‘Onurlu bir dönüş istiyoruz’

• Kuzey ve Doğu Suriye’de birçok kez yerinden edilen Girê Sipî ve Serekaniyêli kadınlar: “Savaş yılları boyunca defalarca yerimizden edildik. Onurumuzun ve haklarımızın korunduğu, aşağılayıcı olmayan ve güvenli bir dönüş istiyoruz.”
• 14 yılda beş kez yerinden edildiğini belirten Delishan İbrahim Muhaydin, “Büyük emekler verdik. Evet, yerimize dönmek istiyoruz ama düşmanın denetimi altında bir dönüş istemiyoruz. Birçok insan Reqa’ya geri döndü, biz asla dönmeyiz.”

Kuzey ve Doğu Suriye’de son 14 yılda defalarca yerinden edilen ve halen Kobanê’de yaşayan Girê Sipî ve Serekaniyêli kadınlar, onurları ve hakları güvence altına alınarak kentlerine güvenli dönüş talebinde bulunuyor. Girê Sipî ve Serêkaniyê, 2014 ve 2019 yıllarında Türk devleti ve ona bağlı silahlı grupların saldırılarına maruz kaldı. Bu saldırıların ardından kent sakinleri, ağır insani koşullar altında art arda yerinden edilme dalgaları yaşadı. Yerinden edilenlerin son durağı ise bugün hala ağır bir kuşatma altında bulunan Kobanê oldu. Yerinden edilen ailelerin büyük bir bölümü bugün Kobanê’deki okullarda yaşamını sürdürmeye çalışıyor. Girê Sipî’den Kobanê’ye göç eden kadınlar, Nujinha’ya konuşarak, en temel ve ortak taleplerinin onurlu, güvenli ve kalıcı bir şekilde kendi şehirlerine geri dönmek olduğunu ifade etti.

Umudumuzu kaybetmedik

Bir oğlu DAİŞ ve Türk devleti işgaline karşı toprağını savunurken şehit düşen Fatima Şukri, bir gün yeniden şehrine geri dönme umudunu kaybetmediğini ifade ederek, “2019’da Türk devleti işgalinin Girê Sipî’ye yönelik saldırıları sırasında Reqa’ya sığındık. Daha sonra Tal Saman Kampı’na geçmek zorunda kaldık. Heyet Tahrir el-Şam cihatçılarının Kuzey ve Doğu Suriye’ye yönelik son saldırıları ise bizi bir kez daha kaçmaya mecbur bıraktı ve bu kez Kobanê’ye geldik” dedi.

Fatima Şukri Osman, “Kişisel belgelerimizi bile yanımıza alamadık. Bu yüzden kurumlar, yerinden edilmiş olduğumuzu doğrulayamadıkları gerekçesiyle bize yardım sağlamadı. Şiddetli saldırılar bizi hiçbir şeyimiz olmadan evlerimizi terk etmeye zorladı” şeklinde konuştu.

Yerinden edilmekten yorulduk

Su, elektrik ve ısınma yakıtının olmamasının yaşadıkları sorunları daha da derinleştirdiğine vurgu yapan Fatima Şukri Osman, “En temel ihtiyaçlardan bile yoksun olan okullarda yaşamaya çalışıyoruz” diye konuştu. İnsani yardım ve kurtarma kuruluşlarından gıda talebinde bulunmadığını vurgulayan Fatima Şukri Osman, tek isteklerinin şehirlerine güvenli bir şekilde geri dönmek olduğunu ifade ederek, “Yerinden edilmekten yorulduk. Hayatımızı bir yerden bir yere sürüklenerek geçirdik. Kendi topraklarımızda onurlu bir yaşam istiyoruz” diye belirtti.

14 yıldır köle olmayı reddettik

Delishan İbrahim Muhaydin de, son 14 yılda beş kez yerinden edildiğini belirterek, yaşadıklarını şu sözlerle aktardı:

“Hayatımızı çadırlarda ve yerinden edilme yollarında geçirdik. Her seferinde bir ev kurup yeni bir hayata başladığımızı sandık ama saldırıların ağırlığı altında her şeyi geride bırakmak zorunda kaldık. Şu anki koşullar altında hayatta kalmak bile günlük bir mücadeleye dönüştü, temel ihtiyaçlardan tamamen yoksun okullarda yaşıyoruz. Şu anda ne mazot ne ilaç var. Hastalıklar giderek yaygınlaşıyor. Tüm bu fedakarlıklardan ve çektiğimiz acılardan sonra kimliğimizi, kültürümüzü ve dilimizi koruyarak onurlu bir yaşam istiyoruz. Bu kadar acıdan sonra köle gibi yaşamayı reddediyoruz.”

Düşman denetimi altında dönüş olmaz

Onurlarının ve haklarının korunduğu, aşağılayıcı olmayan bir dönüş istediklerini ifade eden Delishan İbrahim, “Biz büyük emekler verdik, şehitler verdik. Bu emeğimizin kaybolmasını istemiyoruz. Evet, yerimize dönmek istiyoruz ama düşmanın denetimi altında bir dönüş istemiyoruz. Bunu hiçbir zaman kabul etmiyoruz. Birçok insan Reqa’ya geri döndü, biz asla dönmeyiz. Biz zaferle dönmek istiyoruz, boynumuz bükük, düşman denetiminde bir geri dönüş istemiyoruz” ifadelerini kullandı.

Haklarımız güvence altına alınmalı

“Haksızlıktan ve çetelerden canımızı kurtarmak için kaçtık” diyen Hatice Kurhasi de, “Şehrimizi terk ettiğimiz günden beri bir daha huzur yüzü görmedik. Savaş yılları boyunca defalarca yerimizden edildik. Elektrik, su ve gaz olmadan, savaşın ve kuşatmanın bize dayattığı trajik bir gerçekliğin içinde yaşıyoruz. Bu trajedinin artık sona ermesini istiyorum. Barışçıl çözümlerle evlerimize geri dönmek, onurumuzla yaşamak ve haklarımızın güvence altına alınmasını talep ediyorum” diye kaydetti. KOBANÊ