• Bir “sivil inisiyatif"in yaratılması ve bir “eylem programı” ile kitleleri eyleme çağırmasını; “iktidar kavgalarına son, genel af” şiarıyla kampanya başlatmasını öneriyorum.
  • Stratejik plan, stratejik bir dönemi kapsar; taktik planlar ise bir günde değişebilir. Önerdiğim kampanya, taktik bir kampanyadır.

VEYSİ SARISÖZEN

Sinan Şahin imzasıyla ANF’de yayınlanan makale, Türkiye’de faaliyet gösteren tüm devrimci, sosyalist partiler için bir başvuru kaynağı olmayı hak eden bir belgedir. Bu uzun yazıyı burada özetleme imkanı olmasa da şu söylenebilir:

Sinan Şahin’in yazısı, sözünü ettiğim partiler ve hareketlerin programlarını temellendirecekleri analizleri ve buradan çıkan başlıca genel hedefleri ifade etmektedir. Bu yazı, adeta bir Kongre Raporu düzeyinde bir yazıdır.

Ben kendi yazımda bu stratejik karakterdeki programatik görüşe, bu programı hayata geçirmek için kısa vadede nasıl bir “kampanya” ya da bu kampanyayı içeren nasıl bir “eylem programı” eklemek gerektiği hakkında kişisel görüşümü dile getireceğim.

Sinan Şahin’in yazısı, Apocu paradigma temelinde izlenecek stratejik yolu dile getirmiştir. Görev olarak Hareket ile sosyalist, sosyal demokrat ve demokratik güçlerin birliğini ve özellikle “örgütsüz toplumdan örgütlü topluma geçmenin” komünalist yolunu saptamıştır. Bunlar, stratejik ve programatik görevlerdir.

Soru şudur: Bu yolun ilk adımını oluşturan müzakere sürecinde “barış ve demokratik toplum” hedefine ulaşmak için demokratik güçler, müzakere sürecini tıkama yeltenişlerine karşı birleşik eyleme nasıl geçebilirler?

Bir başka ifadeyle mevcut nispi kitlesel durgunluk hemen şu anda nasıl bir somut eylem kampanyasıyla farklı çizgilere ve hedeflere sahip demokratik güçlerin katılımıyla aşılabilir?

Burada özellikle Hareket’in ve onun var olan sosyalist müttefiklerinin izolasyondan nasıl çıkacağı ve müzakere sürecinin tıkanıklığını potansiyel müttefikler kazanarak nasıl aşacağı ve böylece kendi stratejik-programatik hedeflerine ulaşmada ilk taktik adımı nasıl atacakları tartışılacaktır.

Görüşüme göre: Programatik-stratejik hedefe ulaşmada bugün “müzakere süreci” büyük bir rol oynuyor. “Yukarıdan yürütülen” müzakere süreci ancak birleşik demokratik güçlerin müzakere sürecini tıkayan sebebi aşağıdan kitle eylemleriyle zayıflatması ve tasfiye etmesiyle başarıya ulaşabilir.

Bugün ise birbiriyle bağı olmayan ve Kürt Özgürlük Hareketi'nin eylemleri dışında müzakere süreciyle doğrudan bağ kurmayan bu eylemler bir yana bırakılırsa, toplumun ezici çoğunluğu bekleyiş içinde pasif durumdadır.

Bekleyişten eyleme geçmenin yolu da “partiler arasında yukarıdan ittifak müzakerelerinden” değil, çoklu kriz şartlarında yaşayan farklı çıkarlara sahip kitleleri bir “eylem programı"nda  birleştirmekten geçiyor.

Sorun, harekete geçmeye hazır olan Kürt halk kitleleri ile harekete geçmeye kendi içindeki bölünmelerin de etkisiyle hazır olmayan Türk halk kitlelerini birlikte harekete geçirmektir.

Bunu DEM Parti de içinde hiçbir partinin “öncülüğünde” yapmak mümkün değildir, çünkü iki yıllık müzakere süreci partilerin farklı çıkarları nedeniyle ne YENİ Parti’nin ne de DEM Parti'nin kitleleri somut bir hedefte birleştiremediğini göstermiştir. YENİ Parti, iktidar ya da erken seçim hedefiyle kendisine yönelik darbeye karşı direnmekte, DEM Parti ise Öcalan’ın özgürlüğü hedefiyle müzakere sürecini tıkayan güçlere karşı mücadele etmektedir. Diğer muhalif partilerin kitleleri ayağa kaldıracak ne niyeti ne de gücü vardır.

Bu durumda, kendi hatlarında yürüyen ve yürümesi de şu anda zorunlu olan partiler dışında bir “sivil inisiyatif"in yaratılması ve bu sivil inisiyatifin kitleleri harekete geçirebilecek bir “eylem programı” ile kitleleri eyleme çağırması, muhalif partilerin de bu sivil inisiyatifi tüm güçleriyle desteklemesi, mesela Sırbistan örneğinde olduğu gibi amaca uygun bir çare olabilecektir.

Bu sivil inisiyatif, alışılagelen ve artık sonuç vermeyen “aydınlar bildirgesi” gibi yöntemlerle sağlanamaz. “Yaşlı kadın ve erkek kanaat önderleri" ile başarılamaz. “Konferanslarla, çalıştaylarla” amaca yürünemez. Hepsi önemlidir de artık yeterli değildir. Bana öyle geliyor ki, Kürdistan’ın genç kadınları ve erkekleri böyle bir sivil inisiyatife hazırdır ve Türk genç kadınları ve erkekleri de kardeş genç Kürt kadın ve erkekleri ile aynı sivil inisiyatifte, partilerinin “aile babası ve aile anası ve hele aile dedesi ve ninesi bürokratlarından” çok daha kolay birleşebilecektir.

