• Müzakere-mücadele diyalektiğine uygun demokratik siyasetin mücadele pratiğiyle sürece yaklaşmalıyız. Beklemek yerine, dönemin olanakları ve fırsatları çerçevesinde mücadele olmalı.

DEMİR ÇELİK

AKP-MHP iktidarı ve Türk devleti, Kürt sorununun aynı zamanda Kürdistan sorunu olduğunu en az bizim kadar biliyordur. Bunu dile getirmenin kendileri, devletleri ve iktidarları için uygun olmayacağını çok iyi bildiklerinden işi kriminalize ediyorlar.

* O nedenle sürecin adına ‘Terörsüz Türkiye!’, ‘Terörsüz Bölge!’ diyorlar.

* O nedenle Başûr’da onlarca askeri üsleri var. Şengal’i, Mexmûr’u dağıtmak istiyorlar. Onun için Federe Kürdistan’ın bağımsızlık referandumunu yok hükmünde gördüler.

* O nedenle başta Efrîn olmak üzere Rojava’nın birçok yerini işgal edip valiler atadılar. Bakur Kürtlerini Türkleştirdikleri yetmezmiş gibi, Rojava Kürtlerini de Türkleştirmek için okullar açtılar. Kürtlere ırkçı Türkçü-Sünni iktidar İslamı’nın eğitim müfredatını dayattılar.

* O nedenle “PJAK da silah bıraksın!” diyor, İran molla rejimi ile Kürt karşıtlığında görüşüyor, birlikte hareket ediyorlar.

* O nedenle hasta tutsaklar başta olmak üzere siyasi tutsakları bırakmıyor.

* O nedenle kayyum sisteminde ısrar ediyor, yeni kayyum uygulamalarıyla muhalif olan herkesi zapturapt altına alıyor, halkımızın seçme ve seçilme hakkını gasp ediyorlar. Utanmadan da adil seçim diyor, demokrasicilik oyununu oynuyorlar.

* O nedenle Kürt sorunu gibi tarihsel, siyasal, kültürel, dilsel boyutları olan kadim bir sorunu dile getirmiyor, terörize ediyorlar.

* O nedenle bölgesel ve küresel sorun yumağına dönüşen Kürdistan karşıtlığı üzerinden iç cepheyi tahkim etmekle yetinmiyor, Mekke Antlaşması, Akdeniz Saha Mutabakatı ve Bedir Mutabakatı ile dost cephesini çoğaltıp dışarıyı da tahkim etmek istiyorlar.

* O nedenle NATO üyeliği yetmiyor, dünyanın en gelişmiş 20 ekonomik gücünden biri olmak onlara yetmiyor, yeni güç odaklarıyla mutlak iktidara giden her yolu mubah görüyorlar.

* O nedenle F-16 ve F-35’lerle yetinmiyor, karşı ittifak gücünün S-400’lerini alıyor, toprağa gömmenin keyfiyetinde bulunuyor, küresel emperyalistlerin gönlünü hoş tutuyorlar.

* O nedenle İHA’lar, SİHA’larla Kürt ve Kürdistan karşıtı savaşında tükettiği 4 trilyon dolara, yeni trilyonları katmak istiyorlar. 86 milyonun yüzde 70’i mutsuz, yoksul, yasak ve yolsuzluklar cenderesinde küçük bir ışığın ve umudun peşindeyken, onlar çaresizlik ve umutsuzluğu üretmeye devam ediyorlar.

Bir açmazın içindeler

Gittikleri yolun yol olmadığını onlar da biliyor, ancak, ‘Rüzgâr eken fırtına biçer’ atasözü tam da onların açmazına denk düşüyor. Yüzyıllardır Kürt’e "şaki, eşkıya, bölücü, hain ve terörist" diyerek, Kürt karşıtlığında toplumsal rıza üretmeye baktılar. Milliyetçi, dinci ve cinsiyetçi zihniyetleri ile Kürt inkârı ve imhasında bulunanların sürecin ruhuna uygun dil ve yaklaşım geliştirmeleri bu nedenle çok zordur. Buna rağmen satır aralarında zorluklarını dile getiriyor, kıyısından köşesinden sorundan ve çözümden bahsetmek zorunda kalıyorlar.

İki açıklamanın gösterdiği

Örneğin Devlet Bahçeli, “Dünün paradigmaları bugünün arayışlarına cevap veremiyor” demek zorunda kalıyor. Kendi tabanını ve milliyetçi kesimleri konsolide etmek için "Terörsüz Türkiye'yi, PKK’nın silah bırakması ve örgütsel varlığına son vermesinin, toplumsal uzlaşmaya, kalkınma ve bölgesel istikrara da neden olacağı...” cümlesini eklemeyi de ihmal etmiyor. Bununla da yetinmiyor şiddeti besleyen koşullara, demokratik siyasetin rolüne ve hukuki düzenin gerekliliğine de vurgu yapmayı elden bırakmıyor.

MİT Başkanı İbrahim Kalın ise “Bu meselenin iki ayağı var; biri silah bırakma, diğeri de demokratikleşme ve demokratik reformlardır. Kürt meselesinin temel nedenlerini ele almak zorundayız. Sürecin iki ayak üzerinden ilerlemesi gerekiyor” demek zorunda kalıyor. MİT’in Kürt konusu başta olmak üzere siyasi konulara ne kadar ketum olduğu biliniyor. Siyasilere rağmen MİT Başkanı’nın bu açıklamaları sürecin müzakere edildiğini, Kürtlerin kolektif hakları ile Türkiye’nin demokratikleşmesi konularının ele alındığını gösteriyor olması açısından önemlidir.

Bu iki açıklamanın nedeni, bir yandan Kürtlerde kaybolan güven sorununu güncellemekse, diğeri de uluslararası konjonktür ve Kürtlerin dört parça Kürdistan’daki örgütlü mücadelesidir. Elbette ki müzakere eden tarafların birbirlerine güvenmesi, güven üzerinden müzakereyi hukuki zemine taşımaları önemlidir ve çözüme giden yolda sıradan yaklaşılamaz. Tek taraflı adımlarla da güven sağlanamaz. Hele ki Kürt Özgürlük Hareketi’nin devrim niteliğindeki adımlarına rağmen devlet ve iktidarın bekle-gör politikasındaki ısrarı ile güven oluşmayacağı gibi, çözüm de Türkiye’nin demokratikleştirilmesi de zordur.

Dolayısıyla müzakere-mücadele diyalektiğine uygun demokratik siyasetin mücadele pratiğiyle sürece yaklaşmalıyız. Beklemek, egemenin insafına sığınmak yerine, dönemin olanakları ve fırsatları çerçevesinde, dönemin ruhuna uygun mücadele tarzı, çürütmeye kalkışanlara karşı yapılması gereken temel yaklaşımdır.