- Komünist ve devrimci partiler, işçi sınıfıyla bağlarının zayıflığı nedeniyle iş güvenliği mücadelesinde aktif olamıyorlar. İş cinayetleri anında, işçi sınıfı dışından mücadeleleri de zayıf kalıyor.
- Sendika bürokratı yöneticiler, sermaye ve hükümetlerinin iş cinayetlerine suç ortaklığı yapıyorlar. HABAŞ’ta Türk Metal ağaları, patron ile iş birliği içinde davranmayı açıkça yapıyor.
ZİYA ULUSOY
HABAŞ’ta bakım vinci kazasında 19 işçi canını yitirdi. Yaralı işçiler de var. HABAŞ patronu, sermaye oligarşisinin içinde. Yarım yüzyılı aşkındır metal sanayisinde, tıbbi gaz üretiminde ve bankacılıkta sermayesini büyütmüş. Azami kâr için işçi güvenliği harcamasını en aza indirerek çok sayıda iş kazasında cinayetlere sebep olmuş.
HABAŞ, işçi cinayetlerinde yalnız değil. Daha yakın tarihte Soma ve Zonguldak madenlerinde, 12 yıl önce Soma maden ocaklarında 301 işçi ve mühendisin öldüğü işçi katliamları, madenler ve tersane kazalarında işçilerin adeta hoyratça katledilmeleri, bu gerçeğin çarpıcı ve acıtıcı kanıtları.
İş kazalarının işçi cinayetlerine dönüşmesi, ölen işçilerin bir bölümünün çocuk olmaları, Türkiye kapitalistlerinin ve hükümetlerinin sermaye birikimini, işçilerin canı pahasına hızlandırma isteğinin kaçınılmaz sonucudur. İş güvenliği harcamalarını en aza indirme yoluyla kârı azamileştirmenin sonucudur. Sürekli birikim yapmak, sınıfsal hakimiyetleri ile sermaye birikimini hızlandırmayı birbirlerinin kaldıracı olarak kullanmak, sermayenin karakteridir.
Tüccarlığıyla övünen Erdoğan’ın, Soma maden cinayetinde “Kaza bu işin fıtratında var” diye işçi düşmanı tutumunu ve pervasızlığını naklen yayınla sergilemesinin nedeni bu gerçektir. İş cinayetleri suçlusu patron ve yöneticileri cezasızlıkla ödüllendirmesinin nedeni de budur. Öyle ki Zonguldak’ta MHP’li maden patronunun, iş kazasında yaralanan Afgan göçmen işçi Nurtani’yi kayıtsız çalıştırması sebebiyle para cezası vermemek için katledip cesedi ormana atmasının ödül gibi cezası, 5 yıl 8 aydır! Benzeri ödül, Kürt işçileri linç ve kurşunla öldüren faşistlere verilen ödül gibi cezalarda da yaşanıyor.
Erdoğan ve sermayenin diğer ülkelerdeki siyasi temsilcileri, içte işçi sınıfına karşı hakimiyetlerini korumak ve aynı zamanda temsil ettikleri sermayeyi hızla büyütmenin aracı olarak militarizmi ve savaşları kullanırlar. Erdoğan’dan Trump’a kadar faşist dalganın içeride geliştirilmesinin amacı, sermayenin hakimiyetini korumaktır. Trump ve diğer emperyalistlerin savaşçılıkları, Erdoğan’ın Yeni Osmanlıcı yayılmacı militarizmi ve işgalleri bu politikanın farklı biçimleridir. Kürtlere karşı kirli savaş ve diğer tüm dış savaşlar da gerçekte, devletler olarak örgütlenmiş sermayenin birikimini savaş yoluyla büyütme açgözlülüğünün sonucudur.
“Barışçı” yol/iş cinayetleri ile savaş yoluyla toplu cinayetler aynı kapitalist madalyonun iki yüzüdür.
İş cinayetlerini, kapitalizm altında en aza indirmek, yalnızca işçi sınıfının mücadeleleriyle mümkündür. İş güvenliği için sendikalı-sendikasız, yerli-göçmen işçilerin iş yeri, iş kolu ve ülke çapında iş güvenliği talebiyle geliştirmek, sendikaların ve işçi sınıfı siyasi öncüsü misyonunu benimseyen partilerin günlük çalışmalarından biridir.
Komünist ve devrimci partiler, işçi sınıfıyla bağlarının zayıflığı nedeniyle her günkü iş güvenliği mücadelelerinde aktif olamıyorlar. İş cinayetleri anında refleks olarak işçi sınıfı dışındaki mücadeleleri de zayıf kalıyor. Sendika bürokratı yöneticiler ise sermaye ve hükümetleriyle iş birliğini bu alanda da sürdürüyor, iş güvenliği için mücadele etmekten bile kaçınıyorlar. Sermayenin ve hükümetlerinin iş cinayetlerine suç ortaklığı yapıyorlar. HABAŞ’ta Türk Metal ağaları, patronla iş birliğini açıkça yaptılar. Şimdi de yapıyorlar.
HABAŞ, madenlerde, tersanelerde ve diğer iş yerlerinde, somut biçimleriyle iş güvenliği talepli mücadeleler geliştirilmeli. Tehlikeli işleri işçilerin durdurması hakkı, işçi cinayetleri suçlularına (patron, yöneticiler, iş denetim müfettişleri dahil) ağır cezaların yasalaştırılması, işçi düşmanı çalışma bakanı ve Saray’ın diktatörünün istifası talepleri yaygınlaştırılıp mücadeleler örgütlenmeli.
Patronlar ve hükümetler ile suç ortağı iş birlikçi sendika ağalarından işçi cinayetlerinin hesabı sorulmalı.
Komünist ve devrimci hareket, işçi hareketinin dışında kalmaya son vermeli. İşçi sınıfı içindeki çalışmasının zayıflığını mutlaka gidermeli, güncel taleplerle mücadelelerinde işçilerle bağlarını yaygınlaştırmalı, faşizme karşı mücadeleyle sermayeye karşı mücadeleyi iç içe yürütmelidir.
İşçi sınıfının geliştirilecek her günkü mücadelesi, komünist ve devrimci hareketin bu mücadelelerde geliştirilecek aktifliği, iş cinayetlerini engellemenin, tek yoludur.
Daha önemlisi, azami kâr hırsıyla işçi güvenliğini minimum harcamaya indiren kapitalist sınıfın ve siyasi iktidarının hakimiyetini yıkmanın, toplumsal mülkiyete dayanan sosyalist düzen kurmanın güç birikimi de bu yolla sağlanacaktır.