. Horiyê, 7 yıl boyunca Şêhba’da kuşatma ve saldırılar içinde yaşamaya çalışıyor. Uzun soluklu direnişin ardından Horiyê, Reqa şehrine yöneliyor, bir süre sonra Halep’e geri dönmek istiyor ve orada kalıyor.

Bu soykırım savaşıydı

Şêxmeqsûd’daki savaşa da tanık olana Horiyê,  6 Ocak’taki son saldırıların diğerlerinden farklı olduğunu, bu saldırıların Kürt halkını yok etmek amacıyla yapıldığını ifade etti. ANHA’ya konuşan Horiyê Reşîd, direnişi ve çetelerin halka karşı işlediği suçları şu sözlerle anlattı: “Bu bir soykırım ve göç ettirme savaşıydı. Her iki mahalle de çeteler tarafından kuşatılmıştı ve ağır silahlarla bize saldırıyorlardı. Suçlarını gözlerimizle gördük. Evden çıkıp hastaneye gitmek istediğimizde cesetlerle karşılaştık. Korkudan sadece kanlar üzerinde yürüyebildik, cesetleri yanımıza alamıyorduk çünkü etrafları çetelerle çevriliydi. Üstümüze kurşun yağıyordu. O anda çok korktuk, tek istediğimiz hastaneye ulaşmaktı. Türk devletinin işgalci desteği olmasaydı Şêxmeqsûd ve Eşrefiyê işgal edilemezdi. İç Güvenlik Güçleri savaşçılarının ve halkın direnişi hep öndeydi.”

Gözümüzün önünde şehit düştüler

Xalid Fecir Hastanesi’ndeki mücadele ve direnişe de tanık olan Horiyê Reşîd, “Her an hastaneye saldırı oluyordu. Çocuklarımız gözlerimizin önünde şehit oluyordu. Sütü kalmayan küçük çocuklar aç kalmasın diye onlara şurup veriyorduk. İlaç ve su da bulunamıyordu. Çocuklarımız yaralanıyordu. Son ana kadar saldırılar devam etti ve sonunda Halep’ten çekilme kararı alındı, Rojava’nın güvenli bölgelerine doğru geldik” dedi.

Tek isteğim Efrîn’e geri dönmek

Saldırılar ve Halep’ten ayrılma nedeniyle sadece iki çocuğu onunla birlikte çıkabildi, diğerleri orada kaldı. Bir süre sonra para karşılığında onları da çıkarıp Hesekê’ye getirtti.

Tek isteği kendi toprağına, yurduna dönmek olan Horiyê son olarak şunları dile getirdi: “Kendi yurduma dönmek istiyorum, ama tek başıma değil; tüm Efrînlilerle birlikte toplu bir şekilde dönmek istiyorum. Ayrıca Asayiş de bizimle birlikte olsun. Ki bir daha Efrîn göçmenleri suçlara ve göçe maruz kalmasın. Dönüşümüze engel olanlar Türk devleti ve onun çeteleridir. Tek isteğimiz; çocuklarımız ve ailelerimizle birlikte kendi toprağımızda bir araya gelmek.” HESEKÊ