Nasıl bir eylem programında ya da nasıl bir politik-sosyal kampanyada?

Buna, elbette söz konusu sivil inisiyatifin kendisi karar vermelidir, ancak eğer bu genç insanlar kulak verirlerse benim tavsiyem şudur:

İlk önce şu eleştiri sert bir dille yapılmalıdır: TBMM Komisyon raporunda Türk-Kürt savaşından barışa ve demokrasiye geçme amacıyla birleşen iktidar ve muhalefet partileri neden alanlarda parçalıyorlar ve hareketsizliğe sürüklüyorlar?

Genç kadın ve erkekler inisiyatifi bu soru temelinde ekonomi çökmüş, bürokrasi vurguncu çetesine dönüşmüş, iktidar ABD ve İsrail’in çıkarlarına boyun eğmiş, ülke seçimsiz diktatörlüğe ve savaşa sürüklenmek üzereyken birbiriyle kavga eden partileri suçlamalı, tüm siyasi partileri aralarındaki kavgayı sonlandırmaya ve ülkede genel af ilan ederek iç politik-sosyo psikolojik normalleşmeyi sağlamaya çağırmalı, buna yanaşmayan partilere karşı kitle eylemlerine geçeceklerini ilan etmelidirler.

Bir bakıma bu yeni nesil, Kürt ve Türk genç kadınlar ve erkekler, 68 ruhunu canlandırmalı, 68’den farklı olarak bu ruhu kadınlaştırarak ülkenin geleceğinde asıl söz sahipleri olarak harekete geçmelidirler.

İşte o zaman YENİ Parti, iktidar amacına yürümesini önleyen kendisine karşı darbeye direnişle; DEM Parti, Öcalan’ın özgürlüğüyle müzakere sürecini sonuca götürme mücadelesiyle Kürt ve Türk gençliğinin saflarında birleşmiş olacaklardır.

Gençliğin inisiyatifiyle “iktidar kavgalarına son, genel af” şiarıyla başlayacak böyle bir kampanya ya müzakere süreciyle ülkede barış ve demokratikleşme sonucunu verecek ya da devletin ve iktidarın direnişi karşısında yeni bir kampanyaya dönüşerek “diktatörlüğe, vurgunculuğa son” şiarıyla iktidara karşı doğrudan harekete geçmeye yol açacaktır.

Stratejik plan, stratejik bir dönemi kapsar; taktik planlar ise bir günde değişebilir. Önerdiğim kampanya taktik bir kampanyadır. Eski çağın şartlarına göre kurulmuş partileri, en başta da DEM Parti'yi küçümsemediğimi, onların kendilerini yenileyeceklerine inandığımı da eklemeliyim. Devrim işi gençliğin işidir. Hem Hareket hem de DEM Parti bu gençliğin mücadelelerinin ürünleridir. YENİ Parti bile adliyeden belediye önüne polis barikatını aşarak yürüyen gençler sayesinde o gün tasfiyeden kurtulmuştur.

Sonuçta Sinan Şahin’in Apocu stratejik planını uygulamaya,  bu taktik planla başlamayı önermiş oldum.

Önemli olan tartışılması. Onaylanması ya da yanlış bulunması arasında hiçbir fark olmayacaktır. Şu şartla: Önerdiğim kampanyanın yerine nasıl olursa olsun kitleleri birleştirerek harekete geçirecek bir kampanya önerilmesi şartıyla…

Kimle tartışırsam tartışayım, bana “hayal görüyorsun” deniyor fakat alternatif bir kampanya önerilmiyor. “Cephe kuralım” dense de ”cephenin nasıl kurulacağına” dair hiç kimse beni aydınlatmıyor.

Ben şunu da anlayabilirim: Biz, böyle bir kampanya yerine “müzakere sürecinin sonucunu kendimizi örgütleyerek, komünleştirerek bekleyeceğiz” denebilir. Bu da bir taktik plandır. Böyle bir taktik planı tartışmaya değer bulurum.

Tartışmayı genç kadınlar ve erkekler, Hareket ve DEM Parti, sosyalist ve komünist hareket, Öcalan’ın vereceği karar temelinde mutlaka sonlandıracaklardır. “Öcalan’ın kararı temelinde” dedim, çünkü Öcalansız hiçbir taktik planın mümkün olmadığını düşünmekteyim. Öcalansız barış da demokrasi de bunlara yol açacak strateji de taktik plan da olmaz. Olmayacağı da tarihi tecrübeyle sabit olmuştur.

Bitirirken söyleyeyim. 68 ruhunun içimizdeki belki de tek yaşayan temsilcisi Ertuğrul Kürkçü kardeşimin ve yeni neslin az sayıdaki en yaratıcı akademisyenlerinden Nazan Üstündağ’ın bu konularda ne düşündüğünü cidden merak etmekteyim.

Bu yazıma ilham veren ANF’deki yazar Şahin kardeşimin de bu konuya ilişkin yazılarını merakla beklemekteyim.

Birbirimizi “yok” sayarken, başkalarını nasıl “var” edebiliriz?